कथा

कमर्सियल ब्रेक

शनिबार, ०१ माघ २०७३, १० : ३३ विवश वस्ती

जगन्नाथ निदाइरहेका छन् निस्लोट ।
चौथो दिन बित्यो तर पनि उनको होस खुलेन । डाक्टरले अर्धअचेत स्थितिमा रहेको उनको होस खुल्ने र पूर्णतः ठीक हुने आश्वासन दिइसकेका छन् । अतः परिवारभित्र कुनै ठूलो रुवाबासीको लहर चलिरहेको छैन अहिले । स्वास्नीचाहि“को आ“खा ओभानो नभएको एकाध दिन नै भयो ।
खुल्यो । खुल्यो ।

हो, जगन्नाथको  आ“खा खुल्यो । होसमा आए उनी । आ“खा यताउति घुमाउ“दै उनले जिज्ञासा पोखे– ‘मलाई किन यहाँ“ ल्याइएको हो ?’
‘बिरामी भएर । एक्कासी के भयो, भयो तपाईलाई !’ स्वास्नीले उनको जिज्ञासा मेटाउन चाहिन् ।
‘अनि त्यो टीभी ?’
‘घरमै छ ।’

‘मलाई घरमा लैजानुअघि नै त्यो टीभी कतै हुत्याइदिनू ।’ जगन्नाथले आक्रोश मिसिएको स्वरमा आदेश दि“दै भने र अस्पतालका रुग्ण भित्तातिर आ“खा बटार्दै हेर्न थाले । भित्तामा एउटा माउसुली किंकर्तव्यविमूढ टोलाइरहेको थियो ।
०००
आज जगन्नाथले घरमा टेलिभिजन भित्राएका थिए । उनले यति भव्य र सानदार ढंगले घरमा टेलिभिजन भित्राएका थिए कि त्यसरी त नया“ दुलही भित्राउ“दा पनि तामझाम गरि“दैन ।

‘खै ! रामलाल पण्डित अझैसम्म आइपुग्नुभएको छैन ?’ आ“गनमा टेलिभिजन बिसाउने बित्तिकै जगन्नाथले स्वास्नीलाई सोधे । आँ“गन भने सिंगो टोल नै उल्टिएर आएकाहरूको बथानले भरिपूर्ण थियो आज ।
‘आइपुग्ने बेला भो ।’ स्वास्नीले टाउको छोप्दै भनिन् ।
‘कलर नै हो नि, हैन त जग्गु ?’ एक जना छिमेकीको प्रश्न थियो ।

‘कालोको जमाना नै गयो दाइ । पूरै कलर हो, चौबीस इन्चको ।’ जगन्नाथ प्रसन्न मुद्रामा प्रकट भए । र, आ“गनमा उपस्थित टोलभरिका स्वास्नीमान्छे, बुजु्रकहरू र केटाकेटीतिर एकसरो नजर बिछ्याउन थाले ।
‘ल, ल पण्डित बाजे आइपुग्नुभयो, सबै चिज ठीक छ, हैन ?’
‘छ, सबै ठीक छ ।’
‘घर बाहिर पूजा गरेर छिराउने कि, के गर्ने ?’
‘घरभित्रै राखेर पूजा गर्नु ठीक होला ।’ रामलाल पण्डितले सुझाव दिए ।
चौबीस इन्चको टेलिभिजनको पूजा–पाठ प्रारम्भ भयो । ‘अहिले त पूजा–पाठमात्रै हो । भरे बेलुकी बत्ती आएपछि मात्र चल्छ । अनि पिक्चरहरू देखाउ“छ यल्ले ।’ जगन्नाथले टेलिभिजन हेर्न उपस्थित भएका मान्छेसामु भने ।

जगन्नाथको एउटा ठूलो सपनाले पूर्णता पाएको थियो आज । आफ्नै घरमा, घरकै कोठामा रंगीन टेलिभिजन हेर्ने सपना उनले सा“चेको वर्षौं भएको थियो । उनको योजना त पोहोर साल नै उखु बेचेर एउटा रंगीन टेलिभिजन भित्राउने थियो, तर पोहोर उखुले राम्रो दाम नै पाएन । घाटा बेहोरेर बेच्नुप¥यो ।

त्यतिबेला लागेको ऋण अहिलेसम्म तिर्न सकेका छैनन् । पन्ध्र वर्ष नटेक्दै एक वर्ष उमेर बढाएर नागरिकता लिइदिए जेष्ठ सुपुत्रको । पोहोर साल नै उसको भिसा लाग्यो । र, खाडी मुलुकतिर उड्नका लागि छोराले पहल सुरु ग¥यो । छोराको भिसा लागेपछि टोल–छिमेकतिर ऋणपान गरेर र पत्नीको गहना निखारेर विदेश उडाउन सफल ठहरिएका थिए उनी ।
‘तेरो पहिलो कमाइबाट एउटा टेलिभिजन किन्छु म ।’ जगन्नाथले सर्त तेस्र्याएका थिए छोरासामु ।

‘हुन्छ, किन्नु होला, तर पैसा पठाउन कति समय लाग्छ,’ छोराले भनेका थिए, ‘तर, टीभी किन्न जा“दा वृजेश काकालाई लिएर जानु नि ! तपाईंलाई केही थाहा छैन, ठग्न सक्छन् । वृजेश काकालाई लिएर गएपछि काम तमाम हुन्छ ।’
जेष्ठ सुपुत्रको कमाइको पहिलो किस्ताबाटै जगन्नाथले घरमा टेलिभिजन भित्राएका थिए ।
०००
पूर्व–पश्चिम राजमार्गको एउटा सानो बजार हो– नया“ रोड । त्यहीँबाट जानुपर्छ बरहथवा बजार पनि । नया“ रोड आइपुग्न जगन्नाथलाई त्यस्तै सात–आठ मिनेट लाग्छ । हि“डेर होइन, साइकलमा । बाटो अलि उवडखावड नै छ । पोहोर साल अलिअलि माटो हालेर पुरे पनि उस्तै भइसकेको छ अहिले । नया“ रोड, उनीहरूबीच गफको पोयो बाट्ने एकमात्र उपयुक्त थलो हो ।
‘मलाई त यसपालि उखु रोप्न जा“गर नै चलेको छैन ।’ जगन्नाथले चौताराको पल्लो छेउमा बसिरहेको बिजुतिर फर्किदै भने ।
‘किन ?’
‘पोहोर साल राम्रो दाम नै पाइएन ।’
‘अरु बाली लगाउनुभन्दा त उखुमै फाइदा छ नि ! राम्रो दाम पाएको वर्ष त चा“दीकटाइ नै हुन्छ नि !’ बिजुले भने ।
‘यी चिनी मिलवाला पनि हरेक वर्ष निहु“ खोज्छन् । उखु काट्ने बेला स्वात्तै भाउ घटाइलिन्छ ।’
‘सर्खारले पनि भाउ तोकिदिए हुन्थ्यो नि ।’

‘तोक्यो सर्खारले !’ जगन्नाथले सडकपारीको समीको बडेमान वृक्षको टुप्पोतिर आ“खा पु¥याउ“दै भने । एक बथान हलेसो समीको गेडामा झुत्तिइरहेका थिए । र, पेट उदरस्थ गरिरहेका थिए ।

‘अ“, तपाईंको टेलिभिजनले त राम्रै काम गरिरहेको छ नि !’ बिजुले सोधे ।
‘अलि झ्यारझ्यार आइरहेको छ अचेल ।’
‘यही चोकमा बनाउन ल्याए हुन्छ नि !’

‘विचार त गरेको छु । तर एक–दुई दिन हेरौँ ।’ जगन्नाथले खल्तीबाट चुरोटको बट्टा निकाल्दै भने । र, चुरोट सल्काउन थाले । क्षणभरमा नै चौतारा धुवाँमण्डलमा बदलियो ।
‘आज भोटाङे कता लागेछ ?’
‘लालबन्दीको हटियातिर लाग्यो होला नि !’
‘ए, सा“च्ची त !’ जगन्नाथले केही सम्झिएझैँ गरी भने । फुर्सदको समयमा, जगन्नाथको दैनिकीभित्र यही बजारमा नै टहल्ने नै पर्छ । बजार झर्नु, पीपलको वृक्षले सजिएको चौतारामा बस्नु, चुरोट पिउनु, चिया खानु र आफ्ना समकालीनहरूसित गफका अनेक शृंखला बुन्नु नै जगन्नाथको समय–रटनीको भरपर्दो बाटो हो ।
‘अनि, छोराको कमाइ कस्तो छ रे त !’ बिजुले सोधे ।
‘राम्रै छ रे ।’
‘पैसा कत्तिको पठाइरहेको छ ?’

‘इमानदार छ । त्यति खर्च पनि गर्दैन । ऊस“गै गएकाहरूले त्यति पैसा नै पठाउ“दैनन् । तर, मेरो छोराले भने राम्रै गरिरहेको छ ।’
‘हो नि ! तपाईंको छोरास“गै गएका सत्तुको छोराले एक पटक पठाएदेखि अहिलेसम्म पठाएकै छैन रे ।’
घाम डुब्न लागिसकेको थियो, आज । जगन्नाथ र बिजुबीचको संवाद लामै समयसम्म तन्कियो । चुरोट पनि बट्टा नै रित्तियो र चिया पनि दुई–चार कप नै ! सा“झ नभित्रि“दै दुवै जना आआफ्ना गन्तव्यतिर लागे– जगन्नाथ उत्तर, बिजु दक्षिणतिर ।
०००
एकाध दिन भयो, जगन्नाथ उखुबारीमा जान छाडेका छन् । त्यस दिनको भयावह दृश्य, घटना–बिम्बले अहिलेसम्म पनि उनको मष्तिकमा बारम्बार झट्का हान्छ । कति खल्लो र भयभितपना आफूभित्र भित्राएका थिए त्यस दिन उनले । जिन्दगीका कुनै पनि पल बेहोर्नु नपरेको दृश्यसित त्यस दिन उनी परिचित हुन पुगेका थिए ।

जगन्नाथ आफ्नो उखुबारीभित्र छिर्दै थिए । कताकताबाट कुनै सिनोको गन्ध यति तीव्रतर रूपमा आयो कि, जसले उनको घ्राण शक्तिलाई नै शिथिल र अपाहिज तुल्याउने हैसियत राख्थ्यो । उनले ठाने– कुनै कुकुर, स्याल वा जंगली जन्तुको लास कुहिएको हुनुपर्छ । उनी उखुबारीभित्र जति छिर्दै गए, गन्धको तीव्रताले उनको मन–मस्तिष्कलाई अझ धेरै पिरोल्दैथ्यो । उनको परिकल्पनाभन्दा भिन्न, उनकै अगाडि एउटा मानव शरीर मृत पल्टिरहेको थियो । देख्ने बित्तिकै उनी झस्किए र भयभित रूप तथा मुद्राबीच ठिंग उभिए, केहीबेर ।

‘कसको लास होला ?’ उनीभित्र अनेक कल्पना तंरगित हुन थाल्यो । त्रासदीको घेराबीच आफू उभिएको महसुस गर्दै एकपटक त उनी चिच्याउन पनि खोजे, तर सम्हालिए तत्क्षण नै । वरिपरि हेरे, उखुका लघु–उचाइले युक्त बोटहरूबीच उनी आफ्नो मनोदशा केलाउ“दै उभिरहेका थिए ।
उनी चुपचाप घरतिर फर्किए ।

‘मेरो उखुबारीमा कसैको लास लडिरहेको छ ।’ जगन्नाथभित्र उत्पन्न त्रासको मैजारो अझै भइसकेको थिएन । त्यही त्रासबीच उभिँदै उनले बिजुलाई भने । दिउ“सो नया“ रोडमा झरेका उनले बिजुसामु चौताराभन्दा केही परको एकान्त ठाउ“मा कानेखुसी गर्दै, परिवेशलाई नियाल्दै भनेका थिए ।
‘हो र ?’ बिजु पनि तिल्मिलाए एकछिन ।
‘हो । म आज बिहानै उखुबारीतिर गएको थिए“ । तर, त्यस्तो देख्नुप¥यो । अहिलेसम्म मैले मान्छेको लास त्यसरी झ्वास्स आफ्नै आ“खाअघि देखेको थिइन“ ।’ जगन्नाथले भने ।
‘अनुहार चिन्न सकियो त ?’
‘का“ सक्नु । अनुहार त जमिनमा जोतिएको थियो ।’
‘पल्टाएर हेरेको भए हुन्थ्यो नि !’
‘म त डरले उखुबारी नै बारी बाहिर बाटोमा निस्किएँ । फेरि त्यसरी छुनु पनि हुन्न ।’ जगन्नाथले भने ।
‘अब के गर्ने ?’
‘पुलिसलाई  खबर गर्नुपर्छ ।’ जगन्नाथले भने । त्यसदिनदेखि जगन्नाथ उखुबारीमा जान हिच्किचाउन थालेका थिए । उनलाई एउटै त्रासले अठ्याउँथ्यो– ‘मलाई पनि कसैले...एकान्त ठाउ“मा पारेर ।’
०००
‘आज सासापुर जाने होइन ?’ बिजुले प्रस्ताव राख्दै भने ।
‘किन ?’ जगन्नाथले कान ठाडो पारे ।
‘उखु किसानका समस्याबारे कुराकानी गर्न नेताहरू आउ“दैछन् रे !’
‘को–को आउ“दै रहेछन् ?’

‘आउलान् नि थुप्रै । त्यो बासु पनि आउ“छ रे । अरु पनि आउलान् नि !’
‘उनीहरू आएर के हुन्छ र ? आफ्ना कुरा राख्छन्, जान्छन् । हाम्रो समस्या हामीसितै रहन्छन् । पोहोर साल पनि उनीहरू नआएका हुन् र ? खै के भयो त ?’ जगन्नाथले हात टाउकोमा राख्दै भने– ‘आँखिर, हामीले उखुको उचित दाम पाउन सकेनौँ ।’

जगन्नाथ र बिजु सासापुरतिर गए । थुप्रै मानिस उपस्थित थिए । त्यहीबीच कोही एकजना फलाक्दै थिए– ‘हामी किसानका पक्षपाति हौँ । उखु किसानहरू हरेक वर्ष पिल्सिइरहेका छन् । हामी उखु कृषकले उखुको उचित दाम पाउनुपर्छ भन्ने पक्षमा अहोरात्र खटिरहेका छौँ र अब मिल मालिकहरूले किसानलाई उचित मूल्य दिएनन् भने हामी सडकमा उत्रिन बाध्य हुनेछौ“ ।’
सबैले ताली बजाए । तर, जगन्नाथलाई भने ताली बजाउन त्यति जा“गर लागेन । उनी चुपचाप सुनीमात्र रहे । अरुहरूले भने जोडजोडले ताली बजाइरहेका थिए । उनी भने कान कोट्याइरहेका थिए, एकोहोरो ।
०००
जगन्नाथ आज बेचैन मन बोकेर घर फर्किए । घरको आ“गन त टेके उनले, तर भित्र छिर्ने जा“गर चलिरहेको थिएन । उनी आ“गनछेउमा थुचुक्क बसे ।
‘यसपालि उखु त्यतिकै सुकेर जाने भयो ।’ विस्मित् नजर चारैतिर फैलाउ“दै भने ।
‘किन ?’ स्वास्नीले सोधिन् ।

‘खै ! मिलले उखु उठाउने कुरै गर्दैन । त्यत्रो मेहनत, परिश्रम खेर जालाजस्तो छ यसपालि !’
 ‘किन उखु नउठाउने रे ?’
‘मिल घाटामा छ रे ! कर्मचारीहरूले पनि छ महिनादेखि तलब पाइरहेका छैनन् रे ! त्यही भएर मिल नै बन्द होलाजस्तो छ ।’ जगन्नाथले लामो सुस्केरा हाल्दै भने ।
जगन्नाथ घरभित्र छिरे । घरभित्र छिर्ने बित्तिकै उनले टेलिभिजन खोले र समाचार हेर्न थाले । समाचार हेर्दै थिए उनी, एकोहोरो हेरिरहेका थिए । तर, एउटा समाचारले भने उनको ध्यान राम्ररी नै खिच्यो ।

‘ल, आजको हाम्रो समाचार आयो ।’ उनी धेरै उत्साहित देखिए । समाचारले फलाक्न थाल्यो– ‘सर्लाही, बारा, पर्सा,महोत्तरी जिल्लाका उखु कृषकहरूले आज उखुको बोट बोकेर प्रदर्शन गरेका छन् ।  आफूहरूले उखुको उचित मूल्य नपाएको र मिल मालिकले पनि आफ्नो बारीको उखु उठाउन नचाहेका कारण उनीहरू आन्दोलनमा उत्रिएका छन् । हाम्रा संवाददाता भन्छन्...। अब एकछिन कमर्सियल ब्रेक...। ब्रेकअघि मुख्य समाचार...।’
‘कमर्सियल ब्रेक !’ जगन्नाथले के भनेको हो बुझ्न सकेनन् । पहिला पनि समाचार आउ“दै गर्दा यस्तै भनिन्थ्यो र आज पनि भन्यो । उनले ‘कमर्सियल ब्रेक’ पनि हेर्न छाडेनन् । अरु समयमा पनि हेर्थे उनी ।

‘स्वदेशमै उत्पादित चिनी प्रयोग गरौ“ । हाम्रो कारखानाबाट उत्पादित चिनी गुणस्तरीय र सर्वोत्कृष्ट रहेको छ । तसर्थ, स्वदेशमै उत्पादित चिनी प्रयोग गरौ“ र स्थानीय उत्पादनलाई प्रश्रय दिऔँ...।’

एउटी सुन्दर युवती हातले चियामा चिनी हाल्दै र घोल्दै उक्त विज्ञापनमा खेलेकी थिइन् । विज्ञापनको पृष्ठभूमिमा त्यही चिनी कारखानाको तस्बिर देखाइएको थियो, जुन कारखानाले जगन्नाथलगायत हजारौँ कृषकका उखु किन्न आनाकानी गरिरहेको थियो । र, कुनैकुनै उखु किसानले त पोहोर सालको भुक्तानीसमेत पाएका थिएनन् ।
‘ हे हे...!’ सिद्धहस्त सिकारीले रुखको टुप्पोबाट ढुकुर खसालेर भुइ“मा झरेझैँ जगन्नाथ पुक्लुक्कै भुइ“मा ढल्न पुगे ।

‘ए, ए, के भयो ?’ स्वास्नी आत्तिइन् । छोरा र छोरी पनि आए । उनी पूरै बेहोस् थिए र मुखबाट पातलो फि“ज ओठ भिजाउ“दै बाहिर निस्किरहेको थियो ।
‘अस्पताल लैजानुप¥यो ।’ जगन्नाथलाई हतारहतार अस्पतालतिर दगुराउन थालियो । समयमै अस्पताल पु¥याइएको हु“दा जगन्नाथले नया“ जीवन पाए ।
अचेल जगन्नाथ त्यति धेरै टेलिभिजन हेर्दैनन् । र, न त उनले कमर्सियल ब्रेक नै सुन्नुपर्ने झन्झट बेसाउनुपर्छ ।








यसमा तपाईको मत

अन्य समाचार

इटहरीमा भोलि एनसेल मेला

इटहरीमा भोलि एनसेल मेला

एनसेल प्राईभेट लिमिटेडले इटहरीको श्री जनता माध्यामिक विद्यालयको फुटवल मैदानमा शनिबार (मंसिर २८) एनसेल मेला २०७६ को आयोजना गर्ने भएको...

कतार एयरवेजले  ए डिभिजन शहीद स्मारक लिगको प्रायोजन गर्ने

कतार एयरवेजले ए डिभिजन शहीद स्मारक लिगको प्रायोजन गर्ने

कतार एयरवेजले अखिल नेपाल फुटबल संघ (एनफा) सँग साझेदारी गर्ने भएको छ । ...

आइएमई जनरल इन्स्योरेन्स सम्मानित

आइएमई जनरल इन्स्योरेन्स सम्मानित

आइमएमई जनरल इन्स्योरेन्स एसियाज मस्ट ट्रस्टेड कम्पनी अवार्ड २०१९ बाट सम्मानित भएको छ । ...

‘भिबोन’ ब्रान्डका कुर्सी नेपालमा

‘भिबोन’ ब्रान्डका कुर्सी नेपालमा

अन्तर्राष्ट्रिय शोधकर्ताहरुको संस्था बिआइएफएमएबाट इर्गाेनोमिक्स प्रमाणित गरेको भारत तथा सिंगापुरस्थित ब्लुबेल इर्गाेनोमिक्सको ‘भिबोन’ ब्रान्डका कुर्सी अब नेपालमा उपलब्ध हुने भएका...

टाटा मोटर्सको सोरुममा विन्टर ब्लेसिङ

टाटा मोटर्सको सोरुममा विन्टर ब्लेसिङ

नेपालका लागि टाटा मोटर्सको एकमात्र अधिकारिक वितरक, सिप्रदी ट्रेडिङले विन्टर ब्लेसिङ कार्यक्रम आयोजना गर्ने भएको छ । ...

सेन्सेई ब्रान्डको लोकप्रियता बढ्दो

सेन्सेई ब्रान्डको लोकप्रियता बढ्दो

नेपाली बजारमा सेन्सेई ब्रान्डका घरायसी सामग्रीको लोकप्रियता बढेको छ । ...

२५ जिल्लामा टेलिकमको एफटिटिएच सेवा

२५ जिल्लामा टेलिकमको एफटिटिएच सेवा

नेपाल टेलिकमले देशभरका २५ जिल्लामा तीव्र गतिको डाटा र भ्वाइस सेवासमेत चलाउन मिल्ने एफटिटिएच अर्थात फाइबर टु द होम सेवा...

होन्डाको नयाँ सोरुम भैरहवामा

होन्डाको नयाँ सोरुम भैरहवामा

होन्डा मोटरसाइकल, स्कुटर तथा गाडीका लागि नेपालको एक मात्र अधिकृत बिक्रेता स्याकार ट्रेडिङ कम्पनी प्रालिले भैरहवामा नयाँ सोरुम सञ्चालनमा ल्याएको...

Ncell Footer Ad