​मैले उज्यालो भरेकी हुँ

तिम्रा अँध्यारा साँझहरूमा

मेरो हृदयको सानो सलेदो बालेर

अविरल बलिरहनु नै प्रेम हो भनेर।

तिम्रो जीवनको आँगन उज्यालो पार्न

म आफ्नै छातीभित्र दिनरात सल्किरहेँ

तिम्रो मुस्कानको खातिर

म थोपाथोपा पग्लिएर झरिरहेँ।

संसारले देख्यो मेरो प्रकाशको सौन्दर्य

संसारले गायो मेरो तेजको गाथा

तर कसैले देखेन त्यो जगको कथा

जहाँ म उज्यालो छरिरहेकै क्षण

मेरो आफ्नै फेदमा

घनीभूत भएर बसिरह्यो एउटा अटल अँध्यारो।

​अजीव छ यो प्रेमको दर्शन पनि!

जसलाई बचाउन मैले आफूलाई होम गरिदिएँ

जसका लागि मेरो सम्पूर्ण अस्तित्व डढाए

तिमी नै बन्यौ त्यो अँध्यारो

जो मेरो सबभन्दा नजिक भएर पनि

मलाई नै निल्न खोजिरहन्छ।

​म बाहिर किरण बनेर पोखिइरहेँ

भित्रभित्रै भने आफ्नै नजिकका आँखाहरूबाट

ओझेल पर्दै गएकी रहेछु  

म त्यो दियो बने

जस्ले अरूको बाटो उज्यालो बनाइरह्यो

तर आफ्नै पिँधमा सधैँ अँध्यारो बोकेर बाँचिरह्यो

यदि डढ्नु नै प्रेमको अन्तिम सत्य हो भने

म अझै जल्न तयार छु

तर दुख्छ तब,

जब म उज्यालोको उत्कर्षमा हुन्छु

अनि मेरो आफ्नै फेदले मलाई भन्छ:

"तँ त जलिरहने एउटा दियो मात्र होस्।"