यो देशको भूगोलभन्दा पुरानो मेरो इतिहास छ

तिम्रो कागजको पानामा नलेखिएको, मेरो अस्तित्वको सुवास छ।

जतिबेला तिम्रा शासकहरूले 'सिमाना' शब्द चिनेका थिएनन्

त्यतिबेलादेखि यो माटोमा मेरा पुर्खाहरूको श्वास छ।

​हरेक भत्किएका ढुङ्गाहरूलाई सोध

हरेक पग्लिएका हिउँका ढिस्काहरूलाई सोध

यो माटोको प्रत्येक कणमा कस्को पसिनाको नुन छ?

तिम्रो सत्ताको महल अडिएको जगमा, कस्को रगतको गुन छ?

​तिमी मलाई जातको साँघुरो घेराभित्र थुन्न खोज्छौ

तर म त ब्रह्माण्ड बोकेर हिँड्ने आदिम मान्छे हूँ!

तिम्रो दूषित मानसिकताको हिलोभन्दा धेरै माथि

म त मानवताको सुगन्ध छर्ने खुला आकाश हूँ।

तिमीले मान्छेलाई वर्ग र वर्णको तराजुमा राखेर जोख्यौ

मेरो निधारको श्रमलाई 'जात' को सानो नाम दियौ।

सुन, म त्यो बिन्दुमा  आइपुगेँ जहाँ जातका सबै पर्खालहरू भत्किन्छन्

मेरा हातका ठेलाहरू नै मेरो कुल र वंशका नयाँ मन्त्रहरू बन्छन्।

मैले जात छोडेँ, किनकि मलाई मान्छे हुनुको गौरव थाहा छ

मैले कर्म रोजेँ, जसलाई ढुङ्गा पग्लिएर इतिहास बन्छ भन्ने थाहा छ

मेरो पहिचान यो कोदालीको डोबमा छ, यो हँसियाको धारमा छ

मेरो परिचय त मैले सिर्जना गरेको नयाँ संसारमा छ।

तिम्रो जन्मको श्रेष्ठताको घमण्डलाई मेरो कर्मको पसिनाले चुनौती दिन्छ!

​मैले समयको बलि चढाएँ, यो धरतीलाई बचाउन

तिमीले षड्यन्त्रको जालो बुनेौ, मेरो अस्तित्वलाई मेटाउन।

तर सुन, ए भ्रमको खेती गर्ने शब्दका जमिनदारहरू हो!

घाम झुल्किन कहिल्यै कसैको आदेश पर्खँदैन

र, मेरो स्वाभिमानको यो अग्लो पर्खाल

तिम्रो अहंकारको सानो धक्काले कहिल्यै भत्कँदैन।

यो त विद्रोही चेतनाको त्यो आगो हो, जुन अब निभ्ने छैन

असमानताको कुनै पनि तमसुकले मेरो शिर निहुरिने छैन।

मैले मागेको दान होइन, न्यायको बराबरी हक हो

यो धर्तीमाथिको मेरो जन्मसिद्ध र न्यायोचित हक हो।

जबसम्म तिम्रो र मेरो रगतको रङ्ग एउटै रातो देखिन्न

तबसम्म यो विद्रोहको राँको कहिल्यै शान्त हुने छैन।

​मैले बगाएको पसिनाको हिसाब यो माटोले राखेको छ

तिम्रो इतिहासको कालो मसीले मेरो पहिचान मेटिन्न।

म आदिबासी- यो धर्तीको पहिलो अङ्कुरण हूँ

मलाई उखेल्ने तिम्रो आँधी, मेरो जरासम्म आइपुग्दैन!