साहित्य

अग्लो मानिस

शनिबार, ०१ मङि्सर २०७५, १५ : ४५ सुबिन भट्टरार्इ

770


अफिस जाने बेला हुँदैछ । ऊ सर्टको कलरमा टाइ कसेर ऐना अघिल्तिर आएर उभिन्छ । जुत्ता राख्ने र्‍याक खोल्छ । करिब दुई इञ्चको हिल भएको बुट झिकेर लगाउँछ र आफूलाई केही अग्लो भएको महसुस गर्छ । 

कोठाबाट आँगनमा निस्कन्छ । साइन बाइक टलक्क टल्केर उसैलाई कुरेझैँ देखिन्छ । बाइक स्टार्ट गर्छ र बिस्तारै गेटबाट बाहिर निकाल्छ । आज ऊ बिगतका दिनभन्दा प्रफुल्ल छ । कारण, आज ऊसको नयाँ घरको नक्शा हात लाग्दैछ । केही महिनापछि नै ऊ काठमाडौँमा डेराबासीबाट घरबेटी बन्दै छ । वर्षौँअघि किनेको जग्गामा वर्षदिन अघि भएको अंशबण्डाको रकम थान्को लगाउने जमर्को गर्दै थियो ।

अफिस टायमले होला, भीषण जाम छ । उसलाई सबभन्दा दिक्क यस्तै जाममा लाग्छ । सबैलाई लाग्दो हो, तर ऊसलाई भुइँमा खुट्टा टेक्दै बाइक अघि बढाउँदै गर्दा आफ्नै खुट्टा अपर्याप्त भएझैँ लाग्छ । 

यस्तै बेला पछिल्तिरबाट एउटा पल्सर चढेर आउने ठिठोले उसलाई हपारिदियो, ‘भाइ त्यत्रो ठाउँ छ, अलिक अगाडि बढाऊ न यार ।’

मनमनै रिस उठे तापनि त्यसलाई दबाउँदै बाइक केही अघि बढायो । यस्ता धेरै अवस्थाहरु आइपर्थे, जहाँ ऊ रिसको हातमा हत्कडी लगाइदिन्थ्यो ।

त्यति नै बेला एकपटक नयाँ घरको नक्शाको परिकल्पना गर्‍यो र खुसी भयो । एउटा खुसी जो जतिसुकै दुरीमा होस्, कल्पना गरेर अलिक वर ल्याउँदा मात्र पनि दुःख केही पर भाग्छ भन्ने उसले जानेको थियो । यो पटक पनि त्यस्तै भयो ।

अफिस पुग्यो । हाकिमलाई नमस्ते गर्‍यो तर हाकिमले उसको नमस्ते फर्काएन । हाकिम धेरै ठूलो थियो या उसको नमस्ते धेरै सानो, उसले कहिल्यै बुझेन । किनकि उसलाई थाहा थियो, जतिसुकै होचो भए पनि उसको नमस्ते अग्लो थियो । जो हाकिमले कहिल्यै देखेन तर उसले पनि नमस्ते गरिरहन कहिल्यै छोडेन । 

केही जुनियर स्टाफले उसलाई नमस्ते गरे, उसले मुसुक्क हाँस्दै नमस्ते फर्कायो ।

दिनले मध्यान्तर हुने संकेत देखायो तर मध्यान्तर हुनुपूर्वै स्टाफहरु खाजा खान हतारिए । ऊ त्यति हतारिएको थिएन तर साथीहरुसित नगए एक्लै परिन्थ्यो । निस्क्यो ।

खाजा खानलाई आज नयाँ ठाउँ जाने भन्ने कुरा भयो । पाँच मिनेट हिँडेर उनीहरु करिब आठ जनाको टोली एउटा सेकुवा कर्नरतिर लागे । सेकुवा कर्नरमा टेबल कुर्सी र भुइँ गरेर दुई प्रकारका ठाउँ उपलब्ध थिए । 

साथीहरुमध्ये एउटा साथी सुइँसुइँ भुइँतिर गएर बस्यो । 

ऊ पनि हत्त न पत्त एउटा कुर्सीमा गएर बसिदियो । बाँकीका साथी कता जाने भनी अल्मलिए । 

‘भुइँमै बस्ने कि ?’ एकले सोध्यो ।

‘नाइँ,’ उसले ठाडै प्रतिवाद गर्‍यो । साथीहरुलाई ऊ भएतिर आउन कर लाग्यो । वेटरले दुई वटा टेबल जोडिदियो । 
सेकुवा कर्नर पछिल्तिर एउटा सुन्दर ब्याकड्रप थियो । त्यो देखेर दुई जना महिला स्टाफ फोटो खिच्न लोभिए । महिलाहरुले फोटो खिच्दै गर्दा केही पुरुषहरु पनि लोभिए । ऊ मात्र एक्लो व्यक्ति थियो जो यी चीजहरुप्रति आकर्षित थिएन । 

यसर्थ ‘ग्रुप फोटो’ भन्ने प्रस्तावलाई उसले त्यति रुचि देखाएन । एकातिर साइड लागेर बसिरह्यो । एकजनाले आएर उसलाई तानेरै लग्यो । 

सबै लामबद्ध भएर पोज दिन लागे । उसलाई असजिलो लागिरहेको थियो । 

भन्यो, ‘चार जना चैँ अगाडि बसौँ, चार जना पछाडि उभिएर खिचौँ न !’ शुरुमा कसैले सुनेन उसका कुरा । तीनपटक जति भनेपछि मात्र सुने र मान्न तयार भए । केही अग्ला स्टाफहरु भुइँमा बसे । ऊ लगायत केही अरु स्टाफ उभिए । उभिएर पनि कसैले थाहा नपाओस् भन्ने विचारेर अलिकति कुर्कुच्चा उठायो । 

फोटोहरुको मामलामा ऊ निकै संवेदनशील थियो । फेसबुकहरुमा फोटो हाल्दा उसले पूर्णकदको फोटो कहिल्यै हालेन । 
मान्छेहरुसित भेट्न रुचाउँदैन थियो । सकभर फोनबाट काम चलोस् भन्ने रुचाउँथ्यो । कुनै पनि कार्यक्रममा स्टेजमा अतिथिको भूमिकामा बस्न वा कार्यक्रम सञ्चालकको भूमिका कहिल्यै निर्वाह गरेन । आफूलाई सधैँ लुकाउन खोज्थ्यो । सधैँ छोप्न खोज्थ्यो । सधैँ आफैँसित भाग्न खोज्थ्यो ।

बेलुकी घरको नक्शा हात पर्‍यो । तीन तले घरको डिजाइन । ऊ एक्लो । सबैभन्दा माथि ऊसको फ्ल्याट । बाँकी दुई तल्ला भाँडामा दिने योजना पनि बनाइसकेको छ उसले । सायद अर्को महिनादेखि काम शुरु हुनेछ । तीन तल्ला घरको सबैभन्दा टुप्पोमा बस्दा हुने आनन्द कल्पेर मखलेल भयो ऊ । 

अफिसबाट घर फर्कंदै गर्दा बाटोबाट फुटपाथमा हिँडिरहेकी एउटी केटी देखेर ऊ झसंग भयो । बाइक साइड लगाएर परैबाट हेर्‍यो पनि । तर ऊ झस्किनुपर्ने अनुहार त्यो थिएन । त्यो अनुहार श्रुतिको थिएन । त्यो अनुहार उसकी श्रीमतीको थिएन । ऊ ढुक्क भयो । भए पनि के ? उनीहरु बीचको सम्बन्धलाई चुँडालेर मुक्त भएकी उही थिई । उसले त बरु सँगालेरै राख्यो, कमसेकम यादहरुलाई, निक्कै लामो समयसम्म । 

बिर्सिसकेको मान्छेको अनुहार उसलाई फेरि याद आयो । कोठा पुगेर एक पेग ह्विस्की पानी पनि नहाली स्वाट्ट पार्‍यो । दोस्रो पेगमा चार टुक्रा आइस हाल्यो । टिभी खोल्यो । रिमोटले च्यानलहरु घुमाउँदै लग्यो । एउटा च्यानलमा कौन बनेगा करोडपति आइरहेथ्यो । उसले तुरुन्त च्यानल परिवर्तन गर्‍यो । कारण अमिताभ बच्चन उसलाई कहिल्यै मन पर्दैनथियो । घुमाउँदै लैजाँदा सत्यमेव जयेतमा गएर टक्क अडियो । आमिर खान उसको मन पर्ने हिरो । आमिर खानलाई देख्दामात्र पनि उसमा आत्मविश्वास पलाउँथ्यो । 

मदिराको रमरममा उसले श्रुतिलाई खुब सम्झ्यो । ल्यापटप खोलेर पुरानो फोटो हेर्‍यो । एकपटक ल्यापटपको स्क्रिनमै थुक्यो र पछुतायो । जुरुक्क उठ्यो र ऐनामा आफूलाई हेर्‍यो । ऊ सोच्थ्यो, कहिलेकाहीँ त ऐनाले पनि आफ्नो झुटो प्रतिविम्ब प्रत्यावर्तन गरिदेओस् । कहिले त फुक्र्याओस् । भलै पेग ऊ लगाउँछ तर कहिले त ऐनालाई पनि मात लागोस् । कहिले त ऐना पनि बौलाओस् न ।

ऊ ह्विस्कीको ग्लास लिएर बार्दलीमा गयो र जूनतारा हेर्दै पिउन थाल्यो । आँखाले जुन ताराको दृश्य टिपे तापनि मनमा श्रुतिका यादहरु पिलिकपिलिक बलिरहेका थिए । 

उनीहरुको बिहा एउटा सम्झौतामा भएको थियो । ऊ लोभिएको थियो श्रुतिको रुप र बैँसदेखि, श्रुतिका परिवार लोभिएका थिए उसको पढाइ र जागिरदेखि । 

त्यही घर बलियो हुन्छ जो प्रेमले बनेको हुन्छ, न कि सम्झौताका इँटहरुले । ऊ आज आएर यही सोच्ने गर्छ । प्रेमको कोशी उसले आफ्नो जीवनमा बगाउन नखोजेको होइन तर उसले बगाउन खोजेको प्रेमको कोशीमा उसको आफ्नै सम्बन्धै चुर्लुम्म डुब्यो । 

आत्मा उही थिई । विश्वास उसैलाई गरेको थियो । दुवै लिएर गएपछि उसको आत्मविश्वास ऊ आफैँसित रहेन । उसलाई जमिनमुनि गाढेर ऊ आकाश छुन गई । ऊ आफूलाई यति गाढिएको ठान्छ, लाग्छ आफैँलाई कहिल्यै उभ्याउन सक्दैन । ऊ आफू आफैँसँग यति टाढिएको ठान्छ, लाग्छ कहिल्यै आफैँलाई आफूसामु ल्याउन सक्दैन ।

बिहान हुन्छ । बितेको रातलाई स्मरण गर्छ र पछुताउँछ । बेकारको भावुकता पालिएछ भन्ने सोच्छ ऊ । बाथरुममा गएर मुख धुन्छ । सम्झन्छ, त्यो हिजो अफिसबाट फर्कँदै गर्दाको डर । केका लागि थियो त्यो डर ? भागेर हिँडिसकेकी स्वास्नीजस्तै अनुहार भएकी केटी देख्दा उसले किन डराउनु ? उसकी स्वास्नी नै भएको भए पनि उसले डराउनु किन ? कोहीसँग ऊ बिना अर्थ किन डराउनु ? यही डरमा त ऊ बाँचेको थियो । यही डरमा ऊ जिउँदै मरेको थियो । 

एकपटक ऊ फेरि ऐना अघिल्तिर उभियो । हिजो यही ऐना अघिल्तिर उभिँदा ऊ झूटो प्रतिविम्बको कामना गरिरहेको थियो । किन ? ऊ झूटमा आफैँलाई छोप्न चाहन्छ । ऊ सत्यभन्दा पर जान चाहन्छ । ऊ आफूलाई नै प्रेम गर्न नसक्ने भएको छ । ऊ आफूलाई दया गर्ने भएको छ । ऊ जहाँ पनि छोपिने, ढाकिने, दबिने डरमा बाँचेको छ । ‘आज म डरसित विद्रोह गर्छु,’ उसले मनमनै आफैँलाई भन्यो । 

कहिल्यै मोर्निङ वाक नगर्ने मान्छे ऊ त्यस बिहान पाँच किलोमिटर हिँडेर आयो । कसैसित लुकेन । कसैबाट छोपिने भय लिएन । हिँड्दाहिँड्दै एक अर्को हिँडिरहेको मान्छेलाई आफ्नो मोबाइल दिएर पूर्णकदको फोटो खिच्न लगायो । घरमा आएर प्रोफाइल पिक्चर चेञ्ज गर्‍यो । उसको भर्चुअल साथीहरुले समेत उसलाई शिरदेखि पाउसम्म देख्न पाउने भए । 

अफिस जाने बेला भयो । उसले हिल भएको बुट झिकिसकेको थियो । बुट मन परे पनि त्यसकोे हिल उसलाई योपटक मन परेन । अर्को हिल नभएको जुत्ता झिक्यो । यसो गर्दा उसमा बेग्लै ऊर्जा आइरहेको थियो । 

अफिस गयो । फर्कँदैन भन्ने जान्दाजान्दै आफ्नो श्रद्धा र आदर मिसिएको नमस्ते हाकिमलाई गरेन । नमस्ते र आदरको लोभी हाकिम बरु जिल्लिरहेको थियो । 

अफिस सकिएपछि ऊ आफ्नो घर बन्ने जग्गामा गयो । करिब आठ आनाको जग्गा थियो । उसले जग्गालाई हरेक कुनोबाट नापेर कुन भागमा कुन कोठा बन्छ भन्ने तय गरिसकेको थियो । त्यसै अनुरुपको नक्सा बनाउन लगाएको थियो । 

यतिखेर यहाँ आफ्नो जग्गाअघिल्तिर उभिइरहँदा ऊ आफ्नो घरको तेस्रो तल्लामा भएको सम्झ्यो । त्यो सम्झेर उसलाई उच्चाट लाग्यो । त्यसले हिजोअस्ति दिनेजस्तै खुसी आज उसलाई दिएन । के उसको भित्री इच्छासित उसको घरको उचाइ परस्पर छ ?

आफैँसित गहिरो अन्तरसंवाद गर्दा जवाफ यही पायो कि उसको त्यस्तो इच्छा कीमार्थ होइन । उसको शरीर अग्लो नहोला तर ऊ ऊचाइप्रेमी मान्छे पनि होइन । उसलाई श्रुतिझैँ आकाश छुने लोभ थिएन । उसलाई त यहीँ फैलनु छ । ऊ फैलावट मन पराउँछ । ऊ उचाइको मोहमा गुम्सिन होइन, आफ्नो वास्तविकतालाई नै च्यापेर फैलन चाहन्छ । ऊ जे हो त्यही हो । त्यही उसको परिचय हो । अर्कै हुनुको इच्छाले उसलाई कहीँ पुर्‍याउन्न । कमसेकम आफ्नै वास्तविकता अंगाल्नुले नै उसलाई ऊ आफैँसित नजिक पुर्‍याउँछ । 

गोजीबाट मोबाइल झिकेर आर्किटेक्टलाई फोन लगाउँछ । ‘घर जो तीन तल्लाको डिजाइन गर्न भनिएको थियो, अब एक तल्लाकै बनाइदिनुस् । बरु कोठाका साइज बढाइदिनुस् । मलाई भुइँनजिकै भएर बाँच्नु छ । म भुइँभन्दा धेरैमाथि जान चाहन्नँ ।’

‘म भुइँभन्दा धेरै माथि जान चाहन्नँ,’ यो भनिरहँदा उसले उसको जग्गा मास्तिरको अर्को जग्गामा एक जोडी भँगेरा चारो टिपिरहेको देख्यो । जतिसुकै माथि उडे पनि बाँच्नका लागि चारो खोज्न आखिर उनीहरुलाई पनि जमिनमै आउनुपर्छ । आकाशमा मडारिइरहेको बादललाई देख्यो । जति माथि मडारिए पनि पानी बनेर उसले पनि जमिनमै झर्नुपर्छ । घाम जति माथि भएपनि त्यसको प्रकाश जमिनमै आएर ठोक्किन्छ । जमिन, जहाँ गुरुत्वाकर्षणको बल छ, सबैथोकलाई तान्छ । उचाइ भ्रम हो । उचाइ मिथ्या हो । श्रुति एउटा भ्रमबाट विकर्षित भई । श्रुति एउटा भ्रमसितै आकर्षित भई । 

आर्किटेक्टले के भन्यो थाहा छैन तर फोन काटिसकेपछि उसको अनुहार खुसीले पुलकित भयो । आफैँले आफैँलाई अग्लो महसुस गर्‍यो । 








यसमा तपाईको मत

तपाईंको रुचि अनुसारको समाचारको लागि खाता खोल्नुहोस् ।

अन्य समाचार

हरेक विन्डोज प्रयोगकर्ताले जान्नै पर्ने किबोर्ड सटकर्टहरु

हरेक विन्डोज प्रयोगकर्ताले जान्नै पर्ने किबोर्ड सटकर्टहरु

यसले काम गर्ने गतिलाई बढाउँछ भने समयको पनि बचत हुन्छ | ...

युट्यूबले फेक अकाउन्टहरु बन्द गर्दै - थुप्रै च्यानलको सब्सक्राइबर घट्ने सम्भावना

युट्यूबले फेक अकाउन्टहरु बन्द गर्दै - थुप्रै च्यानलको सब्सक्राइबर घट्ने सम्भावना

यसरी फेक सब्सक्राइबर हटाउने काम आज देखि सुरु भएर डिसेम्बर २१ सम्म हुनेछ । ...

कस्तो माइक्रोवेभ किन्ने ?

कस्तो माइक्रोवेभ किन्ने ?

तपाईं पनि नयाँ माइक्रोवेभ किन्ने सोचमा हुनुहुन्छ भने यी कुराहरु ध्यानमा राख्नुहोस् : ...

सुजुकीले ल्यायो नयाँ स्कूटर - सुजुकी बर्गम्यान

सुजुकीले ल्यायो नयाँ स्कूटर - सुजुकी बर्गम्यान

यो स्कूटरले नेपाली बजारमा पहिले देखि उपलब्ध भएका होन्डा ग्राजिया, टिभीएस एनटोर्क र हालै रिलिज भएको भेस्पा नोट्टेसंग प्रतिस्पर्धा गर्नेछ...

यो हो 5G सपोर्ट गर्ने प्रथम स्मार्टफोन प्रोसेसर

यो हो 5G सपोर्ट गर्ने प्रथम स्मार्टफोन प्रोसेसर

क्वाल्कमका अनुसार यस स्मार्टफोन प्रोसेसरले 5G नेटवर्कमा बहु जीबीसम्मको डाउनलोड स्पिड प्रदान गर्न सक्नेछ | ...

यसरी बनाउनुहोस् तपाईंको आफ्नै अक्षरको कम्प्युटर फन्ट

यसरी बनाउनुहोस् तपाईंको आफ्नै अक्षरको कम्प्युटर फन्ट

माइक्रोसफ्टको फन्ट मेकर एपबाट आफ्नै अक्षरको फन्ट बनाउन सम्भव छ ! ...

लन्च भयो नयाँ भेस्पा स्कूटर - भेस्पा नोट्टे

लन्च भयो नयाँ भेस्पा स्कूटर - भेस्पा नोट्टे

यो स्कूटरले नेपालमा उपलब्ध अन्य १२५ सिसिका स्कूटरहरुसंग प्रतिस्पर्धा गर्ने छ | ...

स्मार्टफोन चोरी भयो ? यी गर्नुहोस्

स्मार्टफोन चोरी भयो ? यी गर्नुहोस्

यदि स्मार्टफोन हरायो वा चोरी भइहाल्यो भने यी गर्नुहोस् : ...