रोहीफाँट विश्वविद्यालय
त्यो मिश्रित समाज आफैंमा एउटा पाठशाला बनेको थियो । त्यहाँबाट हामीले समूहमा काम, कडा परिश्रम, बहस र आफ्नो काम आफैं गर्ने जस्ता उपयोगी सीप सिकेका थियौं ।
त्यो मिश्रित समाज आफैंमा एउटा पाठशाला बनेको थियो । त्यहाँबाट हामीले समूहमा काम, कडा परिश्रम, बहस र आफ्नो काम आफैं गर्ने जस्ता उपयोगी सीप सिकेका थियौं ।
बहादुर सिंह नाम गरेको नयाँ खेतालाले मुखियाको स्वार्थका लागि अरूको जमिन हडप्नु अन्याय हुने र त्यसो गर्न नसकिने विचार राख्यो । केही नाम चलेका खेतालाले मौन समर्थन जनाए ।
बर्दियाका नेचर गाइड दिपक राजवंशीको बाघसँग बेलाबेलामा जम्काभेट भैरहन्छ । त्यस्तो बेला आङै सिरिङ हुन्छ । तर, उनी सम्हालिएर बाघतिरै क्यामेरा सोझ्याउँछन् ।
२०७४ साल जेठ ९ गते । मैले फेसबुक खोेलेको पहिलो दिन । फेसबुकमा नाम राखिएको थियो काजल । पहिलो दिन भएर होला मनमा उत्साह थपिएको थियो । चलाउन जानेको त थिएन तर पनि सिक्दै थिएँ । साथीभाइको कुरा सुन्दा चलाउदै भनेको थिएँ तर आज उत्साहको साथमा चलाउन लागेको थिएँ ।
बदलिंदो समयसंगै सौन्दर्यको क्षेत्रमा पनि धेरै फेरबदल भएको पाइन्छ । समयसँगै महिलाले गर्ने मेकअपको तौरतरिकामा र मेकअप उत्पादनको छनौटमा पनि परिवर्तन भएको देखिन्छ । व्यस्त जीवनशैलीसंगै सौन्र्दयलाई पनि मध्यनजर गर्दै मेकअपको शैलीमा परिवर्तन आएको सौन्र्दयकर्मी बताउँछन् । बजारमा आएको मेकअपको नयाँ ट्रेण्डको विषयमा सौन्र्दयविज्ञ एवम् कट्स् एण्ड केयर स्किन डेभलपमेन्ट ट्रेनिङ् सेन्टरकी सञ्चालक सुनिता बादेसँग गरेको कुराकानीका आधारमा तयार पारिएको छ ।
कुरा १० वर्षअघिको हो । म कक्षा ४ मा पढ्दै थिएँ । मलाई आमाको काखबाट छुट्टिनुप¥यो । कारण थियो मेरो पढाइ । हाम्रो घर निकै एकान्त ठाउँमा थियो । स्कुल जानै दुई घण्टाको उकालो चढ्नुपर्ने । स्कुल थियो ५ कक्षासम्मको । दिदी र दाइले ५ कक्षासम्मको पढाइ सक्नुभयो । मसँग स्कुल जाने–आउने कोही भएन ।
वर्षा हुँदा पानीको सुगन्ध सुघौंसुघौं लाग्ने खालको हुन्छ । अझ रेनकोट र गम्बुट लगाउँदा असाध्य रमाइलो हुन्छ ।
हामी बालबालिकालाई सरकारले निःशुल्क पञ्जा, मास्क र स्यानिटाइजर ब्यबस्था गरिदिए हुन्थ्यो ।
धेरै मानिस फुर्सिदिला बनेका छन् । कामकाजी मानिसलाई घरमा बस्दा–बस्दा दिक्क लाग्न सक्छ । यतिबेला घरमा थुनिएको महसुस नगर्नुस् । घर सजाउनेदेखि आयमूलक थुप्रै काम घरमै बसेर गर्न सक्नुहुन्छ ।
विद्यालयमा गएर नयाँ कक्षाका सर, मिस तथा साथीसँग कुराकानी गर्न मन छ । उनीहरूसँगै बसेर पढ्ने रहर छ ।
मलाई बाँच्छु भन्ने थिएन । न्युयोर्कमा यस्तो अवस्था भइसकेको थियो, कोरोनाले भेटेमध्ये धेरै कम मात्र बाँचिरहेका थिए । हरेक दिन जुन प्रकारले बिरामीहरूको संख्या थपिँदै थियो त्यसले यस्तो लाग्न थालेको थियो यो नै मानवसभ्यताको अन्तिम समय हो ।
केही दिन अगाडिसम्म मज्जाले चलिरहेको दैनिकी अहिले एकाएक परिवर्तन भएको छ । अधिकांश समय बाहिर बिताउने म, अहिले दिनभरि घरमै बसिरहेकी छु ।
मैले सिकेका कुरा ६ वर्षको भाईलाई सिकाउँदैछु । हामी मिलेर कोठा सफा गर्छौं । गमलामा पानी हाल्छौं । परेवालाई गहुँ खुवाउँछौं । भाई तरकारी पनि केलाउँछ ।
दुःखको कुरा, म झरनाको तलाउबाट तल ढुंगाको पहरामा खस्दै आएर ठूलो तलाउको छेउमा खसें । त्यो बिहान मुस्किलले बाँचेँ । घर फर्कने बेला डरले थरथर कामिरहें ।
अनलाइन शिक्षा प्रभावकारी छ । यसबाट हामीले आफ्नो पढाईको रुटिन पच्छाइरहेका छौं ।
पत्रु खाना आधुनिक नेपाली समाजमा बच्चा रुँदा फकाउने खेलौना भएको छ । यो प्रवृत्तिको अन्त्य हुनुपर्छ ।
सानो प्वालबाट छिरेको प्रकाशले गुफाको अन्धकार चिर्न सकेको छैन । अत्यासै लाग्ने ! भन्न नसकेर मात्र हो–मुटु ढक्क फुलिसकेको छ । सोच्छु– कस्तो कठोर तपस्या गरेका होलान् ती लामाहरूले यस्तो आकाशे गुफामा बसेर ।
जसरी पिल्लर बलियो भयो भने घर बलियो बन्छ त्यसैगरी सही शिक्षा पाएमा विद्यार्थीको प्रकृतिप्रेम बलियो हुन्छ ।
दुःख पछि पक्कै सुख आउँछ । आत्मबल र इच्छाशक्ति भएमा असंभव भन्ने केही हुँदैन भन्ने सन्देश दिएकी छिन् साहित्यकार झमक घिमिरेले ।
बुवाले सकारात्मक ऊर्जा दिने खालका लेखहरू पढेर सुनाउनु हुन्छ । यसबाट सबैको सेवा गर्न, सत्य बोल्न र समाज सेवा गर्न हौसला मिलेको छ ।
बूढापुरानाहरुले प्रायः भन्छन्, ‘खाने कुरा कहिल्यै एक्लै नखानू । सबैसँग बाँडीचुँडी खानु । एक्लो खाना राम्रो हुँदैन ।’ बूढाबूढीहरुको तर्क छ, बाँडेर खाँदा बल बढ्छ । तर आधुनिक शोधले देखाउँछ, हामी समूहमा बसेर खान थाल्यौँ भने अलि बढी नै खान्छौँ । सामूहिक रुपमा खान बस्दा कहिल्यै खान नरुचाउने खान्की पनि हामी होहोमा होहो मिलाएर खान्छौँ । एक्लै त ती कुरा खाने कुरा हामी कहिल्यै सोच्न पनि सक्तैनौँ ।
गएको जनवरीदेखि अलिअलि नाम सुनिएको कोरोनाभाइरस यतिबेला घरघरमा परिचित भाइरस बन्न पुगेको छ । यसले मच्चाएको आतंक सामाजिक मात्र होइन, आर्थिक पनि छ र कयौँ देशलाई यसले कंगालीको छेउ ल्याएर थचारिदिएको छ । यो लेखुञ्जेल एक लाखभन्दा बढीको ज्यान गइसकेको छ ।