कथा

सच्चा भक्त

शनिबार, २५ फागुन २०७५, १२ : २२ नागरिक

156


मुनाले भनी, “अंकल ऊ त्यहाँ बस्ने एउटी बुढी आमै भोको हुनुहुन्छ । उनकै लागि मैले काम गरेकी । यो काम गरेको पैसा मलाई दिनुस् न !”

शान्ति सापकोटा               

मुना विद्यालय जाँदै थिइन् । बाटो छेउमा बसेकी बुढी आमैले हात पसारिन्, “म तीन दिनदेखि भोकै छु केही खान देऊ न नानी !”
उनले ती आमैको अनुहारमा हेरिन् । चाउरी परेका गालामा दुःखहरू खुजमुजिएका थिए । ओठमा हेरिन्, सुक्खा र कटकटिएको थियो । दुवै आँखामा हेरिन्, उदासिनताका कालो बादल मडारिएका थिए । लट्टा परेका र सेतै फुलेको कपाल, पट्पटी फुटेका गोडामा असहाय छट्पटिएका थिए । सारा शरीर लगलगी कामिरहेको थियो । 

बुढी आमालाई देखेर मुनाको आँखा रसायो । उनले झोला खोलिन् । “ला आज टिफिन बट्टा ल्याउनै भुलेंछु आमै !” उनले खल्ती छाम्दै भनिन्, “मसँग पैसा पनि रहेनछ ।’ तैपनि उनले बुढी आमैलाई ढाडस दिँदै भनिन्, “एकछिन पर्खनुहोस् है आमै ! म खानेकुरा लिएर आउँछु ।” उनले आमाकै छेउमा झोला राखेर भनिन्, “झोला यहीँ राखेकी छु हेर्दै गर्नुहोला ।”

आमैले मुनालाई हेरिरहिन् । मुना नजिकैको खाजा पसलतिर लागिन् । साहुजीले भित्तामा टाँगेको मन्दिरमा धूप सल्काइरहेका थिए । चुलोमा दूध उम्लेको थियो । साइकलवालाले भर्खर ताजा पाउरोटी ¥याकमाथि राखेर गएको थियो । उनी साहुजीका नजिकै  गइन् र भनिन्, “साहुजी, एक पुरिया पाउरोटी र एक गिलास दूधलाई कति पर्छ ?” 
   “पचास रुपैंयाँ”
    “उ त्यहाँ पर बुढी आमै बस्नु भएको छ । भोकै हुनुहुन्छ, दिनुस् न !”
     “पैसा खोइ?”
     “आज ल्याउन भुलेंछु । भोलि खुत्रुकेबाट झिकेर ल्याइदिन्छु नि !” 
     “पहिले पैसा अनि सामान”, उनले कडा जवाफ दिए । तैपनि मुना चुपचाप उभिइन् । साहुले आँखा ठूलो ठूलो पारे । मुना त्यहाँबाट हिंडिन् । नजिकैको मन्दिरमा घण्टी बजेको सुनेर मुना त्यतै गइन् । महादेवको मूर्तिअगाडि भक्त थिए । मुना पनि चुपचाप तिनै भक्तका पछाडि उभिइन् । भक्तले आँखा चिम्लिएका थिए । दुई हात जोडेर नमस्कार पनि गरेका थिए । मनमनै केही भनेजस्तो ओठ चलेका थिए । भक्तले आँखा खोले । मूर्तिको आडमा राखेको रातो टीका निधारमा लगाए । खल्तीबाट पैसा निकाले र मूर्तिलाई चढाए । मुनाले भक्तका सबै क्रियाकलाप हेरिरहेकी थिइन् । उनले मनमनै भनिन्, ‘यी भक्तले त पक्कै पैसा देलान् । बरु बुढी आमैको नाम नलिएर म नै भोकै छु भन्नु पर्ला । दया गरेर दिन्छन् कि भक्तले ।’ 

भक्त बाहिर निस्किए । मुना पनि बाहिरिइन् । मुनाले भक्तसँग पैसा मागिन्, “अंकल म भोकै छु । पैसा दिनुहोस् न । खानेकुरा भए पनि हुन्छ ।” 
उनले मुनाका कुरा सुनेनन् । उल्टै उनका हात हटाए र सरासर हिँडे । मुनाले जिद्धी गरिन्, “दिनुस् न दिनुस् । म भोकै छु क्या ।”

 “छैन पैसा सैसा !” उनी झर्किए । 
मन्दिर नजिकै मस्जिद पनि थियो । उनि त्यहीँ गइन् । मस्जिदमा भक्त प्रार्थना गरिरहेका थिए । उनले भक्तलाई हेरिन् । भक्तले दानपेटिकामा पैसा खसाले । मुनाले परबाट सबै हेरिरहिन् । त्यसपछि भक्त बाहिरिए । मुना पनि बाहिरिइन् । 
 मुनाले मस्जिदका भक्तसँग पैसा मागिन्, “अंकल म भोकै छु पैसा दिनुहोस् न । खानेकुरा भए पनि हुन्छ ।” ती भक्तले पनि नसुनेझैं गरे । उनले पनि मुनाको हात हटाए र बाटो लागे । मुनाले अझै हार मानिनन् । उनी फेरि चिया पसलमा गइन् । मन्दिरका भक्त आएर पसलको बेन्चमा बसिसकेका थिए । एकैछिनमा मस्जिदको भक्त पनि आएर उनकै छेउमा बसे । चिया मगाए । पत्रिका पढे । 

साहुजीले मुना आएतिर हेर्दै मनमनै भने, ‘यो फेरि माग्न आई ।’ भक्तहरूले पनि मनमनै भने, ‘यो फेरि माग्न आई ।’ मुना टक्क रोकिई । उनीहरूलाई पालैपालो हेरी । नजिकै आइरहेको गाडीको वेगले झस्की । फर्केर हेरी । गाडीवाला हतारमा थिए । गाडी रोकेर वर्कसपतिर दौडिए । उनी वर्कसपतिर गएका होलान् ! वर्कसप अझै बन्द थियो । ‘सायद गाडी धुनु परेको थियो होला’, मुनाको मनले यसै भन्यो ।   

उनको गाडी मैलो थियो । मुनाले जुक्ति निकालिन्, ‘यो काम गरें भने पक्कै पैसा पाउनेछु ।’ वर्कसपको नजिकै टालो थियो । उनले हतारहतार गाडी पुछिन् । अगाडिको सिसा पुछिन् । पछाडिको सिसा पनि पुछिन् । ढोका र झ्याल पनि पुछ्दै गर्दा गाडीका मानिस आए । हेर्दाहेर्दै गाडी राम्रै देखियो । ती मानिस छक्क परे र भने, “म गाडी धुन भनेर आएको थिएँ । वर्कसप अझै खोलेको रहेनछ । म उनीहरू बस्ने डेरासम्म पुगेर आएँ । फेरि तिमीलाई कसरी थाहा भयो, मेरो गाडी पुछ्नु पर्छ भन्ने कुरा ! अनि यति सानो मान्छेले काम गर्ने हो त !” उनले मुनाका हात समातेर भने । 

मुनाले भनी, “अंकल ऊ त्यहाँ बस्ने एउटी बुढी आमै भोको हुनुहुन्छ । उनकै लागि मैले काम गरेकी । यो काम गरेको पैसा मलाई दिनुस् न !”
“अहो नानी त कति जाती ! लौ यो पैसा । जे मन लाग्छ किनेर खुवाऊ । मलाई हतार छ । म अहिले गएँ ।” 
 धन्यवाद अंकल ! यसरी उनले अहोभाव प्रकट गरिन् र हात हल्लाइन् ।  
मुना पसलेको नजिकै गइन् र भनिन्, “साहुजी ! मलाई एक गिलास दूध दिनुस् । अनि भर्खर ल्याएको ताजा पाउरोटी पनि । पैसा पनि लिनुहोस् !” 

साहुजीले कागजको गिलासमा दूध राखे र एक प्याकेट पाउरोटी दिए । मुना एक हातमा दूधको गिलास र अर्को हातमा पाउरोटी लिएर सरासर हिँडिन् । परसम्म दुईजना भक्त र साहुजीले छक्क पर्दै हेरिरहे । बुढी आमैले कतिबेला आउलिन् नानी भनेर हेरिरहेकी थिइन् । उनी आएको देखी खुशी भइन् । उनलाई पाउरोटी र दूध दिइन् । आफूसँग उभे्रको पैसा पनि हातमा थमाइदिइन् । आमैले मुनालाई भनिन्, “तिमी त भगवान्को रूप हौ बा ! मेरो पुकार सुनिदियौ !”
मुनाले आफ्नो झोला बोकिन् । आमैलाई ‘बाइ’ गरिन् र स्कूलतिर लागिन् । पसलमा ती भक्त र साहुजी आश्चर्य मानेर हेर्दै थिए जब मुनाको अनुहारमा हाँसो थियो । ती तीनै जनालाई मुनाले पालैपालो ‘बाइ’ गरिन् । तीनै जनाका शिर निहुरियो । सच्चा ईश्वर भक्तको पाठ मुनाले तिनलाई सिकाइन्।

 






यसमा तपाईको मत


अन्य समाचार

घरमा मोर्डन लाइटिंग

घरमा मोर्डन लाइटिंग

सही लाइटिंगको प्रयोगबाट घरलाई मोडर्न र नयाँ रुप दिन सकिन्छ । लाइटिंग मिलेको घर हेर्दामा साह्रै राम्रा हुन्छन । ...

वाशिंग मेसिन खरिद गाइड

वाशिंग मेसिन खरिद गाइड

वाशिंग मेसिन खरिद गर्दा ख्याल गर्नुपर्ने थुप्रै कुराहरु हुन्छन् | यस गाइड मार्फत तपाईले आफ्नो परिवारको लागि कस्तो फ्रिज खरिद...

घरेलु उपकरण सम्बन्धि सुरक्षा टिप्स

घरेलु उपकरण सम्बन्धि सुरक्षा टिप्स

घरेलु उपकरण सुरक्षित शैलीमा प्रयोग नगर्नाले ठूला ठूला दुर्घटना हुन सक्छ। यी सुझावहरु पालाना गर्नाले यस्तो दुर्घटना न्यून हुन्छ ।

फ्रिजको हेरचाह कसरी गर्ने?

फ्रिजको हेरचाह कसरी गर्ने?

फ्रिजको औसत आयु १३ वर्ष मानिन्छ | तर यी कुराहरु ध्यानमा राखेर फ्रिजलाई कथित औसत आयुभन्दा धेरै समयसम्म प्रयोग गर्न...

Ncell Footer Ad