पाँच वर्षअघि भारत, राजस्थानस्थित अलवर जिल्लाका किसान रमेश चन्दले आफ्नो परिवारको जग्गाको एक भाग बेचेका थिए। 

त्यो जग्गा बिक्री केवल सम्पत्तिको हस्तान्तरण थिएन, बल्कि छोरी एकतालाई डाक्टर बनाउने उनको वर्षौंदेखिको सपनाको लगानी थियो। रमेशले कल्पना गरेका थिए- एक दिन छोरी एकताले सेतो कोट लगाउनेछिन्, बिरामीहरूको उपचार गर्नेछिन् र आफ्नो गरिब परिवारको भाग्य बदल्नेछिन्। तर, भाग्यको क्रूर योजना अर्कै थियो।

शनिबार राति दक्षिण दिल्लीको साकेत नजिकै सैदुलाजबमा एउटा चार तले भवन भत्कियो। आइतबार दिउँसो करिब ४ बजे उद्धारकर्मीहरूले सोही भवनको भग्नावशेषबाट २४ वर्षीया एकताको शव बाहिर निकाले। छोरीको निष्प्राण शरीर देख्नासाथ बुबा रमेश बेहोस भए। उक्त दुर्घटनामा मृत्यु हुने ६ जनामध्ये एकता पनि एक थिइन्।

इन्डियन एक्सप्रेसका अनुसार दुर्घटना हुनुभन्दा केही घण्टाअघिको पल सम्झँदै रमेशले भने, ‘शनिबार दिउँसो हामीले फोनमा लगभग १५ मिनेट कुरा गर्‍यौँ। केही परीक्षाका बारेमा कुरा भएको थियो, उनले परीक्षा राम्रो भएको बताएकी थिइन्। उनी धेरै खुसी थिइन्।’

तर, त्यो खुसी धेरै समय टिक्न सकेन। रमेशका अनुसार शनिबार राति ९ बजेतिर एकताका एक साथीले उनलाई फोन गरेर सैदुलाजबमा भवन भत्किएको जानकारी दिए। भवनको छेउमा रहेको ‘आन्टी वाला किचन’ क्यान्टिनमा खाना खान गएकी एकता भत्किएको भवनको भग्नावशेषमा बेपत्ता भएकी थिइन्। उनीसँग सम्पर्क हुन सकेको थिएन।

छोरी जीवितै फेला पर्ने आशामा रमेश अलवरबाट हतारिँदै मध्यराततिर दिल्ली आइपुगे। घटनास्थलमा उद्धारकर्ताहरूले भग्नावशेष पन्छाउँदा र प्रत्येक पटक स्ट्रेचर बाहिर निकाल्दा उनको मुटुको धड्कन बढ्थ्यो। आशा र निराशाको बिचमा लगभग १९ घण्टासम्म उनी एउटै बिन्ती गर्दै पर्खिरहे, ‘कृपया मेरी छोरीलाई बचाउनुहोस्।’ त्यहाँ उपस्थित एकताका साथीहरू र सहपाठीहरूले उनलाई सम्झाउने र सान्त्वना दिने प्रयास गरिरहेका थिए।

एकताको २५ औँ जन्मदिन आउन अब केही दिन मात्र बाँकी थियो। परिवारमा उनको जन्मदिन मनाउने र घर फर्कने योजनाका बारेमा छलफल भइरहेको थियो।

सन् २०२० मा एकताले विदेशमा चिकित्सा शास्त्र (एमबीबीएस) पढ्ने अवसर पाएकी थिइन्। आर्थिक कठिनाइ भए पनि बुबा रमेशले आफ्नो जग्गा बेचेर उनलाई किर्गिस्तान पठाएका थिए। ‘उनी सधैँ डाक्टर बन्न चाहन्थिन्,’ बुबाले पुराना दिन सम्झिए।

किर्गिस्तानबाट पाँच वर्षको एमबीबीएस कोर्ष पूरा गरी भारत फर्किएपछि एकता गत वर्षदेखि दिल्लीमा बसेर तयारी गरिरहेकी थिइन्। उनले विदेशी कलेजबाट पढेर आउने डाक्टरहरूका लागि अनिवार्य मानिने इजाजतपत्र परीक्षा अर्थात् फरेन मेडिकल ग्र्याजुएट एक्जामिनेसन (एफएमजीई) को तयारी गरिरहेकी थिइन्।

घरबाट टाढा रहे पनि एकता आफ्नो परिवारको संसारको केन्द्र थिइन्। उनका एक साथीले भने, ‘जब पनि गाउँका कोही विद्यार्थी दिल्ली जान्थे, बुबाले उनीहरूका हातमा घरमै बनाएको घिउ, मिठाई र एकताको मनपर्ने खानेकुरा पठाइदिन्थे। सयौँ किलोमिटर टाढा भए पनि छोरीले घरकै स्वाद र माया पाओस् भन्ने उनको चाहना हुन्थ्यो।’ तर, बुबाको त्यो अथाह माया र छोरीको डाक्टर बन्ने सपना दिल्लीको एउटा भवनको भग्नावशेषभित्रै सधैँका लागि बिलायो।