आमा

म आमा भन्दिनँ सिधै,

किनकि मलाई त्यो शब्द सानो लाग्छ - 

म त भन्छु,

उनी समय हुन्,

जो आफैं बग्दै गइन्

र मलाई अघि बढ्न सिकाइन्।

उनी त्यो पुरानो बाटो हुन्,

जहाँ मेरा सबै लडाइँका पाइला छन्,

तर छेउमै उनका अदृश्य पाइला पनि -

जसले मलाई थामिरहे,

म थाकेको थाहा नदिई।

म आकाश खोज्दै दौडिँदा,

उनी धरती भएर उभिइन्,

म उड्न सिक्दा

उनले झर्न सिकिन्-

मेरो हरेक सफलतामा

आफ्नो हार लुकाउँदै।

उनको मौनता

कुनै खालीपन होइन,

त्यो त शब्दभन्दा गहिरो कविता हो,

जहाँ प्रत्येक नबोलेको पीडा

मेरो मुस्कानको मूल्य बन्छ।

कहिलेकाहीँ लाग्छ,

म उनको सपना हुँ -

तर अधुरो,

किनकि उनले आफ्नो सपना

मेरो आँखामा सारिदिइन्,

र आफैं

अँध्यारोमा बस्न राजी भइन्।

म ठूलो हुँदै जाँदा,

उनका हात साना हुँदै गए जस्तो लाग्छ,

तर सत्य त के हो भने -

उनी अझै पनि

मेरो सम्पूर्ण संसार थामिरहेकी छन्।

आमा…

उनी कुनै सम्बन्ध होइनन्,

न त केवल एउटा नाम - 

उनी त त्यो नदेखिने शक्ति हुन्,

जसले हरेक चोटलाई

मायाको रूप दिन्छ।

र अन्त्यमा,

यदि जीवन एउटा कथा हो भने-

म त एउटा पात्र मात्र हुँ,

तर लेखिका भने

सधैं एउटी नै थिइन्

मेरो आमा।