हिउँको ओछ्यान सौन्दर्यको बिस्कुन
सुगन्धित बाटो र प्रकृतिसँगको साक्षात्कारमा हरेक पल आँखा चुर्लुम्मै डुबिरहेको हुन्छ।

सुगन्धित बाटो र प्रकृतिसँगको साक्षात्कारमा हरेक पल आँखा चुर्लुम्मै डुबिरहेको हुन्छ।
त्यही बेला मोटरसाइकलमा गुडिरहेका केही युवकले विभालाई देखेर "हाय!" भन्दै हात हल्लाउँदै अघि बढे।
म चुपचाप हिँडिरहन्छु। भिडभाड छ। धुवाँधुलो उस्तै छ। बतास चलेर घरिघरि आँखाभरि धुलो पर्छ। यसो सलको छेउले पुछेर हेर्छु, धुलोका कणहरूले आँखा नराम्रोसँग बिझाउँछ।
मानिसको स्वभाव नै कस्तो अनौठो छ ! हामी जे पाउँछौं, त्यसमा चित्त बुझाएर बस्नै सक्दैनौं।
हत्तेरीका मान्छेले के भन्लान? तपाईं त विदेशै गएको त होइन नि। जाबो ६ महिना कटाउन पनि यति गाह्राे भएको?
हावासँग बहकिएर बहिरहेको मेरो जिन्दगी एकछिन थामिएर हेर्दै थियो आकाशको जूनतिर।
समयको प्रवाहले धेरै कुरा बगाएर लैजान्छ तर केही स्वर र केही स्मृतिहरू भने शिलापत्रमा कुँदिएका अक्षरझैं अमिट भएर मनको किनारामा अल्झिएर रहँदा रहेछन्।
भित्ते पात्रो फेरिँदैमा मनका घाउहरू कहाँ फेरिँदा रहेछन् र?
तिम्रो कोलाहलसँग आजित भएर मैले शुन्य एकान्तमा एकछिन निस्वास फेर्न खोज्छु।
आफ्नो बारेभन्दा बढी अरूको व्यक्तित्व र योगदानको चर्चा गर्ने तेजेश्वरबाबुको त्यो विशाल हृदय देख्दा मेरो मन श्रद्धाले झुकेको थियो। एउटा अग्रजले आफ्ना अनुजलाई दिने सबैभन्दा ठुलो उपहार सायद यही ‘अनुभवको पुस्तान्तरण’ नै रहेछ।
फुर्सदको प्रतीक्षा गर्दै बितेका दिनहरू स्वयं बेफुर्सदीका पराकाष्ठा बने । बिहानैदेखि साँझसम्म एउटा काम सके अर्को काम जन्मिन्छ ।
सत्ताबाहिर हुँदा विकास र समृद्धिका हजारौँ मोडेल र विकल्प प्रस्तुत गर्ने नेताहरू सत्तामा पुगेपछि ती सबै बिर्सेर नातावाद, कृपावाद, भ्रष्टाचार र विभिन्न काण्डमा फस्ने गरेका छन्।
यो निष्पट्ट अन्धकार रातमा झनै डरलाग्दो मजस्तो फुच्चेका लागि त्यसमाथि अनेकौँ भूतप्रेत, किच्कन्नेहरूको कुरा सुन्दै बाटो काट्न मलाई निकै मुस्किल हुन्थ्यो।
इतिहास साक्षी छ, काठमाडौँ उपत्यका रङ्गमञ्चीय प्रस्फुटनका लागि मल्लकालदेखि नै उर्वर भूमिका रूपमा स्थापित छ।
ढुंगा, माटो र हिउँको थुप्रो मात्र हिमाल होइन रहेछ, यो त एउटा जीवन्त दर्शन र साधनाको शिखर रहेछ।
