त्यस्तै पर्‍यो। कुवेतको कार्यक्रम क्यान्सिल भयो। अर्को एउटा देशका लागि अफर आएको थियो, त्यसैले कार्यक्रम लिइनँ। त्यो देशले भिसा दिएन। त्यसैले यतै छु।

 

धेरैले मेरो प्रस्तुति र गीत मन पराएर बोलाउँछन्। अर्काे भनेको हाम्रो (मगर) समुदायकाले गर्ने कार्यक्रममा मलाई प्रायः सम्झन्छन्।

 

अमेरिका जान पाएकी छैन। युरोपेली देशहरू, हङकङ, मलेसिया दुबई, जापानलगायत देशमा त दोहोर्‍याएर, तेहेर्‍याएर पुगिसकेँ।

 

आफूसँग पिठो हुनेले बिकाउनका लागि बोल्ने हो। मसँग चामल नै छ कि ? त्यै भएर मैले बोलेर बिकाउनुपरेको छैन। मैले नबोले पनि सबैले मन पराएर मेरो प्रतिभाको कदर गरिदिएका छन्।

 

होइन। म सानैदेखि कम बोल्ने स्वभावकै थिएँ। अहिले अझ बढी बोल्ने भएकी छु। स्टेजमा चाहिँ आफैँ बोल्न आउँछ। रमाइलो गर्न आउँछ। नबोली हुँदैन भनेर हो वा भगवान्ले नै मलाई यस्तो क्षमता दिएका हुन्, थाहा छैन।

 

मलाई कसैसँग यत्तिकै गफ गर्दाभन्दा गीतबाट बढी कुरा भन्न आउँछ। यो सानोदेखिको बानी होला। मलाई त गफ पनि गीतैमा गर्न पाए हुन्थ्यो भन्ने लाग्छ।

 

हाम्रो पालामा पुरानो जस्तो रोदी त थिएन। तर, मेलापर्वमा दोहोरी बसिन्थ्यो। म केटासँग जुहारी खेल्थेँ। सायद, त्यसैले गीतमा धेरै कुरा भन्न आएको हो।

 

धेरैले मेरो क्षमतालाई मन पराएर फेसबुक पेज लाइक गरिदिएका छन्। उनीहरूलाई मेरा नयाँ/पुराना गीत फेसबुकमार्फत सेयर गरेर सुनाउनुपर्छ जस्तो लाग्छ। मैले कहाँ कार्यक्रम गर्दैछु, त्यसबारे जानकारी दियो भने उनीहरू आउँछन्। अहिले धेरैले फेसबुक चलाउँछन् । उनीहरूलाई आफ्नो कार्यक्रम र गीतबारे चाँडो थाहा दिने माध्यम यही भएकाले फेसबुक चलाइरहेकी हुन्छु।

 

अहिलेसम्म छैन। मैले कसैको केही नबिगारेकाले मेरो केही बिगार गर्नुअघि उनीहरूले पनि सोच्छन् होला।

 

अनेकथरी म्यासेज पठाएका हुन्छन्। रिप्लाई गरिसाध्य लाग्दैन। गर्दा पनि गर्दिनँ। बोल्नैपर्नेसँग पनि आफूभन्दा पाको मान्छेलाई दाइ र कान्छोलाई भाइ भनेर पहिल्यै नाता लगाउँछु।

 

केही दिनअघिमात्रै 'आई लभ यू को उत्तरै जानिनँ' भन्ने गीत रेकर्ड गरेकी छु।

 

गीत त गीतै हो। तर, गीतकार वसन्त थापाका गीत मन पर्थे। उहाँसँग कहिल्यै काम गर्न पाएकी थिइनँ। यसपल्ट उहाँलाई मेरा लागि गीत लेखिदिनुस् भनेकी थिएँ। यस्तो लेखिदिनुभयो। गीत मन प¥यो। मसँग मात्रै होइन, अविवाहित सबै युवतीको जीवनसँग मिल्ने छ। यसकारण धेरैले रुचाउँछन् भन्ने अपेक्षा गरेकी छु।

 

अहिलेसम्म आवश्यक नठानेर पनि होला। खासमा चाहिँ लगन नजुरेर होला।

 

अझै दुईतीन वर्ष नजुराऊँजस्तो लागेको छ। घरमा मभन्दा माथि र तलका सबैको बिहे भइसक्यो। त्यसैले कहिलेकाहीँ बाआमाले नि कुरा गर्नुहुन्छ। तर, यस्ता कुरामा हतार नगरौँ जस्तो लाग्छ।

 

बिहे भनेको राम्रो मान्छेसँग भन्दा पनि जोसँग लेखेको छ, उसैसँग हुन्छ रे।

 

राम्रो संस्कार भएको परिवारको, राम्रो मन भएको र मेरो क्षेत्रलाई इज्जत गर्ने खालको होस्।

 

मसँग मिल्ने साथीको खूब याद आउँछ। हामी सँगै मेलापात जान्थ्यौँ। ऊ मभन्दा राम्रो गाउँथी। तर, परिवारको सहयोग नभएकाले गायन क्षेत्रमा आउन पाइन। बीचमा एकपल्ट मैले उसलाई काठमाडौँ ल्याएँ पनि। तर, परिवारकै कारण उसले निरन्तरता दिन सकिन। अलिकति धैर्य र मेहनत गर्‍या भए ऊ पनि चर्चित गायिका हुन्थी।

 

पढ्न सकिनँ। काठमाडौँ आएपछि दोहोरी साँझमा बेलुका गाइन्थ्यो। बिहान वा दिउँसो कलेज गएको भए हुन्थ्यो भनेर अहिले सोचिरहेकी हुन्छु।

 

पाँच वर्षसम्म गाएँ। पछि कार्यक्रम र रेकर्डिङमा व्यस्त हुन थालेपछि छाडेकी हुँ।

 

हो। गणेश गुरुङ नामका चिनेकै दाइ दोभान दोहोरी साँझमा हुनुहुन्थ्यो। उहाँले सुरुमै त्यहीँ काम लगाउनुभयो। सजिलो पनि भयो। अरूजस्तो बस्न, खान पनि समस्या भएन। गायिका शकुन्तला थापा दिदीसँग बसेँ।