पैसाले खुसी किन्न सकिन्न
कठै जिन्दगीभर कमाएको पैसाको आनन्द लिन नपाई शरीरले संसार छाड्छ। आखिर मरी लानु के नै छ र ?
कठै जिन्दगीभर कमाएको पैसाको आनन्द लिन नपाई शरीरले संसार छाड्छ। आखिर मरी लानु के नै छ र ?
ज्यान रहे परीक्षा त पछि दिए पनि हुन्छ । महामारी फैलियो भने त सबै सखाप हुन्छन् नि । देशमा संक्रमण फैलिन नदिन संसारभरिका देशले लकडाउन गरिरहका छन् । यो त अवस्था हेरेर निर्णय गर्ने कुरा हो नि ।
अफिस, मिटिङ, बिजी शब्द मानौँ यी पुरुषका श्रीमती कवचहरू हुन्, जुन कवचले घर गृहस्थीको साँचोलाई दरो गरेर नियन्त्रण गर्न सजिलो भइरहन्छ । हस्याङफस्याङ गर्दै गरेको घरको सारा धन्दा केही काम ठहर्दैन । कहीँ कतैबाट भनाइ सुन्न नपरोस् भनेर घन्टालाई मिनेटमा, मिनेटलाई सेकेन्डमा र सेकेन्डलाई पलमा रूपान्तरण गरी गरेको घरको सारा धन्दा केही काम ठहर्दैन ।
तिमीले कोरोना हतियार बोकेर युद्ध छेडेको वर्ष चीनको हुवान सहर हुँदै विश्व ढाकेको बखत ।
विद्यालय तह नै १२ कक्षा भए पछि किन १० मा देशभरको एउटै परीक्षा ? एसइई परीक्षालाई बिद्यालयमै लिन सकियो भने शिक्षाको व्यापार त आधै घटिहाल्छ।
समुद्र मन्थनबाट आएको अमृतचाहिँ बराबर भाग लाउने भनेर पहिले सहमति गरेको हुन्छ तर त्यहाँ समुद्र मन्थन गर्दा अमृत मात्र निस्किन्न । कालकुट विष पनि निस्किन्छ । लक्ष्मी पनि निस्किन्छिन् ।
एकै रातो रङको रगत उही गिलो मासुउही साह्रो हड्डीएकै प्राणले भरिएको सजीवतालाई ¥याककिङ गर्छ सनातन धर्म ।पहुँच र हैसियत तौलिन्छर व्यवहार गर्छ हाम्रो समाजछाला र क्षेत्र हेरेरन्याय र निर्णय दिन्छ सरकारअनि सहानुभूतिका भावनात
हामीलाई बोलेका कुरा पुरा गर्ने, भ्रष्टाचार नगर्ने, गरिबको समस्या बुझ्ने र राष्ट्रिय भावना भएका नेता चाहिएको छ।
यस पृथ्वीमा जन्म लिइसकेपछि हामीले समाजका लागि सक्दो योगदान पु-याउनु पर्छ।
प्रकृतिको यो कहालीलाग्दो समयमा हामी आआफ्नो घरभित्रै सिमित भएका छौं । आजको यो आधुनिक विश्वलाई यति सुक्ष्म जीवाणुले निरीह बनाउला भनेर कसैले कल्पना समेत गरेका थिएनन होला । यो अकल्पनीय समयमा हामीले चुपचाप घरमा बस्नुको अर्को विकल्प भएन र छैन ।
लकडाउनमा मेरा ९ वटा रचना प्रकाशन भैसकेका छन् । म रचना तयार गर्छु तर प्रकाशन होला कि नहोला भनेर कहिल्यै चिन्ता गर्दिनँ ।
परीक्षा संचालन गर्ने केन्द्रहरू सबै क्वारेन्टिन बनेका छन् । त्यसैले परीक्षा हुँदैन कि भन्ने डर बढ्दै गएको छ । मिहिनेत गरेर पढियो तर परीक्षाको तयारी काम नलागी नै सकिन्छ कि भन्ने कुराले तनाव दिन थालेको छ । तनाव व्यवस्थापनको मेरो माध्यम चित्रकला बन्ने गरेको छ ।
बालबालिकाको कुनै वास्तविक आकार हुँदैन । उनीहरूलाई हामीले जस्तो बनाउन चाहन्छौं, त्यस्तै बनाउन सक्छौ । त्यसैले भनिन्छ, ‘केटाकेटी भनेका काँचो माटो र बाँसको तामा हुन ।’
भाइ र मैले सोत्तर बोक्ने, स्याउला काट्ने, दाउरा जम्मा गर्ने र गोरुबाख्रा चराउने काम गर्न थाल्यौं । मकै उमे्रर बढ्दै गएपछि मिलेर गोड्ने काम पनि ग¥यौं ।
हरेक कुरा असम्भव भन्दै केही प्रयास नगरी बस्ने हो भने केही कुरा पनि सम्भव हुँदैन । भन्नेले त विमान बनाउने राइट दाजुभाइलाई पनि बाँकी राखेका थिएनन् । तर उनीहरूले आफ्नो क्षत्रमा गरेको अथाह मेहेनत र निरन्तरताले सफलता पाएरै छोडे ।
कोरोना डरलाग्दो भाइरस हो । यसबाट बच्न सामाजिक दूरी कायम गर्नुपर्छ भन्ने कुरा आर्यालाई थाहा थिएन । सानी आर्यालाई यस्ता कुरा सम्झाउनु पनि कसरी ? हामीलाई निकै कठिन भयो ।
रमजानमा गलत कार्य गर्न नहुने, झुट बोल्नु नहुने, लडाइँ, झगडा गर्नु नहुने लगायत पर्वको कडा नियमभित्र बस्नुपर्ने हुन्छ।
सामूहिक खेति, व्यावसायिक खेति, ससाना कलकारखाना शुरू गर्नेहरूलाई सघाउनुपर्छ। अनि उत्पादित बस्तु बेच्न बजारको व्यवस्था मिलाइदिनु पर्छ।
गाउँ त कति धेरै रमाइलो रहेछ । शहरबजार जस्तो गाउँमा एउटा कोठामा मात्रै बस्नु पर्दैन । घर अगाडि फराकिलो आँगन हुन्छ । त्यहाँ जस्तो खेल्दा पनि कसैले गाली गर्दैन ।
हरेक कलाको सुरुवात प्रकृतिबाटै प्रेरित भएको छ । धानका बाला झुलेकाले नृत्यकला जन्मियो । हिमाल हेरेर चित्रकला जन्मियो र त्यसैगरी विभिन्न कला प्रकृतिबाटै जन्मेका छन् ।
लकडाउन अझै बढ्न सक्ने देखिएको छ जसले गर्दा बेरोजगारीको संख्या बढ्दै जाँदा भोकमरीको समस्या समेत आउने देखिन्छ ।
अनलाइन कक्षा चलाएका स्कुलका पनि सबै अभिभावकले सेवा पाएका छैनन् । अधिकांश अभिभावक गाउ“मा गएका छन् । गाउ“मा टावर नटिप्ने समस्या छ । डाटा खोलेर कहा“ अनलाइन टिप्छ भन्दै हिड्नु परेको छ । तिनीहरुलाई यो अनलाइन कक्षाले के फाइदा दियो ?
बरु तपाईहरु पो घरभित्र कसरी बसिरहनु भएको छ ? कतै मोबाइल टिभी लगायतका ग्याजेटहरुमा मात्र त भुलिरहनुभएको छैन ? पक्कै छैन होला तपाईहरु त ज्ञानी हुनुहुन्छ ।
जहिल्यै अस्तव्यस्त सडक र गाडीहरूको आवाज, धुवाँ, धुलो गुन्जिने र उड्ने शहरमा अहिले शान्त वातावरण छाएको छ । चारैतिर सफा हावा र सफा आकाश हामीले देख्न सक्छौं । अरू बेला धुवाँ र धुलोले पूरै मुख नै ढाक्ने र सास पनि फेर्न नसकिने काठमाडौंका सडकहरू स्वास्थ्य हावामा सुनसान छन् ।