गुरुपूर्णिमाको बिहान। गाउँका हरियाली बाटोमा विनय, सबुरलाल, रामेन्द्र र सविता हिँड्दै थिए।

रामेन्द्रले मुस्कुराउँदै सोधे, “आज तिमीहरू यति खुसी किन?”

सविताले भनिन्, “आज गुरुपूर्णिमा हो। हामी मानवधर्मका गुरु सतपालजीलाई श्रद्धापूर्वक सम्झन्छौं।”

सबुरलालले सहज रूपमा भने, “हामी त ॐ शान्तिको मार्गमा छौं। त्यहाँ पनि आत्मशान्ति र सदाचारको शिक्षा पाइन्छ।”

विनयले मुस्कुराउँदै भने, “बाटा फरक हुन सक्छन् तर लक्ष्य एउटै हो - असल मानिस बन्नु।”

रामेन्द्रले टाउको हल्लाउँदै थपे, “साँचो गुरु त जसले अन्धकारबाट उज्यालोतर्फ डोर्‍याउँछन्, चाहे जुन मार्गबाट किन नहोस्।”

सविताले भनिन्, “गुरुले हामीलाई घृणा होइन प्रेम; विभाजन होइन सम्मान सिकाउनुपर्छ।”

सबुरलालले हात जोड्दै भने, “यदि हाम्रो शिक्षाले एक अर्काप्रति सम्मान जगाउँछ भने हामी सबै सही बाटामै छौं।”

चारै जना मुस्कुराउँदै गाउँको मन्दिरअगाडि पुगे। उदाउँदै गरेको सूर्यलाई हेर्दै विनयले भने, “आज मैले बुझें - गुरुको सबैभन्दा ठूलो चिनारी अनुयायीको राम्रो चरित्र हो।”

त्यो बिहान उनीहरूले एउटै पाठ सिके - मार्ग फरक भए पनि सत्य, प्रेम, सेवा र सम्मानले नै समाजलाई उज्यालो बनाउँछ।