बाढीले घरआँगन बगाउँदा
आँखाभरि आँसु बोकेर
आफ्ना मान्छे खोजिरहेछन्
ती पीडित मनहरू...!
हिजोसम्म जहाँ
हाँसो गुञ्जिन्थ्यो
आज त्यहीँ
माटो र पानीको मौनता छ।
कसैको काख रित्तिएको छ
कसैको सपना बगेको छ
कसैले घर गुमाएको छ
कसैले आफ्नै संसार...!
तर पनि ती आँखामा
एउटा सानो आशा बाँकी छ-
भोलि घाम लाग्नेछ
घाउहरू बिस्तारै निको हुनेछन्
र फेरि कुनै दिन
उजाड बस्तीमा
मान्छेको माया उम्रिनेछ।
तर
वियोगमा तड्पिएको बस्ती
सन्नाटाभित्र न आफूलाई चिन्छ
न अरूले उसलाई बुझ्छ
उजाडउजाड भएर
भौतारिंदै चिच्याउँदै कराउँदै
आफ्नै पीडा र दुखमा पिल्सिनु पिल्सिएको छ
असह्य क्रन्दनको गहिराइमा
उही बौलाएको धमिलो बाढीको
सुनामीमा रन्थनिएर
बगिरहेछ कसैलाई नचिन्ने भएर।
प्रकाशित: २८ भाद्र २०८३ ०८:४६ आइतबार