१५ मंसिर २०७९ बिहीबार
कला

गुरु

कविता (अनुष्टुप छन्द)

हरिप्रसाद गौतम

तारेर माझिले डुङ्गा, पुग्दछ तटमा जब,

रोकिन्न यत्तिले कर्म, भेटिन्छ बटुवा नव।

रीति यै नीतिमा चल्छ, डुङ्गामै माझीको जुनी,

जस्तो हो माझिको डुङ्गा, उस्तै हुन् ती गुरु पनि।

-                       -                           -

जल्दछ जसरी दीप, पार्दछ गृह झल्मल,

उस्तै हुन् धप्धपी बल्ने, ज्ञानी ती गुरु हरपल।

के हुन्थ्यो दिनुमा रित्तो, ज्ञान हो बढ्छ झन् झन्,

गुरुकै साथले हट्छ, अज्ञानरुपी बन्धन।

-                       -                           -

गुरु हुन् पथका मित्र, गुरु हुन् कर्मका मति,

गुरु हुन् गृहका लक्ष्मी, गुरु हुन् सर्वसम्पत्ति।

गुरु हुन् ज्ञानका खानी, गुरु हुन् मार्गका रथ,

गुरु हुन् जति जे कष्ट, पर्दाका मार्गदर्शक।

-                       -                           -

जुनी यो बैगुनी बन्छ, नहुँदा साथमा गुरु,

सामिप्यता मिले साँच्चै, हुन्छ त्यो सुध्रिन सुरु।

सानै होस्, या कुनै यस्तै, सामान्य कर्ममा पनि,

मिल्दछ गुरुको मार्ग, जान्छ त्यो सफलै बनी।

-                       -                           -

सन्तोषी गुरुले ज्ञान, बाँड्दा बाँड्दै अघाउँछन्,

अशिक्षा त्यो भगाएर, सत्य ज्ञान जगाउँछन्।  

यो धर्तीमा अरू छैनन्, यति राम्रो उदाहरण,

भित्र हिरारुपी ज्ञान, बाहिर ती साधारण।

-                       -                           -

पेसामा स्वार्थ नै छैन, ज्ञानदान निरन्तर,

गर्नेमा गुरु नै हुन्छन्, सबैलाई बराबर।

न भेद रङ्गको गर्छन्, न भेद जातिको पर,

यत्तिको निर्मलः आत्मा, धर्तीमा कसको छ र!

-                       -                           -

फालेर मनको मैलो, बालेर ज्ञानको दीप,

बनेर तनले मित्र, सिकाई अनेकौं सीप।

यस्ता यी सर्वदा पूज्य, सर्वज्ञानी गुरु जति,

विश्वमै उच्च छन् हाम्रा, अमूल्य गुरु-सम्पत्ति।  

प्रकाशित: १० आश्विन २०७९ १२:१० सोमबार

खुशी 0 %
दुखी 0 %
अचम्मित 0 %
हास्यास्पद 0 %
क्रोधित 0 %
अर्को समाचार
Download Nagarik App
Download Nagarik App