गोरखाली आऊ, देश बचाऊ

शुक्रबार, २९ भदौ २०७५, ०८ : ५१ आदित्यमान श्रेष्ठ

915


सिंगापुरमा केही हप्ताअगाडि अमेरिकाका राष्ट्रपति डोनाल्ड ट्रम्प र उत्तर कोरियाका राष्ट्रपति किम इल उन भेटे । उनीहरूको जति संसारमा प्रचारप्रसार भयो उति नै उनीहरूको सुरक्षाकालागि खटिएका गोरखाली सुरक्षाकर्मीको भयो । यस घटनाले संसारको मानसपटलबाट हराइरहेको गोरखालीहरूको बहादुरी र इमान्दारी पुनः जागृत हुन पुग्यो । मानिस जति पनि शक्तिशाली किन नहोस्,उसलाई व्यक्तिगत सुरक्षाको कति खाँचो हुनेरहेछ भन्ने पनि यस घटनाले दर्शायो। त्यस्तो सुरक्षा दिन सक्नेमा गोरखालीहरू कति सिपालु रहेछन् र भरपर्दो रहेछन् भन्ने पनि खुलासा भयो। सो उच्चस्तरीय भेटवार्ताको सुरक्षामा गोरखालीहरू खटिएका समाचार त्यसको केही दिनअगाडिदेखि नै थाहा भइसकेको थियो । त्यसमा कसैले शंका उठाएनन् । कतैबाट गुनासो सुनिएन । त्यसको माने संसारमा कसैलाई सुरक्षादिने कुरामा गोरखालीहरू सर्वश्रेष्ठ रहेछन् भन्ने ठहरिन गयो।

सुरक्षा गर्नु या दिनु भनेको अभयदान हो । जुन ठाउँ अथवा जुनबेला मानिसले आफूलाई सुरक्षित ठान्छ, ऊ अभय अवस्था अथवा भयरहित मनस्थितिमा पुग्छ । सो अवस्थामा पुगेपछिमात्र मानिसले एकाग्र चित्त र शान्तिपूर्वक काम गर्न सक्छ । त्यसैकारणले हितोपदेशमा अभयदानलाई सर्वोत्तम मानिएको छ । एउटा सूक्तिमा भनिएको छ– ‘न भूप्रदानं न सुवर्णदानं, न गोप्रदानं न तथाऽन्दानम् । इथा वदन्तीह महाप्रदानं सर्वेषु दानेष्वभय प्रदानम् ।।’ संसारमा सबै दानमा सबभन्दा ठूलो दान अभयदान हो । यो जस्तो न भूमिदान, न सुवर्णदान, न गोदान, न अन्न दान नै हो । यसबाट के थाहा लाग्छ भने गोरखालीहरूले संसारलाई सबभन्दा गतिलो दान दिइरहेका रहेछन् । नेपालीले संसारबाट अनेक प्रकारका आर्थिक सहयोग पाइरहेका छन् तर गोरखालीहरूले भने त्यही संसारलाई सबभन्दा गहकिलो दान दिइरहेका छन्।

के स्पष्ट हुँदैछ भने नेपालका गोरखाली भनाउने मानिस इमान्दार, बहादुर र विश्वासिला छन् तर त्यही नेपालका अग्रगामी र नेतृत्वमा रहेका मानिस भने बेइमान, भ्रष्ट र अविश्वासिला छन्।

हुन पनि विश्वको सुरक्षा व्यवस्था अध्ययन गर्दा यो तथ्य पुष्टि हुन्छ । अमेरिका आजको समयमा सबभन्दा बलियो देश मानिन्छ र उसले संसारका धेरै भाग र देशलाई सुरक्षाको छाता ओढाइराखेको छ । दोस्रो विश्व युद्धदेखि युरोप महाद्वीपमा नाटो संगठनअन्तर्गत सुरक्षा प्रदान गर्दै आएकोछ । सोही समयदेखि सुदूर पूर्वका जापान, दक्षिण कोरिया, फिलिपिन्स र अस्ट्रेलिया जस्ता देशलाई आणविक सुरक्षा पनि दिएकोछ । आफ्नै छिमेकको उत्तर कोरियाले धमाधम आणविक शस्त्रअस्त्र बनाउँदै जाने र क्षेप्यास्त्रको अनेक परीक्षण गर्दा खतराको मुखैमा पर्दा अमेरिकाले नै उनीहरूलाई बचाउने ढाडस दिइआएको छ। एक किसिमले अमेरिकाले यी देशलाई अभयदान दिंँदै आएको छ । उही कथा सोभियत युनियन नटुक्रिँदासम्म त्यो देशले पूर्वी युरोपका सबै देशलाई सुरक्षित राख्ने अभयदान दिएको थियो । सुरक्षाको यही अवस्थाले दोस्रो विश्व युद्धपछि ठूलो लडाइँ भएको पनि छैन । यसबाट संसारमा अभय दानको कति महत्व रहेछ भनेर राम्ररी बुझिन्छ।

सुरक्षाको यो व्यवस्थाबाट एउटा टड्कारो तथ्य के देखिन्छ भने अभयदान दिने देश या मानिसको प्रभुत्व अभय दान पाउनेमाथि रहन्छ । सो तथ्य अमेरिकाको युरोप तथा पूर्वी एशियाका देशहरूसितको सम्बन्धमा प्रस्टिएको छ । युरापेली देशहरूले राष्ट्रिय या प्रादेशिक सुरक्षाको विचार गर्दा जहिले पनि अमेरिकासित परामर्श गर्ने गर्छन् किनभने अमेरिकाको स्वीकृतिबिना कुनै पनि सुरक्षाको व्यवस्थामा परिवर्तन गर्न सकिँदैन । पूर्वी एशियाका देशहरूमा यो तथ्य झन् प्रभावकारीरूपमा लागु भएको देखिन्छ । दक्षिण र उत्तर कोरियाबीचको सम्बन्ध सुधार गर्नका लागि अमेरिकाको स्वीकृति नभई हुँदैन । तर यो कुरा नेपालको सम्बन्धमा लागु भएको देखिन्न । नेपालले औपचारिकरूपमा नै भारत र बेलायतलाई उनीहरूको सेनामा गोरखालीलाई भर्ना गर्न दिएकोछ । यसको माने नेपालले भारत र बेलायतलाई अभयदान दिइआएको छ । तर अभयदान दिने नेपाल अभय दान पाउने देशहरूमाथि हावी हुनुपर्नेमा उल्टै ती देश नेपालमाथि हावी भएका छन् । यतिसम्म कि नेपालको आन्तरिक मामिलामा पनि उनीहरूले हस्तक्षेप गर्ने गरेका छन् । यो अप्राकृतिक र अस्वाभाविक अवस्था हो।

अभयदान दिने नेपाल अभय दान पाउने देशहरूमाथि हावी हुनुपर्नेमा उल्टै ती देश नेपालमाथि हावी भएका छन् । यतिसम्म कि नेपालको आन्तरिक मामिलामा पनि उनीहरूले हस्तक्षेप गर्ने गरेका छन् । यो अप्राकृतिक र अस्वाभाविक अवस्था हो।

यसको मुख्य कारण दुईवटा देखिन्छ । पहिलो कारण हो, नेपालका शासकहरू परनिर्भर हुनु । त्यो पनि खासगरी नेपालमा प्रजातन्त्रको प्रादुर्भाव भएदेखि यो गति या भनुँ विगति देखिएको छ । त्योभन्दा पहिले राणाहरूले आफ्ना जनतालाई दबाए पनि वैदेशिक सम्बन्धमा अरुसित निहुरिने गरेका थिएनन् । नेपाल-भारत-स्थापित बेलायती युद्ध हुँदा गोरखालीहरूले ठूलो बहादुरी देखाएकाले नै भारतस्थित बेलायती सरकारले उनीहरूलाई आफ्नो सेवामा लिएका थिए । त्यही गोरखालीहरूको बल र गतिविधिबाट नेपालले हारेको केही भूभाग फिर्ता पाएको थियो।

दोस्रो कारण हो, नेपालीहरूबेइमान हुँदै जानु र देश/विदेशमा बदनाम हुनु । पैसा कमाउने दाउमा नेपालको सत्तामा बसेका र उनीहरूको छत्रछायाँमा परेका मानिसले अन्तर्राष्ट्रिय जगतमा प्रतिबन्धित लागु औषध, रातो पासपोर्ट, सुन तस्करी आदि अनेक अपराधी कार्य गरेकाले नेपालीमाथि संसारको कुदृष्टि परेको हो । नेपालमा चलेको १० वर्षे युद्धमा अन्यायमा परेका निरपराध नागरिकलाई न्याय दिने मुद्दामा अनेक किसिमको जालझेल गरेर पीडकलाई बचाउने र पीडितलाई एकातिर पन्छाउने कामले पनि नेपालका शासकहरूको बदनाम भएको छ । यी काण्डमा पोलिएका कतिपय नेता सरकारमा आसिन भए तापनि पश्चिमा देशहरूमा मानव अधिकार हननको अपराधमा समातिएला भन्ने डरले जान डराउँछन् । भ्रष्टाचार र अनाचारमा मुछिएका खबर सुनेर उनीहरूमाथि विश्वास गर्न छाडेका छन् । यतिसम्म कि भारत र चीन जस्ता छिमेकी मुलुक पनि हाम्रो सत्तामा बसेका मानिसको विश्वास गर्न छाडेको व्यापकरूपमा सुनिन्छ।

यसबाट के स्पष्ट हुँदैछ भने नेपालका गोरखाली भनाउने मानिस इमान्दार, बहादुर र विश्वासिला छन् तर त्यही नेपालका अग्रगामी र नेतृत्वमा रहेका मानिस भने बेइमान, भ्रष्ट र अविश्वासिला छन्। यो तथ्य नेपालबाट विदेशिएका लाखौँ युवा÷युवतीमा पनि लागु भएको छ । गोरखालीले कमाएको नाम, मेहनत र इमान्दारीलाई सम्झेर विभिन्न मुलुकले नेपालबाट कामदार लिने गरेका छन् । मलेसियामा अरु मुलुकका मानिसलाई सुरक्षाको कामबाट निकालेर मलेसियाली अथवा गोरखालीलाई मात्र राख्न पाउने उर्दी जारी भएको हामीलाई थाहा छ । यसरी गोरखाली र नेपालीको छवि अलग अलग बन्न गएको देखिन्छ।

नेपालबाट लाखौँको संख्यामा वैदेशिक रोजगारीमा युवा÷युवतीहरूलाइै पनि गोरखाली नै सम्झेर काममा बोलाइएका हुन् । उनीहरू आफ्नो मुलुकको दुर्दशाबाट मजबुत भएर गएका हुन् । त्यो कस्तो मजबुरी हो भन्ने तथ्य एउटा सूक्तिले प्रष्टयाएको छ । लोकयात्रा भयं लज्जा दाक्षिण्यं त्यगशीलता । पञ्च यत्र नविद्यन्ते न कुर्यातत्र संस्थितम्। अर्थात पाँच थोक नभएको ठाउँमा नबस्नु– रोजगार, अपराधीलाई सजायको डर, सामाजिक लाजगाल, काममा दक्षता र त्यागको भावना । के नेपालमा यी अवस्था चरितार्थ भएकाले उनीहरूले देश छाडेर जानुपरेको होइन?

नेपालमा अनेक प्रकार राजनीतिक परिवर्तन भएतापनि नेपाली जनताले सुशासन पाउन सकेका छैनन्। यो सत्य छर्लङ्ग भइसकेको छ । लोकतन्त्र, गणतन्त्र, संघीयता, साम्यवाद र यिनीहरूसित आउने अनेक सिद्धान्त र वाचाहरूले जनहित गर्न सकेको छैन । यो सत्य सत्तामै बसेका मानिस स्वीकार गर्दै हिँडेका छन्् । त्यसकारण नेपाललाई चाहिने गोरखाली हो र गोरखालीमा भएका गुणहरू हो । नेपाललाई स्वतन्त्र र विकसित बनाउने हो भने गोरखाली आऊ देश बचाऊ भन्नुपर्छ।








यसमा तपाईको मत

तपाईंको रुचि अनुसारको समाचारको लागि खाता खोल्नुहोस् ।

अन्य समाचार

आजबाट iOS १२ रिलिज हुँदै

आजबाट iOS १२ रिलिज हुँदै

iOS १२ सेप्टेम्बर १७ मा रिलिज हुने कुरा एप्पलले आफ्नो किनोटमा घोषणा गरेको थियो | ...

कुन प्रोसेसर भएको ल्यापटप किन्ने ?

कुन प्रोसेसर भएको ल्यापटप किन्ने ?

ल्यापटप खरिद गर्न कुनै पसल जानुभयो भने तपाईंलाई सबैभन्दा पहिलो प्रश्न ‘कुन प्रोसेसर भएको ?’ भनेर नै सोधिने छ ।

एप्पल आइफोनका ३ नयाँ मोडलहरु

एप्पल आइफोनका ३ नयाँ मोडलहरु

एप्पलले यस वर्ष तीन वटा नयाँ आइफोनका मोडलहरु रिलिज गर्ने भएको छ - आइफोन XS आइफोन XS MAX र आइफोन...

२०१८ का स्मार्टफोनमा भएका उत्कृष्ट क्यामरा फिचरहरु

२०१८ का स्मार्टफोनमा भएका उत्कृष्ट क्यामरा फिचरहरु

क्रमागत रुपमा विकास हुदैँ स्मार्टफोनका क्यामराहरु अहिले पहिलेको भन्दा धेरै उन्नत र सक्षम भएका छन् ...

पुराना घरलाई भूकम्प प्रतिरोधी कसरी बनाउने ?

पुराना घरलाई भूकम्प प्रतिरोधी कसरी बनाउने ?

बनिसकेका घर लगायत पुराना घरहरुलाई नयाँ प्रविधि र विशेषताहरु थप्ने प्रक्रियालाई रेट्रोफिटिंग भनिन्छ। ...

फ्रिज किन्दा ख्याल गर्नुपर्ने कुराहरु

फ्रिज किन्दा ख्याल गर्नुपर्ने कुराहरु

बजारमा दशौं ब्राण्डले उत्पादन गर्ने सयौं मोडलका फ्रिजहरु उपलब्ध हुने भएकाले फ्रिज सम्बन्धि न्यून ज्ञान भएकालाई फ्रिज खरिद गर्न गाह्रो...

नेपाली बजारका लागि पहिलो जीप : जीप कम्पास

नेपाली बजारका लागि पहिलो जीप : जीप कम्पास

ढिलै भएपनि नेपालमा पहिलो पटक जीपका गाडीहरु आधिकारिक रुपमा आउने भएको छ । नेपालका लागि रिलिज हुने सबैभन्दा पहिलो जीपको...

महँगो भएपनि 4K टिभी नै किन्ने त ?

महँगो भएपनि 4K टिभी नै किन्ने त ?

टिभी वा मनिटर खरिद आज भोलि धेरै सुनिने कुरा हो – 4K । टिभी र मनिटरमा 4K को ट्याग यसको...