जिपलाइन अनुभूति

घामकीरीसँगै आकाशमा उड्नुको मज्जा

सोमबार, २३ भदौ २०७६, १३ : ४५ रीना मोक्तान

प्लेटफर्म उक्लँदै गर्दा घामकीरीको समूह आँखाअगाडि पखेटा फैलाएर मस्त उडिरहेको थियो ।
झल्याँस्स सम्झेँ, सानोबेला यिनै घामकीरीको पुच्छरमा डोरी बाँधेर खेलिन्थ्यो । हातको औंलामा डोरीलाई बेरेर घामकीरीको पछिपछि दगुरिन्थ्यो । घायल घामकीरी जतोतसो उड्न खोज्थ्यो, म भने घामकीरीसँगै उडेको अनुभव गर्थें ।

तिनै घामकीरी आज मेरो वरिपरि डुल्न आइपुगेको थियो तर आज परिस्थिति केही फरक । आज १ मिनेट २० सेकेण्डका लागि म तिनै घामकीरीसँगै आकाशमा उड्न तयार थिएँ । कृत्रिम पखेटासहित ।
घामकीरी आँखाअघिबाट ओझेल भइसक्दा म जिपलाइन गर्ने प्लेटफर्ममा पुगिसकेको रहेछु ।

घामकीरी जसरी उड्नको हतारोले कतिखेर सिँढी चढेँ, पत्तो भएन । यत्ति हो, मभन्दा अघिका साथीहरु टेकअफ हुने धुलिखेलको डाँडादेखि ल्यान्डिङ स्टेसन पाँचखालको खावाको दुरी हेरेर जिब्रो टोकेर, आत्तिएका देखिन्थे ।

एक युवती त त्यो दुरी देखेर आफ्ना अर्की साथीलाई भन्दै थिइन्, ‘कति डर लाग्दो, म त गर्दिनँ ।’
साथी भने उनलाई हौसला दिइरहेकी थिइन्, ‘सकिन्छ, अब गर्नुपर्छ । केही हुन्न । यहाँबाट फर्किनु हुन्न ।’ उनीहरु दुईजनापछि जिपलाइन गर्ने पालो मेरो थियो । म उनीहरु पछिको लाइनमा उभिइसकेकी थिएँ, निर्धक्क । त्यतिखेरसम्म त मलाई डर लागेको नै थिएन ।

हार्नेसिङ सुट लगाउँदा नै एकजना क्रुलाई सोधिसकेकी थिएँ, ‘कत्तिको थ्रिल हुन्छ जिपलाइनमा ?
‘हुन्छ, थ्रिल नभई के एडभेन्चर गराई भो र ?’ उनले हाँस्दै सुनाएका थिए, ‘यो एडभेन्चरको पहिलो स्टेप हो । यसपछि बन्जी, प्याराग्लाइडिङ गर्ने हो ।’

बन्जी र प्याराग्लाइडिङ मैले पहिल्यै गरिसकेकी थिएँ । त्यसैले प्रश्न गरिहालेँ, ‘बन्जी र प्याराग्लाइडिङ गरिसकेकालाई थ्रिल हुँदैन त ?’  
‘रोमाञ्चक अनि साहसिक खेलमा थ्रिल त भइहाल्छ नि !’ उनको जवाफ थियो । म उड्न उत्साहित भएँ । गत फेब्रुअरीदेखि खुलेको धुलिखेल जिपलाइनमा तीन किसिमका जिपलाइन गराइँदो रहेछ । क्लासिक, सुपरम्यान अनि टेन्डम (जोडी) । सुपरम्यान र टेन्डम जिपलाइन नेपालमै पहिलोपटक हो । उक्त क्रुले त्यसमध्ये पनि ‘सुपरम्यान’ अलि बढी साहसिक हुने भनेपछि मैले सुपरम्यान गर्ने निर्णय लिएकी थिएँ ।

त्यसैले सुपरम्यान जसरी उड्नका लागि म ती दुई साथीको पछि उभिइरहेकी थिएँ । अगाडिका दुई जना भने डराउँदै क्लासिक जिपलाइन गरे । त्यसपछि मलाई जिपलाइन गराइदिने क्रुले ठूलो टेबलमाथि लेट्न लगाए । टेबलमाथि लेट्नुअघि एकपटक खुट्टा काम्यो ।

बन्जी र प्याराग्लाइडिङको अनुभवले यता त्यत्ति डर नलाग्ला भन्ने धाक थियो मनमा । प्लेटफर्म माथिको टेबलमा चढ्दा मेरो शेखी झरिसकेको थियो ।

अलिअलि डराउन थालिसकेकी थिएँ । टेबलमा लम्पसार परेर शरीर घोप्टो पर्दा मन काम्न थालिसकेको थियो । बस्, अनुहारमा त्यो डर झल्किसकेको भने थिएन । टेबलमाथि लम्पसार पर्दा आँखा अगाडि देखिन्थ्यो, पातलो फलामे लठ्ठा ।

म त्यही फलामे लठ्ठाको सहयोगमा उड्न तयार थिएँ । जब क्रुले हातमा ‘गोप्रो’ राखिदिएर मलाई त्यो टेबलबाट फलामे लठ्ठामा झुण्डाइदिए, मेरो आँत सुकिसकेको थियो । मन चिसो भइसकेको थियो । तर पनि क्यामेरातिर पोज दिइरहेँ । आखिर भिडियोमा डराएको देखियो भने बर्बाद हुन्छ । त्यसैले डर भगाउन क्रुहरुसँग गफ गरेँ । छेउमा मपछि उड्न तयार भएकाहरुले ‘अल द बेस्ट’ भने । मलाई अलिकति साहस मिल्यो ।

त्यसपछि केही क्षणमै मलाई क्रुले पाँचखालको डाँडातिर अनुहार पारेर फलामे लठ्ठामा तुर्लङ्ग झुण्ड्याइदिए । शरीरको भार हार्नेस सुटले बोकिसकेको थियो । फलामे लठ्ठाको सहारामा उड्न तयार थिएँ म । क्रुले काउन्टिङ सुरु गर्‍यो– ‘रेडी वन, टु, थ्री’ । क्रुले थ्री काउन्टिङ गर्नसाथ मेरो शरीरलाई अगाडितिर धकेलियो ।

त्यसपछि म उड्न थालेँ । एउटा हातमा पञ्जा थियो अनि अर्को हातमा गोप्रो क्यामारा । उड्नुअघि भिडियोमा यो बोल्छु, त्यो बोल्छु भनेर बनाएको योजना हावाको बहावसँगै कता उडेर गयो, थाहै भएन । उड्न थालेपछि सबै बिर्सिन थालें ।

अघि ओझेल परेको घामकीरी आकाशमै उडिरहेको थियो तर मेरो ध्यान त्यता पनि गएन । बस्, भिडियोमा भन्दै गएँ, ‘यस्, आम् फ्लाइङ ।’ भिडियोभरि मैले तिनै वाक्य दोहोर्‍याई तेहोर्‍याई रहेछु ! मनभित्रको डरका कारण अन्य शब्दै फुर्न सकेनछ ।

धुलिखेल जिपलाइनबाट लामटाङ, दोर्जेलक्पा, फुर्बीच्यातु लगायतका हिमालको दृश्य अवलोकन गर्न सकिन्छ भनिएको थियो तर आकाशमा उड्दा मेरो नजर ती हिमालमा पनि ठोक्किएन । बरु ‘सुपरम्यान’ शैलीमा उड्दै शरीर भन्दा तलको पहाड अनि पहाडतिरका घरहरुमा एक नजर लगाएँ । ती घरका आँगन खाली देखिन्थे ।

त्यहाँ कोही व्यक्ति हुँदो हो त म फेरि चिच्याउने थिएँ होला, ‘आम् सुपर वुम्यान्, आम् फ्लाइङ ।’ तर २ सय ४० फिट मुनिका ती घरहरुमा मैले मानिस ठम्याउन सकिनँ । सायद कोही खेतमा पो काम गर्दै थिए कि ! त्यसैले आँखालाई अगाडिको ल्यान्डिङ स्टेसनमै केन्द्रित गरेँ ।

हलुङ्गो शरीरमा उड्न पाएर म मख्ख थिएँ । उड्दै गर्दा कताकता फलामे लठ्ठा नचुँडिदिओस् भन्ने भय पनि थियो मनमा । त्योभन्दा पनि धेरै डर त बीचैमा रोकिन्छु कि भन्ने पनि डर थियो किनभने यसअघि एक साथीले तौल कम अनि हावा नचलेर आफू बीचैमा रोकिएको अनुभव मलाई सुनाइएकी थिई । कतै ऊजस्तै म पनि बीचैमा रोकिने त हैन ? यो कल्पनेबित्तिकै मेरो मुटुको धडकन तीव्र भएर आयो ।

तर मेरो उडानलाई साथ दियो, तातो बतासले अनि म कतै नरोकिई उड्दै गएँ, भिडियो बनाउँदै गएँ ।
अचानक ल्यान्डिङ हुने ठाउँमा मलाई झट्काको अनुभव भयो । डोरी चुँडिएको जस्तो अनुभव भयो । लाग्यो, ल्यान्डिङ हुने ठाउँमा आएर चुँडियो कि क्या हो ! तर होइन रहेछ, खासमा यो त ल्यान्डिङको प्रक्रिया रहेछ !

मलाई ल्यान्डिङ स्टेसनका दुई क्रुले यताको प्लेटफर्ममा ताने । हार्नेस सुट पनि त्यहीँ फुकाइयो । ११ सय मिटरको दुरी त मलाई एकदम छोटो लाग्यो ! सायद मलाई उड्न पुगेकै थिएन । हार्नेस फुकालेर प्लेटफर्मबाट उत्रँदै गर्दा हरेक साहसिक खेल खेलिसकेपछि ‘मैले गरेँ’ भन्ने जुन महसुस हुन्छ, मनमा त्यही भयो । सानो बेलामा कसैले कुनै काम गर्न लगाउँदा, त्यो काम सक्किँदा जसरी मुटु फुलाउँथेँ, जिपलाइन गरेर ओर्लँदै गर्दा मेरो छाती गर्वले फुलेझैँ भयो ।

जिपलाइन गरेर मलाई कुरिरहेका मेरा साथीलाई सुनाएँ, ‘म त सुपर गःलजस्तै उडेँ नि !’
साथीहरुले पनि मेरो खुसीलाई साथ दिए ।
त्यसपछि जिपलाइन गरिसकेका टोली छेउकै एडभेन्चर पार्क घुम्न गयौँ । पार्कमा विभिन्न आठ किसिमका एडभेन्चर खेल अझै रहेछ । अब त्यत्रो साहसिक काम सकेपछि ती खेलहरु सामान्य नै लाग्यो तर खेल्दै जाँदा थाहा भयो, ती खेलहरु पनि रोमाञ्चक अनि साहसिक नै रहेछ ।

त्यहाँ ‘प्लेइङ ब्रिज’, ‘टायर ब्रिज’, ‘भिसेप ब्रिज’लगायत अन्य रोमाञ्चक खेलहरु खेलियो । त्यो पार्क बारी अनि जंगलसँगै जोडिएको थियो । त्यसैले हरेक खेल खेल्दा छुट्टै आनन्द मिल्यो । त्यहाँ बालबालिकाका लागि जिपलाइन पनि रहेछ । जंगल सफारीजस्तै भयो त्यो आधा घण्टा पनि ।

केदार थापा र भूपेश श्रेष्ठले पाँच करोडको लगानीमा धुलिखेलको त्यो जिपलाइन खोलेका रहेछन् । उनीहरु त्यहाँ अझै रोमाञ्चक खेलहरु थप्ने तयारीमा रहेछन् । युरोपियन र अमेरिकी मापदण्डमा बनाइएका जिपलाइनमा सेफ्टी पनि छ । सबै खेलहरु खेलेर फर्कँदै गर्दा मनमा भयो, ‘अब अर्को पालि त दिदीकी छोरीलाई पनि ल्याउनु पर्ला !’

 








यसमा तपाईको मत

तपाईंको रुचि अनुसारको समाचारको लागि खाता खोल्नुहोस् ।

अन्य समाचार

डिसहोम क्रेडिट सर्भिस अब पांच दिन सम्म पाइने

डिसहोम क्रेडिट सर्भिस अब पांच दिन सम्म पाइने

डिस होमले आफ्ना ग्राहकहरुलाई सदस्यता शुल्क समाप्त भइसके पछि पनि ३ दिन सम्म थप म्याद दिदै आएकोमा अब उक्त सेवाको...

मकवानपुरगढी घुम्न आउने दैनिक एक हजार

मकवानपुरगढी घुम्न आउने दैनिक एक हजार

केही वर्षअघिसम्म १–२ जना आन्तरिक पर्यटक मात्र आउने मकवानपुरगढी क्षेत्रमा अहिले दैनिक हजारभन्दा बढी आउन थालेका छन् । ...

सन नेपालको अन्तरक्रिया

सन नेपालको अन्तरक्रिया

सन नेपाल लाइफ इन्स्योरेन्सले अभिकर्ता अन्तरक्रिया तथा सम्मान कार्यक्रम गरेको छ । ...

मनमैजुमा कामना सेवा बैंक

मनमैजुमा कामना सेवा बैंक

कामना सेवा विकास बैंकले काठमाडौंको तारकेश्वर नगरपालिका वडा नम्बर १० स्थित मनमैजुमा शाखा विस्तार गरेको छ । ...

स्कुल भ्यान सहयोग

स्कुल भ्यान सहयोग

एभरेस्ट बैंकले ललितपुरको धापाखेलस्थित सेल्फ–हेल्प ग्रुप फर सेरेब्रल पल्सी, नेपाल (एसजिसिपी) लाई एक थान स्कुल भ्यान हस्तान्तरण गरेको छ ।

रारामा टेलिकमको फोरजी सेवा

रारामा टेलिकमको फोरजी सेवा

नेपाल टेलिकमले मुगुस्थित रारातालमा फोरजी मोबाइल सेवा प्रदान विस्तार गरेको छ । ...

कुमारी बैंकको भूमिपूजन

कुमारी बैंकको भूमिपूजन

कुमारी बैंकले काठमाडौंको नक्सालमा भवन शिलान्यासको निम्ति भूमीपूजन गरेको जनाएको छ । ...

वर्ल्डलिंकको अफर

वर्ल्डलिंकको अफर

इन्टरनेट सेवा प्रदायक कम्पनी वर्ल्डलिंकले ‘जाडो याममा तात्तातो हिटरनेट’ अफर ल्याएको छ । ...

Ncell Footer Ad