दसैँकाे त्याे राैनक

अरूकै रमाइलोमा नै आनन्द मान्ने त्यो बाल्यमनस्थितिलाई आजको ‘म’सँग तुलना गर्न पुग्छु र सोध्छु आफैंलाई– के त्यो म नै थिएँ त ? ओहो, समयले कसरी परिवर्तन गर्दो रहेछ यो मान्छे भन्ने प्राणीलाई ?

कला/साहित्य

अक्षरको उद्घाटन

दुईचार कविता लेखेपछि कवि, केही अनुच्छेद कोरेपछि चिन्तक, केही अनुयायी जुटेपछि युगनिर्माता... भएँ भन्ठान्छन्।

कला/साहित्य

प्रेम-सागरमा सुवासचन्द्र

सोच्नेले जे पनि सोच्न सक्छन् तर वास्तविकता र कल्पनशीलतामा आकाश–जमिनको अन्तर हुन्छ।

कला/साहित्य

सालिक झुट बोल्छन् र?

सायद मौनताको पनि आवाज हुन्छ। हो, स्थिर छ सालिक, चुपचाप ! तर उसको त्यही मौनता नै उसको आवाज हो। त्यो मौन आवाजमा उसले आफ्नो इतिहास बताइरहेको हुन्छ।

कला/साहित्य

वीरेन्द्रका शब्दमा भक्तराजको आवाज

वीरेन्द्र आफ्नी मायालुलाई अत्यन्त समीप सम्झन्छन् र गुनासो गर्न पुग्छन् - आफ्ना खुसीहरू जति थिए, ती सबै बाँड्न खोजेँ मैले। उनी प्रश्न गर्छन्, ‘के यसरी आफ्नो खुसी बाँड्न खोज्नु अपराध हो?’

कला/साहित्य

शोक र सिर्जना

साँझपख एकसाथ ‘इभिनिङवाक’ गर्ने साथ छुटेको छ। आफ्नो रोगलाई भन्दा बढी मेरो स्वास्थ्यप्रति ध्यान दिने सहधर्मिणीको हात छुटेको छ।

कला/साहित्य

स्नेहको त्यो आवाज

तारानाथ शर्मा कठोर अभिव्यक्तिका धनी भए पनि भित्रबाट अत्यन्त स्नेही र आत्मीय थिए।

कला/साहित्य

गीतमा राष्ट्रभक्ति

यो त्यो धर्ती हो जहाँ सूर्यको पहिलो किरणले पदार्पण गर्छ। यहाँ जूनले शीतलताको सङ्गीत भर्छ, ताराहरूले झिलीमिली गीत गाउँछन्।

कला/साहित्य

हामी, आजका मान्छे

समूहमा रहन रुचाउँदैनन् आजका मान्छे। हाम्रो भन्ने शब्दलाई पूर्णतः तिलाञ्जली दिएर व्यक्तिमा सीमित भएका छन् उनीहरू।

कला/साहित्य

आगाको रङ र सुगन्धविहीन फूल

खोई, देउसी खेल्ने तिनीहरू स्वयम्लाई थाहा छैन होला -तिनलाई पठाउने बलिराजा को हुन्? तर, तिहारको परम्परा! तिनलाई यत्ति थाहा छ -यो तिहार हो, तिहारमा यिनै शब्द राखेर देउसी गाउनुपर्छ।