भर्याङमुनि छाताहरू
घरको छत उक्लिनलाई यसो घुमेको भर्याङ छ, बुढेसकालमा त्यति उक्लिन पनि, मलाई बडो सास्ती छ भर्याङमुनि छन् एक रास घाइते छाताहरू।

घरको छत उक्लिनलाई यसो घुमेको भर्याङ छ, बुढेसकालमा त्यति उक्लिन पनि, मलाई बडो सास्ती छ भर्याङमुनि छन् एक रास घाइते छाताहरू।
जूनको उज्यालोमा भुईंतिर नुहेका बाँसका टुप्पाहरू र ससाना पातहरू सिर्लिङ सिर्लिङ बिनाबतासै हल्लिरहेका थिए।
यो अजङ्गको आपत्मा, मेरो कविता बरु उसको त्यो बिपना मेटेर, एक दु:स्वप्न भएको होस्, र जब ऊ बिहान जुरुक्क उठ्नेछे,उसको मनपरेको फ्रकमा रगतको रङ लागेको होस्।
यसरी लगभग छ फुटको मान्छे दुई फुटको पङ्खाले झुकाएको देख्न पाइयो।
अफिसबाट घर आइपुगेको थिएँ। मूलढोका अगाडि टक्क अडिएँ। कारण थियो घरभित्रको अजीवको संवाद।
