‘दशहरा’, ‘सोहरैया’ र छठ

सावा महिनाको ‘पर्वमाला’

बिहिबार, १६ असोज २०७६, ११ : ४२ रितेश त्रिपाठी

असोज आउदा आउदै ‘भदैया’ (वर्षे) धान घरमा भित्रिसकेको हुन्छ । अगहनी (मंसिरमा हुने) मुख्य बाली धानको रोपाइँदेखि ‘सोहनी’ (गोडलेम) सम्म सकिसकेको हुन्छ । सावादेखि डेढ महिनापछि मात्र फेरि कटाइको चटारो आउने वाला हुन्छ । यस बीचको समय जीवनमा उत्सव र उमंगका लागि, रमाइलो र खुसियाली साटासाटका लागि सदुपयोग गर्ने परम्परागत सामाजिक व्यवस्था छ, मधेस तराईमा ।

जसमा दसैंको घटस्थापनादेखि छठको उद्यापनसम्म भ्याउने गरिन्छ । ‘दशहरा, अर्थात् दसैं, ‘सोहरैया’ अर्थात दिपावली तिहार र अन्तमा मधेस तराईको मुख्य पर्व ‘छठ’ भित्र पर्ने विभिन्न विशेष तिथि मितिमा गरिने परम्परागत साँस्कृतिक उपक्रमहरुको सावा महिनाको ‘पर्वमाला’ हो यो ।  
दशहरा

नेपालको राष्ट्रिय पर्वको रुपमा रहेको दसैं यहाँ ‘दशहरा’ भनेर मनाइन्छ । आश्विन महिनाको शुक्ल प्रतिपदा तिथिदेखि दशमी तिथिसम्म ‘जगदम्बा’ अर्थात् जगत कि आमा मानिने देवीका ९ विभिन्न स्वरुपको दिनैपिच्छे आराधना गरिन्छ । लोकमान्यताअनुसार दशहरा असत्य माथि सत्यको विजयीको पर्व हो । दश दिनको युद्ध उपरान्त दशमीको दिन देवी दुर्गाले महिषासुर उपर विजय प्राप्त गरेकी थिइन् भन्ने पौराणिक कथा लोकमान्यतामा ‘दशहरा’को रुपमा सजीव छ ।

यस दसदिने पर्वमा प्रतिपदाका दिनदेखि नवमीसम्म नवरात्रको रुपमा मनाउँदै शक्तिको आराधना गरिन्छ । प्रतिपदाको दिनलाई ‘जई गिरावे के दिन’ अर्थात् जमरा हाल्ने दिनको रुपमा मनाइन्छ । यस दिन देवीको शैलपुत्री स्वरुपको आराधना गरिन्छ । त्यस्तै दोस्रो दिनदेखि नवौं दिनसम्म क्रमशः ब्रह्मचारिणी, चन्द्रघण्टा, कुष्माण्डा, स्कन्दमाता, कात्यायिनी, कालरात्री, महागौरी, सिद्धिदात्री स्वरुपको पूजा मान्ने परम्परा छ ।

यसका लागि गाउँघरको देवीका मन्दिरमा जौ हालेर पूजा गर्ने चलन परम्परागत हो । यसमा केही परिवर्तन पनि आएको छ । भारतको पश्चिम बंगाल प्रान्त कोलकातामा कामको सिलसिलामा मानिसहरु जाने गरेपछि त्यहाँबाट दुर्गामण्डप बनाउने चलन पनि भित्रिएको छ । अब मन्दिर बाहिर दुर्गामण्डप बनाएर भगवती र अरु देउताको मूर्ति, महिषासुर बद्धको दृश्य आदि स्थापना गरेर पूजा गर्ने चलन बढेको छ । खास गरी शहरी क्षेत्रमा बनाइने यस्ता मण्डपबाट ध्वनि प्रदूषण विकृतिको रुपमा बढेको भन्दै सुधानरको आवाज उठेको छ ।

दसैंको सप्तमी थितिदेखि पूर्णीमासम्म विभिन्न ठाउँमा मेला आयोजन हुने चलन भने परम्परागत हो । अहिले पनि विभिन्न तिथिमा विभिन्न ठाउँको दशहरा मेला मसहुर छ । अष्ठमी र नवमीका दिन खसी, राँगा र हाँस कुखुराको बलि दिने चलन पनि छ । सप्तमीसम्म मासाहार बर्जित हुन्छ भने अष्ठमीदेखि मांसाहार फुकुवा हुन्छ । यसरी दशहरा धार्मिक अनुष्ठान, साँस्कृतिक परम्परा र रमाइलो गर्ने मिठो मसिनो खाने खुवाउने तीनवटै उद्देश्यको संग्रह भएकोले यसलाई बृहत् पर्व मान्ने गरिन्छ ।

विजयादशमीको दिन भवानीले असुर शक्तिमाथि र रामले रावणमाथि विजय हासिल गरेको उपलक्ष्यमा दशहरा (दसैं) मनाइन्छ । देशव्यापी दसैं बिदाको फलस्वरुप जिल्ला बाहिर राजधानी काठमाडौं वा अन्य ठाउँमा जागिर वा रोजगारको सिलसिलामा बाहिर रहेकाहरु ‘दशहरा’मा फर्किएका हुन्छन् । यसमध्ये केही भने छठ सकाएर मात्र फर्किन्छन् ।

दशहरा केही हदसम्म फेरिएको साहित्यकार गणेशप्रसाद लाठ बताउँछन् । ‘किशोर हुँदा हामी दसंैलाई कुरेर बसेका हुन्थ्यौं, पहाडी साथीहरुको घरमा गएर रमाइलो गर्न पाइन्छ भनी । छठसम्मको लामो बिदा हुन्थ्यो । दसंै चर्खबापत केही नगदनारायण पनि पाइन्थ्यो । क्या मज्जा लाग्थ्यो,’ पचास कटिसकेका लाठले भने, ‘अहिले त्यो हार्दिकता त्यति रहेन ।’ पहाडी समुदायमा पनि दसैंमा घर आउनै पर्ने ‘कमिटमेन्ट लेबल’ घटेको उनले महसुस गरेका छन् ।

सँगसँगै दसैंको मेलामा वीरगञ्जजस्तो सहरतिर मेला हेर्न पस्ने गाउँघरतिरका मान्छेहरुमा एक खाले विशेष रहर जुन हुने गरेको थियो त्यो घटेको उनको बुझाइ छ । साधनको विस्तार र स्रोतको पँहुचले किनमेलका लागि पर्व पर्खिने चलन स्वाभाविक रुपमा हराएको पाइन्छ । देवीको पूजा, मेलाको परम्परा र खानपिनको अवसर दशहरामा भने सजीव छ ।
सोहरैया

‘दशहरा’ लगत्तै सुरु हुन्छ सोहरैयाको तयारी । भनिन्छ नै ‘सरहे सोहरैया र छवे छठ’ अर्थात् विजयादशमीको १६ औं दिनदेखि ‘सोहरैया’को यमपञ्चक सुरु हुन्छ । र, त्यो सकिएको छ दिनमा छठ पर्छ । दशहरापछि पाँच दिन कोजाग्रत पूणर््ीिमासम्म मेलाको चटारो हुन्छ । मेला सकिँदा सकिँदै सोहरैया आउन अब ११ दिन मात्र बाँकी हुन्छ । यसबीच ११ दिनमा घर आँगनलाई चिटिक्क बनाउन, घरका ज्यावल र हातहतियारलाई सफाइ गर्न र पशुधनलाई सिंगार्नेसम्मको काम भ्याउनुपर्ने हुन्छ । खासमा फुस र खपडाको घर मर्मतमा समय लाग्छ । माटोको भित्ता बनाउन ‘पियरी माटी’ (पहेँलो माटो) को प्रबन्ध गर्नुपर्ने हुन्छ ।

घर अगाडि खाडल खनी माटोलाई रातभरि पानीमा हालेर छोडिन्छ । भोलिपल्ट त्यसलाई मलिलो पारी भुस हालेर तयार पारिन्छ । मर्मत गरिएको वा नयाँ हालिएको खरको ‘टाटी’ (भित्ता) उपर त्यो माटोको परत चढाइन्छ । आवश्यकताअनुसार भित्तामा दियो राख्ने साना ‘दियरख’ र अरु आकृति बनाउने चलन पनि अझ कहीँकहीँ बाँकी छ । त्यसपछि सुक्नका लागि दुई तीन दिन समय चाहिन्छ । अब गोबर माटोको लेप हालेर भित्तालाई बराबर गरिन्छ । र, अन्तमा भित्ता सुकिसकेपछि पहेँलो माटोले पोत्ने चलन छ । जुन सुकेपछि सुनौलो रंगमा टल्किने गर्दछ ।

माटोको ‘खपडा’ को छाना भएका घरका छाना पनि मर्मत गरिन्छ । पक्की भित्ताहरु रंगरोगन हुन्छन् । सबैले आफ्नो घर आँगन र वरपरको घाँसपात र फोहोर सफा गरेपछि गाउँ नै चिटिक्क भइसकेको हुन्छ । धनतेरसभन्दा एक दिन अगाडि घरको काठे ढोका, बाकसहरु, लाठी, भालाजस्ता परम्परागत हथियारहरु बयल गाडामा हालेर नदी पोखरीमा लगी धोइ पखाली सफा गर्ने चलन छ ।

पुरुषहरुले राति ‘भाजन’ भनिने लोक भाकाका गीत गाउँछन् । धनतेरसका दिन भने नयाँ झाडु, चाँदी, सुन र विभिन्न धातुका बर्तन किनेर घरमा ल्याउने गरिन्छ । धनतेरसदेखि पूर्णिमासम्म बजारमा किनबेच बढ्छ । माटोको दियरी र अन्य भाँडो, मिठाई, पूजा सामग्री र मैनबत्तीको बिक्री बजारमा बढ्छ । ‘सोफा, कार्पेट, तन्ना, पर्दाको बिक्री बढेको पाइन्छ । ‘लक्ष्मी पूजाको दिन कम से कम एक जोर नयाँ लुगा लगाउनु पर्छ’ भन्ने मान्यताले गर्दा लत्ता–कपडाको बिक्री पनि बढ्छ ।

धनतेरसको भोलि पल्ट गोबरले दैलो लिपेर दिपालवीको स्वागत गरिन्छ । स्वच्छतामा लक्ष्मी अर्थात् धन की देवीको बास हुन्छ भन्ने मान्यता भएको हुनाले लक्ष्मीपूजा अगाडि बृहत्तर सरसफाइ हुने गरेको छ । त्यो दिन साँझ यम भगवान्का लागि घर अगाडि एउटा दियो बाल्ने चलन छ । यस दिनलाई ‘जमदियरी’ भनिन्छ । नभन्दै आइपुग्छ दिवाली, दिपावली वा सोहरैया भनेर मनाइने मूल पर्व । पहिलेदेखि सफा पारिएका चौकठ, ढोका, काठका बाकस, गाडा, हलो र घरेलु हतियार तथा ज्यावलहरु उपर यो दिन चामलको पिठोको झोल र गेरुवा माटोको चिह्न हातको पञ्जाले बसालिन्छ ।

साँझ केराको बोट वा पात हालेर र रंगी बिरंगी फुल लगाएर दैलोलाई सजाइन्छ । कपडामा हातले सुई धागोको मद्दतले शुभदिपावली लेखेर महिलाले बनाएको ‘कुरुस’ले बुनाई गरिएको झालर हाल्ने चलन भने अब हराएको पाइन्छ । घर अगाडि रंग र फूलहरु हालेर रंगोली बनाउने चलन बढेको छ । माटोको दियो हाल्ने चलन बिस्तारै घट्दै जाने क्रम भने रोकिएको छ । मैनबत्ती र विद्युतीय बत्तीको साटो माटाकोे दियो बालेर मौलिक रुपमा दिपावली मनाउने चलन फेरि फर्किन थालेको छ । साँझ घरघरमा बालिन्छ दिपमाला । माता लक्ष्मीको पूजा गरिन्छ । यस दिन फलमूल, मिठाई र अन्य साकाहारी परिकार खाने खुवाउने चलन छ । व्यापारिक प्रतिष्ठानले आफ्ना कामदारलाई कपडा र मिठाइ दिन्छन् ।

लक्ष्मी पूजा गरेर वर्षाभरि आर्थिक अभाव नहोस् भनी प्रार्थना गरिन्छ । जीवनका अज्ञानरूपी अन्धकारलाई हटाएर प्रकाशको दिव्य आलोकमा प्रवेश गर्न सकौं भन्ने सन्देश यस पर्वमा निहित हुन्छ । अर्को दिन गोबद्र्धन पूजा हुन्छ । जसमा घर अगाडि गोबरले ‘गोधन’ बनाइन्छ । यो भनेको वास्तवमा गोबरले एउटा गाउँको नक्सा वा आकार बनाइएको हुन्छ ।

जसमा मानवसँगै गाई र गोरुलाई देखाइएको हुन्छ । यी पशु र मानवको अस्तित्व सँगसँगै जोडिएको सन्देश दिने महान् प्रतीकको रुपमा यसको निरन्तरता पाइन्छ । घरका महिलाले एउटा पुस्ताले अर्कोबाट सिकेर यसलाई बनाउँदै आएका छन् । यो दिन गाई गोरु र भैंसी समेतलाई सिृंगार्ने चलन छ । अर्को दिन आ–आफ्नो गाइ गोरु किसानहरु एउटा चउरमा लिएर पुग्ने र त्यहाँ ल्याइएको एउटा सुँगुरलाई ती पशुहरुले सिङले हिर्काउन दिने ‘डाढमार’ चलन छ ।

यो साँस्कृतिकभन्दा ऐतिहासिक पक्षसँग जोडिएको मानिन्छ । एउटा मतअनुसार भारतीय उपमहाद्वीपमा जब मुस्लिम शासकहरुको शासन सुरु भयो त्यस बेला यहाँका गृहस्त किसानका चौपाया सरकारी अधिकारी र सैनिकहरुले बलजफ्ती लगेर मारेर खाने गर्थे ।

सुँगुरबाट भने उनीहरु टाढा नै बस्थे । सुँगुरसँगै बथानमा चर्न जाने पसु पनि उनीहरु छुँदैन थिए । इश्लाममा सुँगुरलाई ‘नापाक’ (अपबित्र) मान्ने गरिन्छ । किसानहरुले आफ्नो पशुलाई वर्षभरिमा एक पटक सुँगुरलाई छुन लगाउने चलन आयो । जुन गाउँमा यो चलन हुन्थ्यो त्यहाँका पसु उनीहरुले छुँदैन थिए । यसरी ब्रज क्षेत्रबाट सुरु भएको ‘डाढमार’ टाढासम्म फैलिँदै यता आइपुगेको मत रहेको छ भने गाउँघरमा यो मनोरञ्जनात्मक खेल हो ।

यो चलन भने छिटफुट ठाउँमा मात्र रहेको छ । गोबद्र्धन पुजाको भोलिपल्ट ‘भैया दुज’ (भाइटीका) मनाइन्छ । अघिल्लो दिनको ‘गोधन’मा प्रयोग भएको गोबर एकै ठाउँमा थुपारेर बाँसको टुक्राले सामूहिक रुपमा त्यसलाई घोचीघोची महिलाहरु कुट्छन् । त्यसलाई ‘गोधन कुट्ने’ भन्छन् । यो भनेको टोलभरिको गोबद्र्धन एकैमा मिसाएर सामूहिक पूजा गर्ने चलन छ । अन्तमा त्यसमाथि सबैले आफ्नो दियो बाल्छन् ।

यस दियोमा सेकेर काजल (गाजल) बनाइन्छ । यस काजलमा गोबद्र्धन देवको आशीर्वाद समाहित रहेको मान्यता छ । गीत गाउँदै दाजुभाइलाई श्राप दिन्छन् दिदीबहिनीहरुले । त्यसपछि रेङ्गनीको काँडाले जिब्रोमा आफैँले घोँचेपछि उक्त श्राप आशीर्वादमा रुपान्तरण हुने लोकमान्यता छ । घर फर्केर दिदीबहिनीले दाजुभाइलाई टीका लगाएर मुखमा केही दाना केराउ हालिदिने गर्छन् । मिठाई खुवाउँदै पिठ्युमा धाप दिएर आशीर्वाद दिन्छन् । दाजुभाइले भने दिदी बहिनीलाई दक्षिणा दिनुपर्छ । यसरी धनतेरसमा सुरु भएर पाँचौं दिन सोहरैया सकिन्छ ।

लोकपर्व छठ
‘काँच हे बाँस के बहँगिया
बहँगी लचकत जाए
पेन्ही ना रउरा पियरीया
दउरा घाटे पँहुचाए ।’

‘सोहरैया’ सकिनासाथ चोक र गल्लीहरुमा यस्ता गीत गुन्जिन थाल्छन् । ‘काँच बाँसले बनेका भार (खर्पन) हो, जुन लचकिँदै जान लागेको छ, तिमी पहेँलो धोती लगाऊ छठघाटमा पूजाका सामग्री लैजाने बेला भयो,’ भन्ने यस गीतको भाव छ । न पुजारी र शास्त्रीय विधिविधान । सिधै लोकमान्यता र परम्परामा आधारित सबै जातजाति, वर्ग र उमेर समूह तथा लिंगका मानिसहरु मनाउने छठ मधेस तराईको लोकपर्व हो । यसमा प्रसादको रुपमा चढाइने ठेकुवा घरेलु परिकार हो भने मुला, सुथरी, अरुई, निम्बु, भोगटे, उखु, फर्सी जस्ता आफ्नै बारीमा फल्ने कन्दमूल हुन् । भोजपुरी भाषी क्षेत्रमा यस पर्वको मूल थलो भए पनि अब यो बिस्तार हँुदै गएको छ । नेपालको कुरा गर्ने हो भने अब यो मैथिली क्षेत्रदेखि उपत्यकासम्म धुमधामका साथ मनाउने पर्वको रुपमा स्थापित भएको छ ।

तिहार लगत्तै आउने कात्तिक महिनाको शुक्ल पक्षको चौठ तिथिबाट छठ पूजाको व्रतारम्भ हुन्छ । पहिलो दिन ‘नहाए–खाए के’ चलन छ, जसमा ब्रतालुले विशेष विधिपूर्वक नुहाएर खाने गर्दछन् । संस्कृतिका जानकारहरुका अनुसार कठिन विधिसाथ मनाइने यस व्रतमा भोजनमा मांसाहार मात्र होइन लसुन प्याजसमेत वर्जित हुन्छ । ३६ घण्टा चल्ने उपबासमा व्रतालुले पानीसमेत खाँदैनन ।

दिउँसोभरि निराहार बसेका व्रर्तालु पञ्चमीको दिन बेलुकी माटाको नयाँ र चोखो चुल्होमा अगहनी चामलमा दूध र गुड (भेली) हालेर ‘रसियाव’ र चोखो पारिएको गहुँको पिठोको रोटी पकाएर पूजा गरी खाने र प्रसादस्वरुपमा अरुलाई समेत खुवाउने विधि गरेर उपबास सुरु गर्छन् । यसलाई पकाउनका लागि माटोको नयाँ चोखो चुल्हो बनाइएको हुन्छ जसमा आँपको दाउरा बालिन्छ । अर्को दिन षष्टी तिथिमा ‘सँझिया घाट’ मनाइन्छ ।

कवना खेत उपजल धान सुधान हो
कवना खेत डठगर पान हो
माइ, कवना कोखी लिहले जनम सुरुज देव
उठ सुरुज भइल बिहान हो ।

अर्थात् ‘कुन खेतमा यो राम्रो धान फलेको होला ?, कुन खेतमा डाँठ राम्रो भएको पान भएको होला ? र कसको कोखमा सूर्यदेव जन्मेका होलान् ?’ भनी प्रश्नसँगै सूर्यलाई भन्छन्, ‘उठ्नु अब बिहान हुन लाग्यो ।’ व्र्रतालुहरु सूर्यप्रतिको भक्ति मात्र प्रदर्शित गर्दैनन बरु अगाध ममता समेत प्रदर्शन गर्छन् । त्यसैले सूर्य कुन आमाको काँखमा जन्मेका होलान् भन्ने गीत गाउन सकेका हुन्छन् । ‘सझिया घाट’का दिन दुलहीजस्तै सिंगारिएका नदी तथा तलाउका घाटहरुमा बनाइएका साना स्तुपाकार प्रतिमाको पुजासँगै अस्ताउँदो सूर्यलाई अघ्र्यदान गरिन्छ । गाउँबस्तीका लागि एउटै पुजाथलोको रुपमा छठघाट हुन्छ ।

सबै जातजाति सँगै बसेर विधिहरु सम्पन्न गर्छन् । महिलाले व्रत गर्दा पुरुषले टाउकोमा पूजा सामग्रीको भारी आस्थासाथ छठघाटसम्म लैजाने र ल्याउने गर्छन् । सवा हात लामो एउटा डण्डा लिएर जमिनमा सुति त्यसबाट धर्को कोर्दै, पुनः त्यो धर्कोमा पुगी अर्को धर्को कोर्दै कतिपयले भाकलअनुसार घरदेखि छठघाटसम्म ‘भुँइपरी’ गर्छन् । षष्टीका दिन अस्ताउँदो सूर्यलाई अघ्र्यदान गरी उपासना गरेका व्रतालु सप्तमी तिथिमा उदाउँदो सूर्यलाई अघ्र्य दिएपछि व्र्रत उद्यापन गर्छन् ।

छठमा अटुट आस्था हेर्न पाइन्छ । भोजपुरी लोकसंस्कृतिका जानकार उमाशंकर द्विवेदीका अनुसार छठ पूजा उत्सवको रुपमा मात्र नभई कठिन व्रत र उपबास पूर्वक गरिने तपस्याको रुपमा देखा पर्दछ । चोखोपना, संयम र पूर्ण ब्रह्मचर्यका साथ छठी माताको भक्तिपूर्ण आराधना गर्दा मात्र छठ पूजाको फल प्राप्ति हुन्छ भन्ने जनविश्वास छ । उनका अनुसार ‘छठ’ विशुद्धरुपमा ‘प्रकृति र पुरुष’को पूजा हो । सन्तान उत्पादनका लागि दैवी कृपाको अपेक्षा यस व्र्रतले गर्दछ । झट्ट हेर्दा यो सूर्यको पूजाझैं देखिए पनि पुराणअनुसार यो मूल प्रकृतिको छैटौं अंशबाट उत्पन्न भएकी भगवती षष्ठी देवीको पूजा हो ।
 
उग हे सुरज देव
भइल–भिनसरवा
अरघ के रे बेरवा
पुजन के रे बेरवा

‘उदाउ हे सूर्यदेव, बिहान भयो । अघ्र्यको बेला भयो, पूजाको बेला भयो ।’ सोहरैया सकिए लगत्तैदेखि सप्तमीसम्म ठाउँठाउँमा र छठघाटहरुमा छठका विशेष गीतहरु बजिरहेका हुन्छन् । यसरी सावा महिना अगाडि सुरु भएको ‘पर्वमाला’ छठपछि सकिन्छ । कटाइ गर्नका लागि खेतमा ‘अगहनी’ धान लहलहाइ सकेको हुन्छ ।







यसमा तपाईको मत

अन्य समाचार

दमौलीमा खुल्यो जेसीबीको नयाँ आउटलेट

दमौलीमा खुल्यो जेसीबीको नयाँ आउटलेट

नेपालको लागि जेसीबी ब्रान्डका अर्थमुभिङ तथा निर्माण उपकरणको आधिकारिक विक्रेता एमएडब्लु अर्थमुभर्स प्रालिले तनहुँको दमौलीमा आफ्नो ‘अथराइज्ड रिटेल आउटलेट’ (एआरओ)...

अब सुजुकीको ‘एस–प्रेसो’ नेपालमा (भिडियो )

अब सुजुकीको ‘एस–प्रेसो’ नेपालमा (भिडियो )

नेपालका लागि सुजुकी ‘फोर–ह्विलर’ तथा सिजी होल्डिंग्सको अटोमोटिभ डिभिजन सीजी मोटोकर्पले नेपाली बजारमा बहुप्रतिक्षित मिनी एसयुभी ‘एस–प्रेसो’, ‘माई फस्र्ट एसयुभी’...

रोकिएन टिकटकको क्रेज - प्रयोगकर्ता झन् बढ्ने क्रममा

रोकिएन टिकटकको क्रेज - प्रयोगकर्ता झन् बढ्ने क्रममा

टिकटकको डाउनलोड संख्या १ अर्ब ५० करोड पुगेको छ! ...

“शिवम् कृति समारोह २०७६” सम्पन्न

“शिवम् कृति समारोह २०७६” सम्पन्न

शिवम् सिमेन्टस लि.ले “शिवम् कृति समारोह २०७६” भव्यरुपमा सम्पन्न गरेको छ । ...

अर्घाखाँची सिमेन्टद्धारा टिभीसी प्रतियोगिता सार्वजनिक

अर्घाखाँची सिमेन्टद्धारा टिभीसी प्रतियोगिता सार्वजनिक

अर्घाखाँची सिमेन्टले आइतबार टेलिभिजनको लागि कमर्सियल (विज्ञापन) को अवधारणाको प्रतियोगिता सार्वजनिक गरेको छ । ...

कलरओएस सिक्सका ६ बेजोड फाइदा

कलरओएस सिक्सका ६ बेजोड फाइदा

कलरओएस सिक्सका साथमा रेनोटू एफ नेपालमा सार्वजनिक भएसंगै उपभोक्तामा यो ओएसको क्षमता र यसबाट कसरी सर्वाधिक फाइदा लिन सकिन्छ भन्ने...

घोराही सिमेन्ट उद्योग सम्मानित

घोराही सिमेन्ट उद्योग सम्मानित

नेपालभरका विभिन्न उद्योगमध्ये सबैभन्दा धेरै मूल्य अभिबृद्धिकर बुझाएबापत घोराही सिमेन्ट उद्योग लगातार दोस्रोपल्ट सम्मानित भएको छ । ...

ओरिजिनल विन्डोज र क्रयाक गरेको विन्डोज - फरक के ?

ओरिजिनल विन्डोज र क्रयाक गरेको विन्डोज - फरक के ?

क्रयाक गरेको विन्डोज प्रयोग गर्नुको बेफाइदा के त ? ...

Ncell Footer Ad