४ लघुकथा

शनिबार, २३ भदौ २०७५, १२ : २१ ध्रुव मधिकर्मी

विभीषणहरु

राजकीय सम्मानका साथ छिमेकी देशका पाहुनालाई भव्य स्वागत गरियो । कार्यक्रम अनुसार मुलुकका प्रमुख पदीय ब्यक्तिहरुसित शिष्टाचारबश चिनजान र भेटघाट गराइयो ।

सरकारी भेटघाट र वार्तापछि विभिन्न दलका प्रमुखहरुसित पनि भेटवार्ताको पालो आयो ।

प्रमुख दलका नेताहरुसित क्रमैले भेट गराइयो ।

परिचय गराइयो : उहाँ फलानो राष्ट्रिय दलका नेता विभीषण प्रसाद ।

उहाँ ढिस्कानो दलका नेता विभीषण बहादुर ... ।  

उहाँ विभीषण लाल सर्वहारा ... ।

उहाँ विभीषण दास ....

उहाँ विभीषण कुमार ...

उहाँ विभीषण .....  ...

उहाँ ....  ......   ....

पाहुनाले सोधे ः यी छुट्टाछुट्टै दलका नेताहरुका नाममा समानता के यहाँको विशेषता हो ?

गाँठो

अगाडि अजङ्गको पहाड थियो ।

तिनीहरुलाई त्यो अजङ्गको पहाड चढ्नु थियो दिनैपिच्छे । तर तिनीहरुसंग चढ्नको लागि एउटा डोरी बाहेक अरु साधन थिएन ।

पहिलो आरोहीले डोरीको सहयोगबाट पहाड चढ्न शुरु ग-यो । फेदबाट केही उकालो चढ्न त गाहारो थिएन । मजासंगै चढियो । तर एउटा मोडमा पुगेपछि भने आफ्नो भारले गर्दा डोरी समातेर सिधै चढ्न उसलाई अप्ठेरो भयो । अप्ठेरो भएपछि सजिलोको लागि उसले डोरीमा गाँठो पा-यो र त्यही गाँठोको सहाराले आरामले चढ्यो ।

पहाड चढ्न अर्को आयो । ऊ पनि आफ्नै तालले चढ्न थाल्यो । बाटोमा एउटा ठूलो ढुङ्गा आयो त्यसलाई छलेर जान उसले पनि डोरीमा गाँठो पा-यो । उसलाई सजिलो भयो । तर उसले पनि काम सकिएपछि गाँठो फुकाउने उपाय गरेन, त्यतिकै छोडेर हिंड्यो ।

यसैगरी प्रत्येक आरोहीले डोरीमा गाँठो पार्दै आफ्नो काम चलायो । केही अप्ठेरो आउनासाथ तिनीहरु डोरीलाई गाँठो  पार्दै समस्याबाट पार लाग्थे तर आफ्नो काम सकिएपछि भने गाँठो त्यतिकै छोडेर जान्थे।

अन्तमा ।

प्रत्येकले गाँठो पार्दा पार्दा डोरीमा गाँठै गाँठो मात्र भयो । हुँदाहुँदा अब अर्को गाँठो बाँध्ने ठाउँ नै रहेन । डोरी त गाँठै गाँठै भएछ । डोरी भएन गाँठोको डल्लो पो भएछ । अब डोरीको सहायताले पहाड चढ्न मुश्किल भयो ।
डोरी गाँठै गाँठोले भरिएदेखि पहाड चढ्ने क्रम पनि रोकियो ।
००

लक्ष्य

ऊ छिटोछिटो हिंडिरह्यो ।

उसले बाटोमा के देख्यो, के देखेन, कोसंग भेट भयो कोसंग भएन, केही पनि सम्झन सकेन । ऊ त हतारिंदै हिंडिरहेको थियो । मानौं उसलाई छिटै कहीं पुग्नु परेको छ ।

त्यसैले आफ्नो सम्पूर्ण ध्यान उसले छिटो हिंड्नमा दिइरह्यो ।

छिटोछिटो हिंड्दा उसलाई अलि स्वाँ स्वाँ पनि आयो । अलि थाके झैं पनि भयो । तैपनि ऊ छिटोछिटो हिंडि नै रह्यो ।

ऊ यसरी दौडिन थालेको धेरै वर्ष भयो ।

ऊ छिटोछिटो हिंडिरह्यो । आफू कहाँ पुगियो भन्ने बारे पनि उसलाई केही थाहा भएन ।

एक ठाउँमा पुगेपछि ऊ टक्क अड्यो । उसले त्यहाँ कुहिरो लागिरहेको देख्यो ।

यसैबेला कसैले उसित प्रश्न ग-यो – कहाँ जान लागेको तिमी ?

हँ ?, ऊ झसंग भयो ।

अहिले तिमी कहाँ पुग्यौ ?

उसले आफूलाई चौबाटोमा ठीङ्ग उभिरहेको देख्यो । उसले यसो त्यसो केही भेउ पाउन सकेन । ऊ झन अकमकियो । एकैछिन घोरिएर उसले सोच्यो । कतै पुग्नका लागि ऊ हिंडेको धेरै वर्ष भइसकेछ । उसले हिसाब ग-यो । ऊ त तीस वर्ष लामो बाटो हिंडी आइरहेको रहेछ । तैपनि ऊ कहीं पुग्न सकेको रहेनछ । शायद उसले त्यसलाई कहीँ.भुलेछ ।

अनि ऊ त्यहीं थचक्क बस्यो ।

महाशय, तपाईँले त्यसलाई आज पनि त्यही चौबाटोमा अलिमलिरहेको देख्नुहुनेछ ।
           ००

बजेट

अब त भएन भन्दै मास्टर जगन्नाथ प्रसाद आज अर्कै बाटो लाग्यो ।

बाटो बिग्रंदा बिग्रंदा हिंड्नै नहुने भइसकेको थियो । खाल्डाखुल्डी र हिलैहिलो । चिप्लिएर लड्ला भन्ने डर । त्यही भएर मास्टर जगन्नाथ प्रसादले कार्यालय जान आजदेखि अर्को बाटो प्रयोग गरेको हो । बिग्रेको बाटो छिनभरमै मूलबाटोमा पुगिने । पछाडिको बाटो परसम्म पुगेर घुमेर आउनुपर्ने । तर बाटोको अवस्थाले गर्दा घुमेर जानुको विकल्प नै छैन ।  

बाटो पीच गरेको दुईचार दिनमा कसैले धारा राख्न बीचैमा सानो खाल्डो खनेको थियो । यद्यपि धारा राख्नुपर्छ भनेर पाइपसाइप बिछ्याएर राखेकोले सडक धेरै खन्नुपरेन । तर सामान्य पीच मात्र गरेको बाटो, अर्कोतिर लोडगाडी ओहोरदोहोर भइरहने त्यसमाथि झरीको समय । त्यसले गर्दा बाटो छिटो बिग्रिहाल्यो ।

मास्टर जगन्नाथले अलिकति बिग्रंदा नै सम्बन्धित ठाउँमा बाटो बनाउन खबर गरेको थियो । निवेदन पनि हालेको थियो । यति मात्र होइन दुईचार दिन बिराएर हप्ताहप्तामा सम्बन्धित ठाउँमा घच्घच्याउने काम पनि गर्दै आएको थियो । तर उसले जति नै तातो लाए पनि बजेट नै आएको छैन भन्ने जवाफ पाउँथ्यो । धाउँदा धाउँदा हैरान भइसक्यो । तर जवाफ संधै एउटै आउने , बजेट आएको छैन । उसलाई छक्क लाग्थ्यो । जाबो सानो खाल्डो पुर्न कस्तो बजेट आउनुपर्ने हो ? अलिकति गिट्टी, बालुवा, सिमेन्ट र अलकत्रा भए पुगिहाल्थ्यो । सम्बन्धित कार्यालयसित त्यति सामग्री त अवश्य हुनुपर्ने ।

मास्टर जगन्नाथ प्रसाद उमेरहदका कारण अवकाशपत्र लिएर आयो । अब भोलिदेखि उसले सकस सहेर त्यो बाटो हिंड्न परेन ।

यही सोच्दै ऊ घर फर्कंदै थियो । घरनिर पुगेपछि कसैले उसलाई भन्यो – लौ माड्साब, अब बाटो बन्ने भयो, बजेट आयो ।






यसमा तपाईको मत

अन्य समाचार

नेपाल इन्भेस्टमेन्ट बैंकद्वारा जेबिल्स फाइनान्स लि. प्राप्ती

नेपाल इन्भेस्टमेन्ट बैंकद्वारा जेबिल्स फाइनान्स लि. प्राप्ती

नेपाल इन्भेस्टमेन्ट बैंक लिमिटेड (NIBL)ले जेबिल्स फाइनान्स लिमिटेडको सफल प्राप्ति पश्चात आफ्नो संयुक्त कारोबार प्रारम्भ गरेको छ। ...

हराएको कुकुर नाकको प्रिन्टबाट भेटाउने एप

हराएको कुकुर नाकको प्रिन्टबाट भेटाउने एप

हरेक मानिसको फिंगरप्रिन्ट बेग्ला बेग्लै भएजस्तै कुकुरको पनि नाकको छाप बेग्ला बेग्लै हुनेगर्दछ । ...

ईक्यानको शैक्षिक मेला ६० हजारद्वारा अवलोकन (भिडियो)

ईक्यानको शैक्षिक मेला ६० हजारद्वारा अवलोकन (भिडियो)

नेपाल शैक्षिक परामर्श संघ (इक्यान) को आयोजनामा शैक्षिक मेला सम्पन्न भएको छ। इक्यान शैक्षिक मेलाको १३ औ संस्करणलाई साठी...

म्याक ल्युब्रिकेन्टस्को डिलर मिट सम्पन्न

म्याक ल्युब्रिकेन्टस्को डिलर मिट सम्पन्न

सिप्रदी ट्रेडिङ्ग प्रा. लि तथा भारत पेट्रोलियमले काठमाडौंको हायात होटलमा म्याक ल्युब्रिकेन्टस्को डिलर मिट २०१९ कार्यक्रम सम्पन्न गरेको छ। ...

तीन वटा देशबाट मेगा बैंकको ‘मेगा रेमीट’ सेवा

तीन वटा देशबाट मेगा बैंकको ‘मेगा रेमीट’ सेवा

हङकङ, युएई र जोर्डनमा मेगा रेमीटको सञ्जाल विस्तार गरिएको हो। ...

ज्योति लाईफ इन्स्योरेन्सको “ज्योति केयर्स”

ज्योति लाईफ इन्स्योरेन्सको “ज्योति केयर्स”

जीवन बीमा सेवाको अतिरिक्त अन्य सेवासुविधा विस्तार गरी ग्राहकसेवा केन्द्रित योजना संचालन गर्ने क्रममा ज्योति लाईफ इन्स्योरेन्स कम्पनी लि. ले...

सिटी एक्सप्रेस फाउन्डेशनद्वारा मानव सेवा आश्रमलाई रु एक लाख  हस्तान्तरण

सिटी एक्सप्रेस फाउन्डेशनद्वारा मानव सेवा आश्रमलाई रु एक लाख हस्तान्तरण

सिटी एक्सप्रेस मनी ट्रान्सफरको १३ औं वार्षिकोत्सवको उपलक्ष्यमा मानव सेवा आश्रमलाई सिटी एक्सप्रेस फाउन्डेशन द्वारा रु एक लाख हस्तान्तरण। ...

एभरेस्ट एडद्वारा वृद्धाश्रमलाई सहयोग

एभरेस्ट एडद्वारा वृद्धाश्रमलाई सहयोग

एभरेस्ट एड एन्ड इभेन्ट म्यानेजमेन्टले कम्पनीको तेस्रो वार्षिकोत्सवको अवसरमा विभिन्न कार्यक्रम आयोजना गरेको छ। ...