मेरो कविता बरू...!

यो अजङ्गको आपत्‌मा, मेरो कविता बरु उसको त्यो बिपना मेटेर, एक दु:स्वप्न भएको होस्, र जब ऊ बिहान जुरुक्क उठ्नेछे,उसको मनपरेको फ्रकमा रगतको रङ लागेको होस्।

कला/साहित्य

पहाडको फेदमा ऊँट

यसरी लगभग छ फुटको मान्छे दुई फुटको पङ्खाले झुकाएको देख्न पाइयो।

कला/संस्कृति

एक कप चिया

अफिसबाट घर आइपुगेको थिएँ। मूलढोका अगाडि टक्क अडिएँ। कारण थियो घरभित्रको अजीवको संवाद।

कला

भन्देऊ तुवाचुङ!

उबिना सक्दिनँ म त सक्ने हुनु पनि छैन, मेरो आफ्नै आधा जीवन अबदेखि मेरै हैन, यो जुनीको हरेक उडान उनीसँगै भरूँ अब, शिर पारी रुपाकोटलाई उनीसँगै मरूँ अब, ए भन्देऊ तुवाचुङ! उसलाई आफ्नो बनाउन कुन फूल टिपी दिऊँ!

कला

आज प्रेम गरौं,रुने-हाँस्ने भोलि गरौंला!

जिन्दगी भनेको त आज पो हो । भोलि त के थाहा? आज जोजो प्रेममा छन् खुसी छन्। आज प्रेमको उत्सव हो। यो प्रेमले भोलि रुवाउला कि हँसाउला भनेर किन अहिले नै चिन्ता लिने?

कला

आगो लाउने चन्द्रमा!

हाय! मेरो दुर्भाग्य! त्यहीबेला तिमीलाई हेर्न पुगेछु, जलेर तत्कालै खरानी खरानी भएँ, तिमीले थाहा पाएनौ मेरी ज्यान! यहाँ भर्खरै,चन्द्रमाले पनि आगो लगायो।