माया दिदी

शनिबार, ०१ बैशाख २०७५, ०७ : १८ शोभा ज्ञवाली  | @GyawaliShova

तालीको गडगडाहटबीच सम्मान पाएलगत्तै म आफ्नो सिटमा गएर बसें । मलाई आफैप्रति गर्व महसुस भइरहेको थियो । यो सम्मानले खुसीसँगै विगतको स्मरणसमेत ताजा गराइदियो।

मेरा लागि त्यो क्षण निकै पीडादायी थियो, जुन दिन श्रीमान्ले मलाई छाडेर घरबाट निस्कनुभयो । त्यो दिन मैले उहाँलाई घर नछाड्न लाख बिन्ती गरें । खुट्टा समाएर रोएँ । अन्जानवस गरेको गल्तीको माफी मागें । तर, उहाँले मेरो कुरामा चासो देखाउनुभएन।

‘अब उप्रान्त हजुरलाई रक्सी खान कहिल्यै रोक्दिनँ । बिन्ती घर छाडेर नजानुस्,’ मैले बिन्ती बिसाएँ । तर, उहाँले मान्नुभएन।

मेरो आँखाबाट आँसु रोकिएको थिएन । मेरो अवस्था देखेर छोरा पनि रुन थाल्यो । तैपनि उहाँको मनस्थिति परिवर्तन भएन । ढोका डाङडुङ गर्दै तल ओलिर्नुभयो । र, घर छाड्नुभयो।

त्यसपछि मलाई आफ्नै घर शून्य र मसानघान जस्तै लाग्न थाल्यो। त्यो रात मलाई निद्रा परेन । घरीघरी चिटचिट पसिना आउथ्यो घरी जाडो हुन्थ्यो । उहाँकै बारेमा मनमा कुरा खेलिरहे। उहाँले किन घर छाडेर जानुभयो ? कहाँ जानुभयो ? अब उहाँ कहिल्यै घर फर्कनुहुन्छ होला ? मनमा यस्तैयस्तै कुरा खेलिरहेका थिए । यतिकैमा अलार्म बज्यो । घडी हेर्दा त बिहानको चार बजिसकेको रहेछ।

म उठें । र, नित्यकर्ममा लागें । नुवाइधुवाइ गरेपछि पूजा गर्न बसें । तर, पूजामा मन बसेन । आखिर त्यो पीडा कहाँ सजिलै भुल्न सकिन्थ्यो र ? आँखाबाट आँसु खसिहाल्यो।तैपनि मनलाई सान्त्वना दिँदै पूजा गरें । र, तल ओर्लिए । मन कस्तोकस्तो भइरहेको थियो । एउटा पाइला चाल्न पनि धेरै बल गर्नु पथ्र्यो । पीडासँगै छटपटी भइरहेको थियो । आँसु रोकिएको थिएन।

छोरो सुतिरहेको थियो । ऊ बिहान आठ बजे स्कुल जान्थ्यो । त्यसैले उसका लागि खाना र टिपिन तयार पारें । र, स्कुल पठाएँ । लाग्थ्यो– छोरालाई हिजोको कुरा केही याद छैन । मैले पनि उसलाई त्यो कुरा अनुभूति हुन दिएको थिइनँ।

जता गयो उतैबाट प्रश्न आउँथ्यो, ‘श्रीमान्लाई किन छोड्नुभयो ?’ यो प्रश्नले म हैरान हुन्थें । लाग्थ्यो– समाजले घाउमा मल्हम लगाउनुको साटो उल्टै किन समाजले नुनचुक छर्किन्छ ?
 

छोरालाई बसमा चढाएर घर फर्किएँ । घरमा मलाई भेट्न छिमेकी आउनुभएको थियो। उहाँलाई चिया पकाएर खुवाएँ । तर, अघिल्लो दिनको घटनाबारे केही पनि भनिनँ।त्यो घटनाले मलाई कमजोर बनाएको थियो । लाग्थ्यो– घरको हरेक कुनाले जिस्काइरहेको छ । तैपनि आफूलाई सम्हाल्दै थिएँ । जीवनका राम्रा कुरा मात्रै सोच्दै थिएँ । श्रीमानसँग बिताएका पलहरू झल्झली सम्झँदै थिएँ।

श्रीमानको याद आएपछि उहाँको मोबाइलमा फोन गरें । तर, उठेन । धेरै चोटी फोन गर्दा पनि कुराकानी हुन सकेन । अनि पसलबाट फोन गरें । उहाँले फोन उठाउनुभयो । र, भन्नुभयो– ‘अब हाम्रो सम्बन्ध हुन सक्दैन । तिमी मलाई पटकपटक फोन नगर । हाम्रो वैवाहिक जीवन यही सकियो।’

‘बिन्ती छ यसो नभन्नुस् । म हजुरबिना बाँच्न सक्दिनँ,’ म भक्कानिएँ । तर, उहाँले मेरो कुरा सुनेर पनि नसुनेझैं गर्नुभयो । म बोलिरहेको थिएँ । तर, उहाँले फोन राखिसक्नुभएको रहेछ । फोन राखेको ट्युन आएपछि मैले फोन राखें । र, घर फर्किएँ ।घरधन्दा बाँकी काम गर्न थालें । मेरो मन भने घरधन्दाभन्दा पनि उहाँकै सम्झनामा तड्पिरहेको थियो ।श्रीमानबिनाको जीवन कल्पना पनि गरेको थिइनँ । श्रीमानसँगै हुँदाको सुख–दुःख थाहा भएन । तर, आफूलाई एकदमै सुरक्षित ठानेको थिएँ।

मेरो मनमा श्रीमानले मलाई किन छाड्नुभएको भन्ने कुरा मात्रै खेल्थ्यो । मैले उहाँलाई के गर्न सकिनँ ? कहिले घरमा आउनुहुन्छ ? म आफैसँग यसको उत्तर खोजिरहेकी थिएँ।

म उहाँलाई घरमा फर्काएर सबै दुःख भुल्न चाहान्थें । हे भगवान ! म उहाँलाई कसरी घरमा ल्याऊ ? के गर्दा उहाँ घरमा आउनुहुन्छ ? मनमा यस्तै कुरा खेल्थें।

केही दिनपछि उहाँको एक जना साथी घरमा आउनुभयो । मैले उहाँप्रति साधारण व्यवहार देखाएर भने, ‘अहिले उहाँ दुई–चार दिनका लागि बाहिर जानुभएको छ, उहाँ आएपछि तपाईं भेट्न आउनुभएको भनिदिउँला ।’तर, उहाँले आफूलाई सबै कुरा थाहा भएको प्रतिक्रिया दिनुभयो । भन्नुभयो, ‘हामीलाई सबै कुरा थाहा छ, भाउजू । तर, उसले जे ग¥यो, राम्रो गरेन ।’ मैले स्पष्ट हुन खोजें, ‘के भन्नुभएको?’

‘अर्कै केटीसँग...गहिरो माया परेको रहेछ । अहिले उसँगै बसिरहेको छ । साथीभाइहरूसँग तर्केर हिँड्न थालेको छ,’ उहाँले बेलिविस्तार सुनाउनुभयो।  उहाँको कुरा सुनेर मेरा हातखुट्टा चिसो भए । मलाई गाह्रो महसुस भयो । त्यसपछि भुइँमा टुसुक्क बस्न खोज्दा बेहोस भएर लडेको रहेछु ।भोलिपल्ट बिहान उठ्दा छेउमा छिमेकी दिदी बसिरहनुभएको थियो । उहाँले मलाई अँगालो हाल्नुभयो । भन्नुभयो, ‘यति धेरै दुःख लुकाएर बसेकी रहेछौं।’  

त्यसपछि म भक्कानिएर रुन थालें । केही क्षणपछि मात्रै मन हल्का भयो । अनि सम्झिन थालें, ‘मप्रति उहाँको व्यवहार कहिलेबाट फरक भयो ?’उहाँले मलाई राम्रो देख्न छाडिसक्नुभएको थियो । उहाँको नजरमा म मोटी, नराम्री, कुरा गर्न र समाजमा उठबस गर्न नजान्ने भएकी थिए । मेरा हरेक कुरामा उहाँ नकारात्मक मात्रै देख्नुहुन्थ्यो।

उहाँ भने बढी समय बाहिर बिताउनुहुन्थ्यो । घरमा रहँदा पनि मोबाइल अनि म्यासेजमा व्यस्त हुनुहुन्थ्यो। तर, पनि म उहाँलाई कसरी खुसी पार्ने भनेर हरपल प्रयत्न गरिरहन्थें । म आफूलाई उहाँको सोचाइअनुसार बदल्ने प्रयास गरिरहेकी थिएँ । अफसोच ! उहाँको मन अरुसँगै बसेको रहेछ।

म अझै पनि उहाँको पर्खाइमा थिएँ । हरेक आवाज, खुसी र चहलपहलमा उहाँलाई नै खोज्थें।
मेरो घाउ बल्झिरहेको थियो । उहाँले सम्बन्धविच्छेद मुद्दा  दायर गर्नुभयो । तर, म यसविरुद्ध लडिरहें । अदालत गएँ, वकिलहरूलाई गुहारे । भएको पैसा सबै सकियो । अन्ततः सहमतिमा सम्बन्धविच्छेद गरें । र, जीवनको नयाँ पाटो सुरु भयो– एकल महिलाको।एकल महिलालाई समाजले पनि राम्रो दृष्टिले  हेर्दैनथ्यो । त्यसमा माइती र साथीभाइको व्यवहार पनि उस्तै हुन्थ्यो।

जता गयो उतैबाट प्रश्न आउँथ्यो, ‘श्रीमान्लाई किन छोड्नुभयो ?’ यो प्रश्नले म हैरान हुन्थें । लाग्थ्यो– समाजले घाउमा मल्हम लगाउनुको साटो उल्टै किन समाजले नुनचुक छर्किन्छ ?
आखिर मेरो के गल्ती थियो र ? के घर व्यवहार चलाएर बस्नु गल्ती हो ? उ ! कहिले बदलिन्छ  समाजको यो हेराइ ? मेरा मनमा यस्तै कुरा खेलिरहन्थे ।

समाजको व्यवहारले म वाक्कदिक्क हुन्थें । तर, पनि मैले हरेस खाइनँ । बरु, समाजमा जागरण ल्याउने अठोठ लिएँ । मेरोजस्तो दुःख अरु कसैले भोग्नु नपरोस् भन्ने म चाहान्थें । अर्काे कुरा मेरो जीवनप्रति छोराको भविष्य पनि जोडिएको थियो। त्यसैले यथार्थ स्वीकारेर अघि बढ्नुको मसँग विकल्पै थिएन।

त्यसपछि मैले आफ्नो नयाँ जीवन सुरु गरें । मेरो दैनिकी परिवर्तन भयो । अध्ययन थालें। समाजका नराम्रा पक्षहरूबारे लेखें । दुःख पाएका महिलालाई सरसल्लाह दिन थालें। महिलाको विकास र उनीहरूमा जागरण ल्याउन सक्रिय हुन थालें। र, अनि उनीहरूलाई अन्याय र अत्याचारविरुद्ध लड्न सिकाउन थालें।

अहिले भने मेरो परिवार ठूलो भएको छ । म आज सबैकी मायादिदी बनेकी छु । अन्याय र अत्याचार न आफू सहन्छु न त अरुलाई सहन दिन्छु।तालीको गडगडाहट अझै सकिएको थिएन । यतिकैमा म झसँग भएँ । स्टेजमा ‘ओमन अफ दि इयर माया शर्मा’ अनाउन्स भयो । सबैले मलाइ गर्वले हेरिरहेका थिए । म साडीको आँचल मिलाएर स्टेजतिर लागें। aakriti72@gmail.com








यसमा तपाईको मत

अन्य समाचार

ओपोद्वारा नेपालमा रेनोटू एफ सार्वजनिक

ओपोद्वारा नेपालमा रेनोटू एफ सार्वजनिक

ओपोले नेपालमा रेनो सिरिज अन्तर्गत आफ्नो नयाँ स्मार्टफोन रेनोटू एफ सार्वजनिक गरेको छ । ...

आइएमईमा डबलको डबलको डबल अफर

आइएमईमा डबलको डबलको डबल अफर

सेवाग्राहीद्वय सोमर तामाङ्ग र विशाल नगरकोटी दसैँमा आइएमईको डबलको डबलको डबल अफर अन्तर्गत पहिलो महिनाको विजेता घोषित भएका छन् ।

सिभिल बैंक लिमिटेडको शाखा अब मोरङको पुष्पलालचोकमा

सिभिल बैंक लिमिटेडको शाखा अब मोरङको पुष्पलालचोकमा

सिभिल बैंकले मोरङको जिल्लाको विराटनगर–०१, पुष्पलालचोकमा शाखा संचालनमा ल्याएको छ । सो शाखाको उद्घाटन विराटनगर नगरपालिकाका नगर प्रमुख भिम पराजुलीले...

शिवम् सिमेन्टका उपभोक्तालाई चाँदी उपहार

शिवम् सिमेन्टका उपभोक्तालाई चाँदी उपहार

शिवम् सिमेन्ट्स लिमिटेडले हिन्दुहरुकोे महान पर्व तिहारको अवसर पारेर सम्पूर्ण ग्राहकहरुलाई दिपावलीको शुभकामना व्यक्त गर्दै “यो तिहार शिवमको"  साथमा, चाँदीको...

बाख्रापालनले उठायो ग्रामीण महिलालाई

बाख्रापालनले उठायो ग्रामीण महिलालाई

बाख्रापालन सुरु गरेपछि क्रमिक रुपमा आम्दानी हुँदै गयो । खर्च कटाएर एक वर्षमा रु तीन लाख जति आम्दानी भएपछि यतिखेर...

मनहरीमा दुई अर्ब लागतको कागज उद्योग

मनहरीमा दुई अर्ब लागतको कागज उद्योग

मकवानपुरको मनहरीमा प्रदेश नं ३ सरकारले दुई अर्ब रुपैयाँ लगानीमा कागज उद्योग स्थापना गर्ने भएको छ । ...

सुनको मूल्य सय रुपैयाँ घट्यो

सुनको मूल्य सय रुपैयाँ घट्यो

नेपाल सुनचाँदी व्यवसायी महासंघका अनुसार बुधबार छापावाल सुनको मूल्य प्रतितोला ७० हजार ६ सय रुपैयाँ कायम भएको छ । ...

मनाङ एयरको नयाँ हेलिकप्टरबाट उडान सुरु

मनाङ एयरको नयाँ हेलिकप्टरबाट उडान सुरु

मनाङ एयर प्रालिले खरिद गरेको नयाँ हेलिकप्टरले व्यावसायिक उडान सुरु गरेको छ । ...

Ncell Footer Ad