स्मृति

मृत्युको सौन्दर्य

शनिबार, २२ असोज २०७३, १६ : १६ नागरिक

विप्लव ढकाल

म आँगनको धुलोमा चराको चित्र कोरिरहेको थिएँ । बुवा हातमा बसिला लिएर हलो ताछिरहनुभएको थियो । नजिकै परेवाहरू गीत गाउँदै चारो टिपिरहेका थिए । बाख्राका पाठाहरू छुनुमुनु गर्दै मेरो कलिलो काँधमा चढेर खेलिरहेका थिए । मैलो लुगा लगाएका चूडामणि जिबा परैबाट हल्ला गर्दै आउनुभयो‘ ‘ए ठूलाबारी जेठा ! तैँले थाहा पाइस् ? राजा त मरेछन् नि !’

 

बुबा बसिला फालेर जुरुक्कै उठ्नुभयो । म पनि झसङ्ग भएँ । राजा महेन्द्रको मृत्युका बारेमा उहाँहरूका संवाद सुनेर मेरो मनमा अनौठो त्रास उत्पन्न भयो । त्यतिबेला म ४ वर्षको थिएँ । मैले दौडिँदै गएर हजुरआमालाई सुनाएँ । आमालाई सुनाएँ । उहाँहरू पनि हस्याङ्फस्याङ गर्दै आँगनमा आउनुभयो । दिउँसो आमालाई सोधेँ– ‘आमा, राजा पनि मर्छन् र ?’ आमाले सहजै उत्तर दिनुभो– ‘राजा पनि हामीजस्तै मान्छे हुन्, मर्छन् ।’ ‘अनि हामी पनि मर्छौं त ?’ ‘हो, हामी पनि एक दिन मर्छौं !’ आमाको यस्तो कुरा सुनेर मेरो बालमनोविज्ञानमा पहिलोचोटि मृत्युभयको आँधी चल्यो । दिनभरि केही खान मन लागेन । खेल्न मन लागेन । सुत्न मन लागेन । रातभरि भित्तातिर फर्केर रोइरहेँ ।

धेरै पछिसम्म मृत्युको सन्त्रासले सपनामा पनि म झस्किरहन्थेँ । हो, त्यही मृत्युसँग जीवनका विभिन्न मोडहरूमा मैले पटकपटक साक्षात्कार गरेको छु । यी प्रसंगहरू मेरो अनुभव र स्मृतिका सबभन्दा डरलाग्दा पुँजी हुन् । मैले कुनै उपन्यास लेखेको थिएँ भने यी घटनाहरू मृत्युको सौन्दर्य बनेर आउने थिए होला । मैले लेख्न नसकेको उपन्यासका सबैभन्दा मार्मिक अंग बनेर आउने थिए होला । कवितामा कति अभिव्यक्त गर्न सक्छु, थाहा छैन । मेरो जीवनको नजिकै आएर खाली हात फर्किएको मृत्युसँग सम्बन्धित केही प्रमुख घटना यहाँ उल्लेख गर्छु ।

 

काठे पीपलमा चचहुई

मेरो गाउँनजिकै एउटा अजंगको भीर छ । त्यो भीरको नाउँ भुवानको भीर हो । बाल्यकालमा गोठालो जाँदा मैले त्यही भीरको थाप्लोमा बसेर रेडियो सुन्दै, गीत गाउँदै र कविता लेख्दै अधिकांश समय बिताएको छु । त्यो भीरको टुप्पामा एउटा काठे पीपलको रुख छ । त्यसका हाँगाहरू कपालझैँ नुहिँदै भीरैभीर तल्तिर झरेका छन् । ती हाँगाहरूमा दिलबहादुर कुमाल र मैले बाँदरझैँ चचहुई गर्दै धेरैचोटि पिङ खेलेका थियौँ । त्यहाँबाट खसियो भने लगभग तीन सय मिटर तल एकैचोटि खुँदुर्काको जंगलमा पुगिन्थ्यो । कुनै पनि दिन हामी अकालै मर्ने थियौँ र हाडखोड पनि कसैले भेट्ने थिएन ।

त्यही रुखमा सैसैला खेल्दाखेल्दै एक दिन हजुरआमाले थाक्लेको डाँडाबाट देख्नुभएछ । अत्तालिँदै आउनुभयो । उहाँको कडा स्वभाव हाम्रा लागि आतंकको छायाँ नै थियो । त्यही छायाँ आफूतिर आएको देखेर भाग्नलाई हतार गर्दा मेरो हात झन्डै चिप्लियो । तर, उहाँले साह्रै नरम र मायालु आवाजमा फकाईफकाई ‘बिस्तारै ओर्ल बाबु, बिस्तारै ओर्ल’ भन्नुभयो । हजुरआमा रिसाउनुभएको छैन भनेर हामी ढुक्क हुँदै रुखबाट ओर्लियौँ । भुइँमा ओर्लिनासाथ उहाँले मेरो पाखुरामा च्याप्पै समात्नुभयो र डाँको छोडेर क्वाँक्वाँ रुँदै धँगेराको लट्ठी नै भाँचिने गरी पिट्न थाल्नुभयो । जिउभरि सुम्लैसुम्ला उठे । म पनि हिक्का छोडेर रुन थालेँ । लट्ठीको चोटले भन्दा पनि चकचके नातिको मायाले हजुरआमा रोएको देखेर मुटुमा भक्कानो प¥यो । अचेल त्यस ठाउँमा पुग्दा म आफूलाई बाल्यकालमै मरिसकेको ठानेर मनमनै श्रद्धाञ्जली अर्पण गर्छु ।

 

सुगासर्पको संगीत

११–१२ वर्षको उमेरतिर पिँजराभित्र सुगा पालेर मान्छेको भाषा सिकाउनु मेरो दैनिकी थियो । सुगाले त मेरो भाषा बोल्यो, तर मैले उसको भाषा बोल्न जानिनँ । हामीले गाईबाख्रा चराउने खजौरे, दमाई चिहान, रमिते, गायोढुंगा, माधे ओढार, डाँडाखर्क, खँदार, चिउरी ढाँड, बाँझागरा र हङ्ग्रायो खोलाको दोभानतिर पाइन्थे सुगाका बच्चाहरू ।

एक दिन ओमबहादुर र म घरबाट भागेर सुगाका बच्चा खोज्न जंगलतिर गयौँ । दिनैभरि सालका रुखहरूमा सुगाको गुँड खोज्दाखोज्दै झमक्कै साँझ परिगयो । भोक, तिर्खा, थकाइ र डरले हामी आधाप्राण भइसकेका थियौँ । कतै चढ्नै नसकिने अजंगका रुखहरू ! कतै रित्ता गुँडहरू मात्र भेटिन्थे । निराश भएर रमिते ढुंगानिर आइपुग्दा एउटा खुम्रे रुखमा बाटुलो टोड्को देखियो । म कम्मरमा खुकुरी भिरेर सुगाको संगीत सुन्न बल्लतल्ल रुखमा चढेँ ।

रुखको प्वालमा कान थापेर सुनेँ । मधुरो आवाज आए जस्तो लाग्यो । सुगाका बच्चा हुन् कि हैनन् भन्ने यकिन गर्न प्वालमा जोडजोडले फुकेँ र सानो लट्ठी घुसारेँ । तर, दुर्भाग्य ! प्वालबाट एउटा चिसो न चिसो सर्प निस्केर मेरो काँधमा हाम्फाल्यो । मैले आत्तिएर चिच्याउँदै हातखुट्टै छोडेछु । खम्रङ्गै तल खसेँ । झर्दाझर्दै ढुंगामा बज्रिएर मरेँ कि जस्तो लागेको थियो । रुखको तल्लो हाँगामा अड्किएछु । छाती र पाखुराभरि चोटैचोट लाग्यो । दापबाट खुकुरी चिप्लेर देब्रे हातको माझीऔँला काटिएछ ।

ओमबहादुरको सहाराले भुइँमा ओर्लिएँ । केही क्षण संसार अँध्यारो भयो । घाउका कारणभन्दा पनि घर पुगेपछि खानुपर्ने गालीको चिन्ताले शरीर र मन भतभती पोल्न थाल्यो । सायद त्यही चिन्ताले होला– मृत्युबाट बाँच्नुको खुसी पनि खल्लो लागिरहेको थियो !

 

तोलातोला जिउ घट्यो होला

बिहान झिसमिसेमै नाम्लो, डोरी र हँसिया बोकेर घाँस काट्न खुँदुर्काको जंगलतिर गएका थियौँ । पोल्टाभरि भिजाएको चामल, चिउरा र सख्खर थियो । बुवाको पछिपछि मोहन, म र गाउँका केही महिला गोठाले गीत गाउँदै कालीखोलाको अनकन्टार झाडीतिर लाग्यौँ । मैले पहरै थर्किने गरी गीत गाएँ– तोलातोला जिउ घट्यो होला, कालीखोला घाँसैको भारीले... !

पाखैभरि खरुकी, सिरु, काँस, अर्थुंगे, सालिम्बो र बाबियोका भुइँघाँस लहलह झुलिरहेका थिए । वनमा चुरुमचुरुम हँसियाको संगीत गुञ्जिन थाल्यो । ११ मुठा काटेपछि घाँसको भारी पुग्थ्यो । कसले छिटो भारी पु¥याउने र कसले कलिलो घाँस भेट्टाउने भन्ने मौन प्रतिस्पर्धा गर्दै मैले ७–८ मुठा काटिसकेको थिएँ । अलि पर भीरको थाप्लोमा लोभ लाग्दो कलकलाउँदो घाँस देखेँ र हतारिँदै त्यतातिर गएँ ।

पुरुनीको लहरो समातेर ओर्लिंदै थिएँ । अचानक मैले टेकेको डिल भत्कियो । समातेको लहरो पनि चुँडियो । म उछिट्टिएर चट्टानमा बजारिँदै तल झरेछु र अजंगको पहरामाथि साँदनको जरामा अल्झिएछु । त्यहाँबाट पनि खस्नै लाग्दा बुवाले संयोगवश मेरो खुट्टामा समाउन भ्याउनुभएछ । लामो बेहोसीपछि म ब्युँझदा शरीर चिसो भइसकेको थियो । पसिना र रगतले जिउ निथ्रुक्कै भिजेको थियो । जंगलमा रुवाबासी चलिरहेको थियो । बुवाले पिठिउँमा बोकेर घर पु¥याउनुभयो । अनि पो चलमलाउन र सास फेर्न गाह्रो भएर म रुन थालेँ । मृत्यु त जीवनकै भीरमा लुकेर बस्दोरहेछ ! सम्झिँदा अहिले पनि आङ सिरिङ्ग हुन्छ ।

 

कुकुर बनेर आएको यमराज

निमा र नोर्बु कहाँ छन् होला अचेल ? मैयुँको डाँडानजिक एकान्त लेकमा थिए तिनका ससाना झुपडीहरू । हामी कहिले जंगल, कहिले ढाँड र कहिले नागीहरू पार गर्दै एउटा विकट उकालो चढिरहेका थियौँ । रुखभरि गुराँस र चिमालहरू ! भुइँभरि सेतै–पहेँलै बुकी फुलहरू ! पर एउटा नागीमा भेडा र चौँरीहरू चरिरहेका थिए ।

सुनसान जंगलमा अचानक कुकुरहरू भुक्न थाले । निमा र नोर्बु अत्तालिँदै रुखमा चढे । म भुइँमै अलमलिएँ । उनीहरू चिच्याए– ‘छिटो चढ रुखमा ! कुकुरले मार्छ !’ म पनि हतारिँदै त्यही रुखमा चढेँ । एकै छिनमा जोडजोडले भुक्दै दुई ओटा डरलाग्दा भोटे कुकुर नजिकै आइपुगे र हामी चढेको रुखको फेदलाई टोक्दै, चिथोर्दै, उफ्रिँदै झम्टिन थाले ।

सबैभन्दा तल म थिएँ । रुख होचो र सानो थियो । कुकुरले झम्टिँदा झन्डै मेरो खुट्टामै भेट्टाउला कि जस्तो भयो । हात छोडिएला भनेर अत्यन्त जोडले रुखलाई अँगालो हालेँ र खुट्टा माथि उचालेँ । रुखै हल्लिने गरी कुकुरहरू निरन्तर झम्टिरहेका थिए । पसिनैपसिनाले भिजेको शरीर थरथरी काँपिरहेको थियो । धेरै बेरपछि परबाट सुसेली हाल्दै दुई जना बूढा सेर्पा आइपुगे ।

उनीहरूले कुकुरलाई के भने कुन्नि– दुइटै कुकुर चुप लागेर पुच्छर हल्लाउन थाले । ‘झर ए केटाहरू !’ बूढाले तलबाट आदेश दिए । ‘अब झरौँ, केही हुँदैन !’ निमा र नोर्बु माथिबाट बोले । मैले रुखमा अँगालो हालेको हात निकाल्न खोजेँ । तर, कसै गरे पनि निकाल्न सकिनँ । हात त बाउँडिएर कक्रक्कै जमिसकेछ ! भित्रभित्रै कटकटी दुख्न थाल्यो । शरीर कालो, निलो, हरियो, पहेँलो, रातो सबै रङमा परिणत भइसकेको थियो । धेरै बेरपछि हात निकाल्न सकेँ र बल्लतल्ल भुइँमा ओर्लिएँ ।

दुवै कुकुरले फनफनी घुम्दै जिउ सुँघ्न आउँदा फेरि मेरो सातो गयो । ती बूढा सेर्पाहरू नआएको भए यमराज यस पटक कुकुर बनेर आएको रहेछ ! सम्झिन्छु– निमा र नोर्बु कहाँ छन् होला अचेल ? 

       

बाघको आँखामा बिजुली

कवि मणि राईको घरमा विद्यार्थी संगठनको मिटिङ थियो । म आफूलाई गोर्की र लु सुनका क्रान्तिकारी पात्रहरूको साक्षात् अवतार ठान्दै काँधमा झोला भिरेर थाक्लेको डाँडैडाँडा खुँदुर्काको जंगलतिर झरेँ । तल कालीखोला सुसाइरहेको थियो । नुनथलाको भीरतिर न्याउलीहरू रोइरहेका थिए । घाम डुबिसकेको थियो र जंगलमा सहस्र झ्याउँकीरीले साँझको डोली उठाइरहेका थिए ।

दिउँसै अन्धकार हुने कालीखोलाको भुत्याहा दोभानमा पुगेपछि मनमा सन्त्रासका माकुराहरू दौडिन थाले । खोलो तरेर पछाडि हेर्दै छिटोछिटो पाइला चाल्दै थिएँ । झाडीबाट बाघको तिखो गन्ध आयो । केही पाइला हिँडेपछि अगाडि मोडमा एउटा डरलाग्दो बाघ उभिइरहेको देखेँ । मेरो सातो पहिले नै हल्लिसकेको थियो । त्रासले सासै रोकिएला जस्तो भयो । पछाडि फर्केर भाग्ने स्थिति थिएन । शरीर हिउँ बनेर कक्रियो । बाघका आँखाहरू बिजुलीझैँ चम्किए । अब कुनै पनि बेला यसले मलाई आक्रमण गर्छ । मेरो छातीमा चिथोर्छ र घटघटी रगत पिउँछ । अब एकै छिनपछि म मर्दैछु !

मृत्युको यो कठिन क्षणमा भगवान् सम्झिएँ । बाबु–आमा सम्झिएँ । र, जीवनसँग अन्तिम बिदा मागेँ । मृत्युलाई यति निरीह भएर कुर्दाकुर्दै बाघ त आफ्नै सुरमा बिस्तारै डिलमाथि उक्लियो र सरासर बाटो लाग्यो । अनि पो म पागलझैँ चिच्याउँदै, कहालिँदै, रुँदै भाग्न थालेँ । दुबिनीको जंगल एकै सासमा छिचोलेछु । खेतको पुछारमा आइपुग्दा मेरो चित्कार सुनेर कवि शशि लुमुम्बु र मानबहादुर राई दौडिँदै आइरहेको देखेँ । उनीहरू स्कुलबाट घर जाँदै रहेछन् । मेरो मुटु फुट्नै लागेको थियो । अर्धबेहोस बनेर चिसो जमिनमा ढलेँ । उनीहरूले नै सम्हाले । मैले आफैसँग क्षमा मागेँ र मृत्युलाई धन्यवाद भनेँ ।

                

पहाडी खोलाको धमिलो बाढी

हङ्ग्रायो खोलामा पुल थिएन । माथिबाट अजिंगरझैँ बटारिँदै धमिलो बाढी आइरहेको थियो । खोलो तर्न सकिनँ । जसरी भए पनि त्यही दिन भोजपुर सदरमुकाम पुग्नु थियो । बाटोभन्दा निकै माथि साँगुरो खोँच भएको ठाउँमा काठको मुढो तेस्र्याएर एउटा फट्के बनाइएको रहेछ । त्यसमा समाउने आधार केही थिएन ।

चप्पल र लुगा खोलेर पछाडि ब्यागमा सिउरिएँ । घोप्टो परेर काठको मुढो दह्रो गरी समाउँदै चिप्लेकीराझैँ घस्रिन थालेँ । झरीले लेउ लागेर चिप्लो भएको फट्केको बीचतिर पुगेको थिएँ, हात फतक्कै गल्यो । तल मुर्दावाद भन्दै कुदिरहेको थियो पानीको जुलुस । एकछिन बिसाएर पानीको नृत्य हेर्दै थिएँ । पृथिवी फनफनी घुम्न थाल्यो । म अत्यन्त तीव्र गतिमा उँभैउँभै बग्न थालेँ । अनि आँखा जोडले चिम्म गरेँ र फेरि घस्रिन थालेँ । कुसुमे जोवनमै मरिन्छ कि जस्तो लागेको थियो, तर पारि पुगेपछि मृत्यु त आफै हारेछ !

सदरमुकाम जाने छ घन्टाको यो बाटो कुनै दिन साढे तीन घन्टामै छिचोलेको थिएँ । गाउँमा छिटो हिँड्ने युवामा भीमबहादुर भुजेल, दुर्गा कोइराला र मणि राईपछि अर्को नाम मेरै थियो । हिँड्दाहिँड्दै हिले भञ्ज्याङमा नइन्द्र राई भेटिए । कुरा गर्दै श्यामशिलाबाट मुलाबारीको ओरालो झ¥यौँ । जुके खोलामा पनि धमिलो बाढी आइरहेको थियो । जँघार तर्ने आँटै आएन ।

झन्डै ४५ मिनेट खेतैखेत हिँडेपछि तल एउटा झोलुंगे पुलमा पुगिन्थ्यो । म त्यतै जान खोजेँ । तर, एकोहोरो स्वभावका नइन्द्रले तल्लो बाटो जान मानेनन् । ‘किन डराएको, खोलो मै तारिदिउँला नि’ भनेर उकासे । अनि पेन्ट खोलेर झोलामा सिउरिएँ । चप्पल खोलेर हातमा बोकेँ । हामी हातेमालो गर्दै अघि बढ्यौँ । खोलाको बीचमा पुग्नै लाग्दा पानी कम्मरमाथि आउन लाग्यो । जसरी भए पनि झोला जोगाउनु थियो । एक सातालाई पुग्ने चामल र सिन्की त्यहीँ थियो । किताब–कापी त्यहीँ थिए । कविताहरू त्यहीँ थिए ।

कालसँग फेरि भेट हुनु रहेछ ! झोला जोगाउन खोज्दा खुट्टा चिप्लिएर लडेँ, हात खुस्कियो । मलाई पानीले बगाउँदै निकै तल पु¥याएछ । बग्दाबग्दै एउटा चुच्चे ढुंगाको औँला समातेर उठ्न भ्याएँ । नइन्द्र पारिबाट बोलाइरहेका थिए । मैले रुँदै हारगुहार मागेँ, तर उनी आएनन् । खोलासँग निकै बेर लाप्पा खेल्दै मृत्युबाट मैले फेरि आफूलाई जोगाएँ । झोला पनि जोगाएँ । तर, झोलाभित्रको सपना जोगाउन सकिनँ ! धमिलो बाढीमा चप्पलहरू जोगाउन सकिनँ । तर खुट्टाहरू जोगाएँ !

 

लेकाली जंगलको अँध्यारो सुरुङ

भोजपुरको साहित्यिक इतिहास खोज्न हिँडेको थिएँ । उत्तरी भेगको यात्रा सिध्याएर कवि शयली (गुरुप्रसाद राई)सँग बिदा मागेँ । दिङ्लाबाट हिँडेर घुर्बिसे, तेर्छेबर्छे र तिनतलेको जंगल पार गर्दै सुन्तले डाँडा पुग्नु थियो । त्यति घना र डरलाग्दो जंगलमा घन्टौँ हिँडिसक्दा पनि कोही भेटिएन ।

बाक्लो भुइँकुहिरो लागिरहेको थियो । लेउ उम्रिएका, झ्याउ पलाएका, सुनाखरीलाई बुई बोकेका अजंगका बूढा रुखहरूको बीचबाट एउटा अँध्यारो सुरुङजस्तो बाटोमा एक्लै हिँडिरहेको थिएँ । रुखहरू कतै दौरासुरुवाल लगाएजस्ता, कतै टाई बाँधेर उभिएजस्ता र कतै बख्खु ओढेर गजधुम्म बसेजस्ता देखिन्थे । हेर्दाहेर्दै डर लाग्न थाल्यो ।

जति अगाडि गयो, त्यति घना जंगलको चेपभित्र बाटोले लुकामारी खेल्थ्यो । दोबाटो आयो भने कुन बाटो कता जाने भनेर सोध्नका लागि रुखहरूबाहेक कोही थिएनन् । रुखसँगै बाटो सोध्दै लेकाली उकालो चढिरहेँ । तर, म कहाँ जाँदैछु ? कति समयपछि कहाँ पुगिन्छ ? केही थाहा थिएन ।

अचानक मलाई लेक लागेछ । रिँगटा लागेजस्तो, ओठमुख सुकेजस्तो र सास फेर्न अक्सिजन सकिएजस्तो भयो । पेट बटारिएर वाकवाकी लाग्न थाल्यो । खातखुट्टा पूरै लल्याकलुलुक भए । आँखाको पानी सुकेर संसार धमिलो देखिन थाल्यो । एउटै रुख दुइटा देखिन थाले । हिँड्दाहिँड्दै बीच बाटामा थचक्कै बसेँ । बस्दा पनि भएन, लासझैँ लम्पसार परेँ । कहाँको जन्म, कहाँको मरण रै’छ भनेर मुटु कटक्कै काटियो ।

जंगलमा एक्लै मर्दै–बाँच्दै गरिरहेको थिएँ । निकै समयपछि मानिसहरू गुनगुनाएको र गीत गाएको मधुरो आवाज कानमा ठोकियो । एउटी महिला चिच्याइन्– ‘आप्पुइ ! मान्छे मरेछ !’ आँखा खोलेर हेरेँ । ४–५ जना सेर्पिनी दिदीहरू ठूल्ठूला डोकामा पत्करको भारी बोकेर आइरहेका थिए । न्वारनदेखिको बल लगाएर हातखुट्टा फाल्दै रोएँ । मेरो मुखबाट अचम्मको आवाज निस्कियो– ‘म मरेको छैनँ दिदी ! मलाई बचाउनुहोस् !’

उनीहरूले भारी बिसाए । एउटीले कहाँबाट आफ्नो पुरानो मजेत्रो पानीमा चोपेर ल्याइन् र मेरो मुखमा निचोरिदिइन् । बाँच्ने आशा पलायो । उनीहरूले टाउको र हातखुट्टा माडमुड पारिदिए । जंगली झारको तीतो रस पिलाए । मकैभटमास खान दिएँ । मैले रुँदै धन्यवाद भनेँ, तर उनीहरू मलाई हेर्दै हाँसिरहे । उनीहरूकै सहारामा म बिस्तारै उकालो लागेँ । केही बेरपछि सुन्तले डाँडा आइपुग्यो । नागीमा थरीथरीका भुइँफूलहरू फुलिरहेका थिए । 

छुट्टिने बेलामा मैले उनीहरूको नाम सोधेँ, ठेगाना सोधेँ तर उनीहरूले केही बताएनन् । आफूसँग भएको एचएमटी घडी र केही पैसा दिन खोजेँ, तर उनीहरूले लिन मानेनन् । मेरो मृत्युको अन्तिम क्षणमा आइपुगेका ती देवीहरू को थिए ? उनीहरूको नाम के थियो ? उनीहरूको घर कहाँ थियो ? जीवनमा म एक पटक उनीहरूलाई भेट्न चाहन्छु र सँगै बसेर रुन चाहन्छु । म एक पटक भन्न चाहन्छु– ‘हे देवी ! कुनै दिन तिमीले बचाएको मान्छे म नै थिएँ । म तिम्रा पाउ छुन चाहन्छु !’’







यसमा तपाईको मत

अन्य समाचार

सुजल फूड्सको चोकोफन रोल्स बजारमा

सुजल फूड्सको चोकोफन रोल्स बजारमा

सुजल फूड्स प्रा. लि.ले हालै वाफ़र रोल्स अन्तर्गत चोकोफन रोल्स बजारमा ल्याएको छ। ...

साताभरीमा ३३ बिन्दुको गिरावट

साताभरीमा ३३ बिन्दुको गिरावट

पुँजीबजार विकासका लागि आवश्यक पूर्वाधारले फड्को मारे पनि बजार भने निरन्तर घट्दै गएको छ । ...

सुन्धारा क्लिनिक सञ्चालनमा

सुन्धारा क्लिनिक सञ्चालनमा

काठमाडौंको सुन्धारास्थित सुन्धारा क्लिनिक प्रालिले शनिबारदेखि औपचारिक रुपमा स्वास्थ्य उपचार सेवा सुरु गरेको छ । ...

खोकनामा नेपाल बंगलादेश बैंक

खोकनामा नेपाल बंगलादेश बैंक

नेपाल बंगलादेश बैंकले ललितपुरको खोकनामा शाखा विस्तार गरी कारोबार सुरु गरेको छ । ...

बल्खुमा इसुजु सोरुम

बल्खुमा इसुजु सोरुम

राजधानीको बल्खुमा जापानी ब्रान्डको गाडी इसुजुको सोरुम खुलेको छ । ...

फर्नेक्स २०१९ मा घुइँचो

फर्नेक्स २०१९ मा घुइँचो

सातौं संस्करणको फर्निचर तथा फर्निसिङ एक्स्पो (फर्नेक्स २०१९) मा अवलोकनकर्ताको भिड लागेको छ । ...

बुध्दको १३ औं जहाज काठमाडौं आईपुग्यो

बुध्दको १३ औं जहाज काठमाडौं आईपुग्यो

बुध्द एयरलाईन्सले थप एक ATR-72 जहाज भित्र्याएको छ। ...

मनिग्रामद्वारा २४ जना पुरस्कृत

मनिग्रामद्वारा २४ जना पुरस्कृत

मनी ट्रान्सफर तथा भुक्तानी सेवा प्रदायक कम्पनी मनिग्रामले २४ जनालाई पुरस्कार वितरण गरेको छ । बिहीबार राजधानीमा एक कार्यक्रम गरी...

Ncell Footer Ad