एक कनिका खुशी
सोच्छु, ‘चामलमा मात्रै ध्यान दिँदा हाम्रा कयौं कनिका खुशीहरू छुटी पो गए हुन् कि?’
२८ भाद्र २०८३ आइतबार
- अहिले चर्चामा
सुरेश राई
सुरेश राईका लेखहरु :
ढ्याङ्ग्रो
तेस्रो निर्णायकज्यूले पनि उक्त कविता सहनै सकेनन्। कविता यति बुलन्द थियो कि उनलाई बेस्सरी ईर्ष्या लाग्यो।
भर्याङमुनि छाताहरू
घरको छत उक्लिनलाई यसो घुमेको भर्याङ छ, बुढेसकालमा त्यति उक्लिन पनि, मलाई बडो सास्ती छ भर्याङमुनि छन् एक रास घाइते छाताहरू।
रहस्य कतिकति
जूनको उज्यालोमा भुईंतिर नुहेका बाँसका टुप्पाहरू र ससाना पातहरू सिर्लिङ सिर्लिङ बिनाबतासै हल्लिरहेका थिए।
आमाको पेट
यी हेर, यो नाथे बाउ स्वास्नीबिना बीस महिना पनि बस्न सकेन। तिमी दु:खी प्राणी हौ आमा! दु:खी प्राणी।
मेरो कविता बरू...!
यो अजङ्गको आपत्मा, मेरो कविता बरु उसको त्यो बिपना मेटेर, एक दु:स्वप्न भएको होस्, र जब ऊ बिहान जुरुक्क उठ्नेछे,उसको मनपरेको फ्रकमा रगतको रङ लागेको होस्।
एक कप चिया
अफिसबाट घर आइपुगेको थिएँ। मूलढोका अगाडि टक्क अडिएँ। कारण थियो घरभित्रको अजीवको संवाद।
भन्देऊ तुवाचुङ!
उबिना सक्दिनँ म त सक्ने हुनु पनि छैन, मेरो आफ्नै आधा जीवन अबदेखि मेरै हैन, यो जुनीको हरेक उडान उनीसँगै भरूँ अब, शिर पारी रुपाकोटलाई उनीसँगै मरूँ अब, ए भन्देऊ तुवाचुङ! उसलाई आफ्नो बनाउन कुन फूल टिपी दिऊँ!
आज प्रेम गरौं,रुने-हाँस्ने भोलि गरौंला!
जिन्दगी भनेको त आज पो हो । भोलि त के थाहा? आज जोजो प्रेममा छन् खुसी छन्। आज प्रेमको उत्सव हो। यो प्रेमले भोलि रुवाउला कि हँसाउला भनेर किन अहिले नै चिन्ता लिने?
आगो लाउने चन्द्रमा!
हाय! मेरो दुर्भाग्य! त्यहीबेला तिमीलाई हेर्न पुगेछु, जलेर तत्कालै खरानी खरानी भएँ, तिमीले थाहा पाएनौ मेरी ज्यान! यहाँ भर्खरै,चन्द्रमाले पनि आगो लगायो।
जादूको रात
अहो, त्यो कस्तो रात थियो, त्यो कस्तो जादूमय निद्रा थियो, आमाले पिट्नुभएको र मन दुखेको, झरीमा रुझेको र ज्वरो आएको।
गिद्धे पहरा
पहरामा युगौंदेखि गिद्धहरूको वास छ। ती बुढा गिद्धहरूलाई पूरै थाहा भएको सिंगो गाउँको इतिहास छ।