पृथ्वीमा अटल भएर उभिरहेको

जसको शरीर र छाती टेकेर असंख्य

जिवात्माहरू जिएका छन्, रमाएका छन्  

आफ्नो अस्तित्व जोगाउन कुदिरहेका छन्

तैपनि पहाड अनेकौं पीडा भए पनि

स्थिरता लिएर उभिरहन्छ

टक्क उभिरहन्छ

उसलाई न दिक्क लाग्छ न आतिन्छ

मात्र उसलाई अरु बँचाउनु छ

कहिले हावा छेकेर त कहिले खाद दिएर

जे परोस् ऊ सहन्छ

नहल्लिएर नै ऊ बाँचिरहन्छ

कहिलेकाही ऊ माथि भएर

जताततै हेर्दो हो

ऊभन्दा माथि अझै माथि अग्ला शिखर देख्दा

उसलाई झोक चल्दो हो

मैले नसहनु सहेको छु

मलाई माथ गर्दै ऊ माथि

अनि मुर्मुरिँदो हो

मलाई माथ गर्ने तँलाई

एकदिन खसाल्छु, ढाल्छु र निहुर्‍याउँछु

अझै रिसाउँदै भन्दो हो

तँलाई डढेलो लगाइदिएर

तसँग भएका अंसख्य जिवात्माहरू

मसँगै आउँछन् रमाउँछ्न्

यतिबेला ऊ बिर्सदो हो

ऊ  र म

अस्तित्वका लागि सम्बन्धित छौ

ऊ  लड्यो भने म गर्ल्यामगुर्लुम्म हुन्छु

म पनि नासिन्छु ऊ पनि नासिन्छ

अनि फेरि ऊ तल नियाल्दाे हो

उसलाई भेटौलाझैँ गरेर

माथि आकाश नियालेर उभिरहेका पहाड

अनि भन्दो हो

मलाई नउछिनेर अलमलिएकाहरू

उतै कुदिरहेका रहेछन् 

न यिनीहरूको कुनै शक्ति छ मलाई भेट्न सक्ने

एकछिन उसलाई आनन्द जाग्दो हो

यतिबेला पनि ऊ विस्मरणमा पर्दो हो

कुनै पल बाढी आएर यी अल्मलिएकाहरू

लड्दा म पनि लड्दो हुँ!

एकछिन है पहाड

तिमी किन यति विघ्न घमण्ड गर्छौ

भोभो नगर अभिमान भो

धेरै तलतल ऊ धेरै तल हेर त

अविरल बग्ने ऊ त्यो खोलाले

पलपल हरपल निमेषनिमेष

तिमीलाई काटिरहेछ,खियाइरहेछ

वर्षातको पानी थपीथपी

लडाइरहेछ, आफ्नो रंग फेरिफेरि

बगाइरहेछ, डुबाइरहेछ

ऊ निरन्तर बग्छ, बगिरहन्छ

धेरै निलो भएर कहिले अनेकौं रूप लिएर

खोला पनि त तिम्रो ओझेलमा दिक्क मानेर

रविको किरण छेकेको देख्दा

सिधै किरण पाउने र तात्ने आशमा

अथकित भएर

तिम्रो पैताला काटिरहेछ, खियाइरहेछ

कणकणमा तिमीलाई रूपान्तरण गरिरहेछ

न ऊ स्थिर हुन्छ न थाक्छ न डराउँछ

उसलाई पनि त लाग्दो हो

एकपल अडियौ,

एकपल आराम गरौं

अलमलिऔं रमाऔं

भो ऊ त्यसो गर्दैन गर्दै गर्दैन

उसलाई त तिमीलाई ढाल्नु छ

आफूभित्र मिलाउनु छ

तिमीलाई भित्र पठाएर ऊ बाहिर निस्कनु छ

तिमीभन्दा कति तल हुनु भन्ने अभिमान उसमा छ

त्यही भएर ऊ हरपल

तिम्रो फेदैदेखि नै काटिरन्छ, खियाइरहन्छ

निरन्तर तिमीलाई ढालिरहन्छ

तिमीले खोलालाई पुर्न सक्तैनौ

कहिल्यै सक्तैनौ

ऊ नै तिमीमाथि हुन्छ

ढिलो हुन्छ तर पक्कै तिमीमाथि हुन्छ

न तिम्रो नढ्ल्ने सपनाहरू पूरा हुन्छन्

न खोलाको आराम गर्ने आश पूरा हुन्

निरन्तरनिरन्तर

पहाड ढलिरन्छ,पछारिरहन्छ

खोला झन् धारिलो धारिलो भएर  

बगिरन्छ र उसलाई काटिरन्छ।