काँधमा शब्दको लास बोकेर हिँड्छन्,

र भन्छन् - म त शब्दको सृष्टिकर्ता हुँ!

नीलो आकाशमा रङ्ग बदल्ने किरणहरूझैँ,

क्षणक्षणमा बदलिन्छ उनीहरूको रूप,

र पर्दापछाडि बसेर आफैँले आफैँलाई,

घोषणा गर्छन् - म त कविताको 'भीष्म पितामह' हुँ!

आफ्नै उचाइको कल्पित धरहरा बनाएर,

अरूको आयतन नाप्न औँला ठड्याउँछन् उनीहरू,

सभ्यताका लामा र गहकिला प्रश्नहरू सोध्छन्,

जसको उत्तर आफ्नै जीवनको पानामा कतै छैन।

भर्खरै औँला समातेर हिँड्न खोज्ने,

ती कलिला, नवजात कविहरूमाथि,

आफ्नो घमण्ड र अहङ्कारको पहिरो खसाउँछन्,

र तिनको सुन्दर यात्रालाई विस्थापित गराउन खोज्छन्।

कस्तो विडम्बना!

उनीहरू कविता लेख्छन्, तर कवितालाई माया गर्दैनन्,

उनीहरू शब्द बोक्छन्, तर शब्दकै अपमान गरिरहन्छन्।

योभन्दा ठुलो कटुता के हुन सक्छ र समयको?

जहाँ चेतनाको बजार त सजाइएको छ,

तर पसलेसँग आफ्नै चेतनाको कत्ति पनि अंश छैन।

सपनाहरूको विराट क्षितिजको अगाडि,

जब उनीहरू 'पितामह' बनेर उभिन्छन्,

तब उनीहरूले कुदाएका कल्पनाका घोडाहरू,

लङ्गडा र दिशाहीन भएर ढल्छन्।

आफैँले बनाएको त्यो सृष्टिको घोडामै,

खुट्टा छ कि छैन - उनीहरूलाई पत्तै छैन,

किनकि उनीहरू कवि त हुन्, तर कवित्व कतै छैन!

तिमी अहङ्कारको सिंहासनमा बसिरहूँ 'पितामह',

मौनताका ती प्रश्नहरूले एकदिन तिमीलाई नै घेर्नेछन्।

शब्दका ती अदृश्य आँसुहरूले,

तिमीले बनाएको त्यो अग्लो उचाइलाई पगाल्नेछन्।

घाम र जून साक्षी छन् यो समयको,

कवि हुनुको अहम् पालेर बाच्नेहरू,

समयको नदीमा बालुवा झैँ बगेर जानेछन्,

र बाँच्नेछन् त केवल ती निश्छल शब्दहरू,

जसलाई तिमीले सधैँ विस्थापित गर्न खोज्यौ।

- भरतपुर,चितवन