आकाश अधिकारी  

मैले कारागार नै सम्झिएको छु यो जिन्दगीलाई,

खै के सिकायौं  अब म मेरा कलिला सन्ततिलाई ।

कहीँ देखिन यो दुनियाँमा, मान्छेभित्र मानवता,

लडाइ लड्दै शिखरमा पुरयाउँछु म उन्मुक्तिलाई ।

खासमा सृष्टिकर्ताकै मेरुदण्ड भाँचिएको रहेछ,

धर्म, संस्कार किन मलजल गर्दैछ यो कुरीतिलाई ।

माफ गर्नु महोदय मैले हतियार उठाइसकेको छु,

बम र बारुदले उडाउने यो कुरूप नियतिलाई ।

सदियौंदेखि व्यर्थैमा आँसु पिउँदै बाँचे पुर्खाहरू,

युगको प्रतिनिधित्व गर्दै तोडने छु विसंगतिलाई ।

नाजायज प्रश्नको जवाफ जरुरी म ठान्दिनँ अब,

बराबरीमा उठाउँदै छु आकाश अनि सृष्टिलाई ।